X
تبلیغات
دکتر مسیب برزکار - بیماریهای روده

دکتر مسیب برزکار

فوق تخصص گوارش، کبد و مجاری صفراوی

بیماری سلیاک Celiac Disease

بیماری سلیاک چیست ؟ – علائم ، عوارض ، تشخیص ، درمان ، رژیم غذایی و…

۶۵۴۶۶.jpg
بیماری سلیاک، نوعی بیماری گوارشی است که به پرزهای روده کوچک آسیب می‌رساند و سبب اختلال در جذب مواد مغذی می‌شود.

افرادی که به بیماری سلیاک مبتلا هستند پروتئینی به نام گلوتن را که در گندم، جو، چاودار و احتمالاً جودو سر وجود دارد، نمی‌توانند تحمل کنند. زمانی که بیماران مبتلا به سلیاک، غذاهای حاوی گلوتن مصرف می‌کنند، سیستم ایمنی بدن آن‌ها پاسخی را به صورت تخریب روده کوچک صادر می‌کند. این تخریب به خصوص در پرزهای انگشتانه‌ای روده که مواد مغذی داخل آنها جذب می‌شوند، ایجاد می‌شود. به دنبال آسیب پرزهای روده‌ای فرد بدون توجه به مقدار غذایی که می‌خورد، مبتلا به سوء تغذیه می‌شود. به دلیل این که سیستم ایمنی خود فرد سبب تخریب و آسیب پرزهای روده کوچک می‌شود، این بیماری، به عنوان یک بیماری خود ایمنی نامیده می‌شودو از طرف دیگر به علت این که مواد مغذی جذب نمی‌شوند، می‌تواند به عنوان یک بیماری سوء جذبی مورد نظر قرار گیرد.

بیماری سلیاک هم‌چنین به نام‌های اسپروی سلیاک، اسپروی غیر حاره‌ای و آنتروپاتی حساس به گلوتن هم نامیده می‌شود.


سلیاک، بیماری وراثتی است و نسلی به نسل دیگر، و در خانواده انتقال می‌یابد.گاهی اوقات این بیماری برای اولین بار به دنبال رژیم غذایی بعد از عمل جراحی، بارداری، تولد نوزاد، عفونت‌های ویروسی و یا استرس‌های روحی فعال می‌شود.

بیماری سلیاک، افراد را به گونه‌ای متفاوت، تحت تاثیر قرار می‌دهد. در گروهی از بیماران، علائم از دوران کودکی، و در تعداد دیگر در بزرگ‌سالی بروز می‌کند.
یکی از عوامل مهمی که در زمان و نحوه شروع بیماری موثر می‌باشد، مدت زمانی است که یک فرد از شیر مادر تغذیه کرده است. هر اندازه این دوران طولانی تر باشد، علائم، دیرتر بروز می‌کنند و علائمی نیز که بروز می‌کنند، بیشتر شامل نشانه‌های معمول بیماری هستند.
از عوامل مهم دیگر، سن شروع به مصرف غذاهای حاوی گلوتن و مقدار مصرف این مواد است.
علائم ممکن است خود را به صورت گوارشی یا غیر گوارشی نشان دهند.برای مثال فردی ممکن است اسهال و دردهای شکمی داشته باشد، در حالی که فرد دیگر تحریک‌پذیر و افسرده باشد. در حقیقت تحریک‌پذیری از عمومی‌ترین علائم بیماری سلیاک در کودکان است.

به طور کلی علائم بیماری سلیاک ممکن است یک یا چند مورد از موارد زیر باشد:

دردهای تکرار شونده شکمی، اسهال خونی، کاهش وزن، اسهال چرب، کم‌خونی غیر قابل توضیح، نفخ، دردهای استخوانی، انقباضات عضلانی، خستگی، تاخیر رشد، درد در مفاصل، تشنج، سوزن سوزن شدن پاها، آفت‌های دردناک دهانی، آسیب‌های پوستی دردناک به نام Herpetiforms، تاخیر در قاعدگی یا نامنظم شدن دوران عادت ماهانه، تاخیر در رشد دندان‌ها، کم خونی و تاخیر در رشد و کاهش وزن از علائم سوء تغذیه یعنی دریافت ناکافی مواد مغذی که این موارد به عنوان یک مشکل جدی برای تمامی افراد به خصوص کودکان، ممکن است پیش آید.

بعضی از افراد مبتلا به سلیاک هیچ علامتی ندارند، زیرا قسمت سالم روده قادر به جذب مواد مغذی کافی برای پیش گیری از بروز علائم است. با وجود این مسئله، این افراد همچنان در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های همراه سلیاک خواهند بود.
به طور معمول تشخیص سلیاک سخت است. زیرا تعدادی از علائم آن شبیه به علائم بیماری‌های دیگر مانند سندروم روده تحریک‌پذیر، بیماری کرون، کولیت زخمی، دیورتیکولوزیس، عفونت‌های روده کوچک، نشانگان خستگی مزمن و افسردگی است.


تحقیقات اخیر نشان می‌دهند که سطح آنتی بادی‌های خاص در خون افراد مبتلا به سلیاک بالاتر از حد طبیعی است.این آنتی‌بادی‌ها توسط سیستم ایمنی خود فرد در پاسخ به ترکیباتی که به بدن آسیب می‌رساند، ایجاد می‌شوند. بنابراین برای تشخیص بیماری سلیاک، پزشکان، سطح آنتی‌بادی‌هایی از خون را که، به گلوتن حساس هستند می‌سنجند، این آنتی‌بادی‌ها آنتی گلیادین، آنتی‌اندومیزیوم و آنتی‌رتیکولین هستند.
به دنبال تایید بیماری سلیاک توسط نتایج آزمایشگاهی و علائم موجود، پزشک ممکن است بخش کوچکی از روده کوچک را برای تعیین میزان آسیب به پرزهای روده کوچک از طریق نمونه برداری، مورد بررسی قرار دهد، زیرا نمونه برداری از روده کوچک بهترین روش برای تشخیص سلیاک است.

غربال گری برای بیمارن سلیاک روشی است که می‌توان به وسیله آن افراد بدون علامت را مشخص کرد. در این افراد نیز آزمون آنتی‌بادی‌های بیماری سلیاک در آنها تشخیص داده شده است. که باید تحت آزمایش و بررسی قرار گیرند. آمار نشان می‌دهد که در حدود ۱۰ درصد از اقوام درجه یک بیماران، مانند پدر و مادر و فرزندان آن‌ها مبتلا به سلیاک هستند. باید خاطر نشان کرد هر چه قدر طول مدت تشخیص بیماری، طولانی تر و زمان عدم درمان، مدت‌دارتر باشد شانس پیشرفت بیماری، سوءتغذیه و ایجاد بیماری‌های همراه، افزایش خواهد داشت.

۴۵۵۴۶۷۴۴.jpg

علایم سلیاک:

علایم بیماری سلیاک می تواند به شکل مشکلات روده ای و یا در اثر سوء تغذیه تظاهر یابند.

نکته:۵۰ درصد افراد مبتلا به سلیاک فاقد هرگونه علایم روده ای میباشند.

۱- علایم کلاسیک: اسهال حجیم، بدبو و رنگ پریده-کاهش وزن-کندی رشد-کوتاهی قامت-خستگی مزمن-سوء جذب چربی (مدفوع حجیم و روغنی میگردد)-کم خونی فقر آهن-درد شکم-ورم شکم-نفخ-یبوست-زخم های دهانی-افسردگی-گرفتگی عضلانی-درد استخوان.

۲-به علت آسیب به روده درجاتی از عدم تحمل لاکتوز بروز میکند.

۳-تغییر در ساختار روده باریک جذب ریز مغذی ها، مواد معدنی و ویتامین های محلول در چربی را مختل میسازد.

۴-عدم توانایی در جذب کربوهیدراتها و چربیها میتواند به کاهش وزن،کندی رشد در نوجوانان و یا خستگی منجر گردد.

۵- کم خونی(آنمی): به علت سوء جذب آهن، فولیک اسید و ویتامین B12 میتواند به کم خونی فقر آهن و کم خونی مگالوبلاستیک منجر گردد. همچنین التهاب روده باریک ممکن است به از دست رفتن میکروسکوپی خون از روده کوچک بیانجامد.

۶- پوکی استخوان: سوء جذب ویتامین D و کلسیم میتواند به پوکی استخوان، نرمی استخوان، کاهش تراکم استخوانها و انقباضات عضلانی (تتانی) بیانجامد.

۷- کاهش جذب ویتامین K میتواند مکانیسم انعقاد خون را مختل کرده و به خونریزی منجر گردد.

۸- بیماری سلیاک باعث افزایش تکثیر باکتریهای روده کوچک گردیده که سوء جذب ریز مغذی ها را تشدید میکند.

۹- کمبود ویتامینهای A,D,E.

10- نقص پادتن ایمنوگلوبین: در ۲ درصد بیماران مبتلا به سلیاک مشاهده میشود. همچنین این عارضه ریسک ابتلا به سلیاک را ۱۰ برابر میکند. این پادتن غشاء مخاطی دهان، مجاری هوایی و مجاری گوارش را در برابر عفونتها محافظت میکند.

۱۱- درماتیت هرپتی فرم(HERPETIFORMIS DERMATITIS): یک اختلال پوستی مزمن است که با بثورات جلدی خارش دار (در نواحی باسن، آرنج ها، زانوها) بروز مییابد. عامل آن آنزیم ترانس گلوتامیناز پوست میباشد. در ۲ درصد بیماران سلیاک مشاهده میگردد.

۱۲- کندی و یا توقف رشد، و تاخیر در بلوغ ممکن است بدون علایم بارز روده ای و یا سوء تغذیه شدید در نوجوانان تظاهر یابد.

۱۳- سقط جنین و ناباروری در زنان.

۱۴- صرع، آتاکسی(ATAXI)(عدم هماهنگی حرکتی-فرد در راه رفتن مشکل دارد) و نوروپاتی محیطی (سوزن سوزن شدن دستها و پاها)، مشکلات روماتیسمی، ضعف وسردرد های میگرنی.

۱۵- عدم درمان به موقع میتواند به سرطانهای روده کوچک منجر گردد. ۲۰ درصد بیماران مبتلا به سلیاک در صورت عدم درمان به سرطان روده کوچک دچار خواهند شد.

۶۵۶۵۶۷۶۷۸۹۸۸۹۶.jpg

علایم در کودکان:

۱-مشکلات یادگیری، رفتاری و تمرکز.

۲-تحریک پذیری، اسهال، استفراغ، نفخ شکم، کوتاهی قد و رشد ناکافی، نقص در مینای دندان.

چگونگی تشخیصی:

غربالگری سلیاک در کودکی و نوجوانی.

۱-آزمایش خون برای شناسایی پادتن های ENDOMYSIUM ،سطح آنتی بادی ضد گلیادین و سطح آنتی بادی ضد بافتی ترانس گلوتامیناز.

۲-بیوپسی (نمونه برداری از بافت) از روده کوچک برای شناسایی آسیب به پرزهای روده ای.

۳-آزمایش خون برای تشخیص کم خونی،سطوح کلسیم،آهن و فولیک اسید.

درمان بیماری سلیاک


اساس درمان بیماری سلیاک، رژیم غذایی فاقد گلوتن است که در آن کلیه مواد غذایی حاوی گلوتن حذف می‌شوند. در بیشتر افراد، رعایت رژیم ذکر شده سبب توقف علائم می‌شود، به دنبال رعایت رژیم بدون گلوتن، آسیب‌های ایجاد شده در روده کوچک ترمیم و از ایجاد آسیب‌های بیشتر پیش‌گیری می‌شود. ترمیم پرزهای روده کوچک از زمان آغاز رعایت رژیم فاقد گلوتن شروع می‌شود و زمان دوره بهبودی، به طور معمول ۳ تا ۶ ماه خواهد بود، که البته این دوره در بزرگسالان به ۲ سال هم می‌رسد.

رژیم فاقد گلوتن، نیاز همیشگی فرد مبتلا به سلیاک است. خوردن هر نوع ماده حاوی گلوتن به هر اندازه و هر مقدار، می‌تواند به روده کوچک آسیب برساند. در رژیم فاقد گلوتن، مصرف کلیه مواد غذایی حاوی گندم، جو، چاودارواحتمالاً جودوسر ممنوع است. بیشتر حبوبات، ماکارونی، غلات و اکثر غذاهای فراوری شده، دارای گلوتن هستند. با وجود محدودیت‌هایی که وجود دارد، بیماران مبتلا به سلیاک می‌توانند رژیمی متعادل با انواع غذاها، شامل نان و ماکارونی داشته باشند. برای مثال به جای آرد گندم از آرد سیب زمینی، برنج، سویا و آرد لوبیا استفاده کنند. لازم به ذکر است که برای مصرف جو دوسر نظریات متفاوتی وجود دارد، زیرا بعضی از افراد قادر به تحمل آنها هستند و بعضی دیگر نمی‌توانند آن را تحمل کنند. تحقیقات بیشتری برای تایید مصرف یا عدم مصرف جو دوسر توسط بیماران سلیاک ادامه دارد و تا تایید کامل این مطلب، بیماران می‌توانند طبق نظر پزشک یا مشاور تغذیه‌ای خود عمل کنند.
گوشت، ماهی، برنج، انواع میوه و سبزی، فاقد گلتون هستند. بنابراین این گروه از بیماران می‌توانند به راحتی از این گروه‌های غذایی در برنامه غذایی روزانه خود استفاده کنند.


پیروی از رژیم فاقد گلوتن نیاز به دقت ویژه‌ای دارد. زمانی که در رستوران یا مدرسه و… غذا می‌خورید، باید مراقب منابع پنهانی گلوتن باشید. منابع پنهانی گلوتن شامل نگه‌دارنده‌ها و تثبیت کننده‌های استفاده شده در مواد غذایی مختلف هستند که در محصولات غذاهای تولید شده در داروها و دهان شویه‌ها وجود دارند. در صورتی که ترکیبات موجود در محصولات، بر روی آن درج نشده باشد شما می‌توانید با کارخانه تولید کننده تماس بگیرید و از وجود یا عدم وجود این مواد مطلع شوید.

نکته: برنج، ذرت (بلال)، برنج وحشی، لوبیای سویا، ارزن و دانه آفتاب گردان فاقد گلوتن میباشند.

نکته:جو دوسر(OATS): فاقد گلوتن است، اما گاهی اوقات در کنار سایر غلات حاوی گلوتن روییده و یا همراه با آنها آسیاب میگردد. از اینرو معمولاً آلوده به گلوتن می باشند. همچنین جو دوسر حاوی اونین(AVENIN) است که برای مخاط روده سمی بوده و میتواند آغازگر واکنش آلرژیک  در بیماران مبتلا به سلیاک باشد.

پس برای درمان نکات زیر را فراموش نکنیم :

تنها راه درمان این بیماری  پیروی از رژیم غذایی صد در صد بدون گلوتن تا پایان عمر میباشد.

 پس از حذف گلوتن از رژیم غذایی روده باریک بسرعت شروع به بازسازی خود میکند. اما در مواردی نیز این بازسازی انجام نگرفته و بایستی از داروهای سرکوبگر سیستم ایمنی (استروئیدها) برای بیمار تجویز گردد.

۱-حذف گندم، جو، جو دوسر، جوی سیاه و یا چاو دار و همچنین تمام فراورده هایی که حاوی این غلات میباشد. نظیر: نانها، بیسکوئیت ها، کیکها، کلوچه ها، شیرینی ها، پاستا (ماکارونی)، سوپ ها، سسها، پیتزا.

۲-مصرف مکمل های غذایی (ویتامینها و مواد معدنی) برای برطرف شدن آثار سوء تغذیه.

شیوع بیماری سلیاک:

شیوع آن در ۱ درصد جمعیت است. به عبارتی از هر ۱۰۰ تا ۳۰۰ نفر یکی مبتلا به سلیاک است.

نکته: این بیماری ارثی است و چنانچه یکی از بستگان نزدیک شما مبتلا به سلیاک باشد، احتمال مبتلا شدن شما به این بیماری ۱۰ تا ۲۰ درصد است.

نکته: بسیاری از موارد این بیماری معمولاً تشخیص داده نشده، و یا به اشتباه نشانگان روده تحریک پذیر و یا بیماری کرون تشخیص داده میشوند.

نکته: افرادی که مبتلا به دیابت وابسته به انسولین، کولیت روده و مشکلات تیروئید می باشند بیشتر مستعد ابتلا به سلیاک میباشند.

۵۴۴۳۵۶۷۸۳۳۴۴۳.jpg

نکته:

برای اینکه فردی به بیماری سلیاک دچار گردد ۳ چیز بایستی روی دهد:

۱- به ارت بردن ژن این بیماری (داشتن زمینه ژنتیکی).

۲-مصرف گلوتن.

۳-عوامل آغازگر این ژن (استرس، تراما (عمل جراحی و یا حاملگی)، عفونتهای ویروسی)

نکته :

بر اساس نتایج تحقیقات دانشمندان دانشگاه منچستر، خوردن شیر مادر خطر بروز بیماری سلیاک را کاهش می دهد. به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، این دانشمندان با مطالعه رابطه شیر مادر و بیماری سلیاک دریافتند، کودکانی که به مدت طولانی تری از شیر مادر تغذیه می کنند، در صورتی که بعد از، از شیر گرفتن آنها در رژیم غذائیشان گلوتن وجود داشته باشد، ۵۲ درصد کمتر به بیماری سلیاک مبتلاء می شوند. در بیماری سلیاک، بیمار نسبت به گندم و گلوتن حساسیت دارد.

در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید
اگر شما یا کودکتان‌ علایم‌ بیماری‌ سلیاک‌ را دارید.
اگر علایم‌ در عرض‌ ۳ هفته‌ پس‌ از آغاز رژیم‌ فاقد گلوتن‌ برطرف‌ نشده‌ باشند.
اگر کودک‌ دوباره‌ وزن‌ از دست‌ رفته‌ را به‌ دست‌ نیاورد یا رشد و نمو مناسبی‌ مطابق‌ انتظار نداشته‌ باشد.
اگر تب‌ به‌ علایم‌ اضافه‌ شود.


نقش یک آنزیم در درمان مبتلایان به سلیاک :              

با تشخیص بیماری سلیاک در مورد هر فرد ، او باید تحت رژِیم غذایی قرار گیرد و برای همیشه از مصرف هر ماده حاوی گندم بپرهیزد اما این محدودیت به زودی به پایان می رسد.
محققان هلندی می گویند آنزیمی به نام AN-PEP که ابتدا برای فرآیندسازی مواد غذایی ایجاد شد ، قادر به شکستن گلوتن درمعده و قبل از رسیدن آن به روده کوچک است. این یافته حائز اهمیت است زیرا روده کوچک محل آغاز سلیاک است.
استفاده از این آنزیم برای درمان سلیاک شانس بزرگی است. به گفته سرپرست این تحقیق دکتر کونیگ از دانشگاه لیدن پیش بینی اینکه آیا درمان با آنزیم فوق را می توان جایگزین رژِم غذایی فاقد گلوتن نمود یا خیر بسیار دشوار است اما لااقل بیماران می توانند گاهی بعنوان یک گزینه درمانی همراه با غذای دارای گلوتن آن را مصرف کنند.
البته این آنزیم ها فعلا در آزمایشگاه ونه در انسان بررسی شده اند. هیچ مدل حیووانی هم برای بیماری سلیاک وجود ندارد بنابراین در حیوانات قابل آزمایش نیستند.
دکتر کونیگ می گوید آنزیم AN-PEP بسیار موثر بوده و کاملا پروتئین های گلوتن را به قطعاتی که دیگر باعث التهاب روده نمی شوند می شکند.
AN-PEP از آسپرژیلوس نایجر ، یک قارچ شناخته شده ، گرفته می شود. به دلیل آنکه قارچ آسپرژیلوس در فرآیندسازی مواد غذایی مورد استفاده قرار گرفته است بنظر نمی رسد درمان با آنزیم گرفته شده از آن اثرات جانبی داشته باشد.
به هر حال مرحله بعدی این مطالعات بررسی آنزیم فوق در شرایط بدن انسان است.

تاثیر شیر مادر در جلوگیری از بیماری سلیاک در کودکان

تغذیه با شیر مادر ، از کودکان در برابر عدم تحمل گلوتن که بیمای سلیک نامیده می شود ، حفظ می کند.به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، نتایج یک تحقیق نشان میدهد هرچه کودک از شیر مادر بیشتر تغذیه کند ، احتمال این بیماری در او کمتر است.
اما کاملا مشخص نیست که آیا این حفاظت آشکار دائمی است و یا اینکه چطور شیر مادر چنین تاثیری را اعمال می کند.
افرادی که مبتلا به بیماری سلیاک هستند یک حساسیت دائمی یاعدم تحمل نسبت به گلوتن (پروتئین موجود در غلاتی همچون گندم و جو) دارند.
مطالعات متهددی نشان داده اند که نحوه تغذیه نوزادان و فاککتورهای ژنتیکی هردو در بیماری سلیاک حائزاهمیت هستند.
در این مطالعه مشخص زمانی که برای اولین بار به نوزادانی که بطور مرتب از شیر مادر تغذیه کرده بودند ، غذاهای حاوی گلوتن دادند ظهور بیماری سلیاک ۵۳ درصد کاهش داشت.
محققان معتقدند برای این یافته ها ممکن است توضیحات مختلفی وجود داشته باشد و بهرحال تحقیقات بیشتر در این مورد را ضروری می دانند.
وضعیت شیوع  سلیاک در ایران درحالی که یک درصد ازجمعیت ‪ ۷۰‬میلیونی کشور به بیماری سلیاک مبتلا هستند اما فقط نیم درصد آنان شناسایی شده‌اند.  این بیماری عمدتا ریشه ژنتیکی دارد و مبتلایان به آن نسبت به ماده گلوتن موجود در آرد گندم و جو حساسیت دارند و باید از مواد غذایی جایگزین استفاده کنند.

برای شناسایی مبتلایان به این بیماری در استان اصفهان تست غربالگری از سه هزار فرد که احتمال ابتلای آنان به این بیماری داده می‌شد به عمل آمد و  ‪ ۲۰۰‬بیمار مشکوک به ابتلا در استان شناسایی شده اند که پس از انجام آزمایش‌های تخصصی ابتلای ‪ ۱۲۰‬نفر آنان تایید شد.

دراستان تهران نیز ‪ ۱۵۰‬مبتلا به‌این بیماری شناسایی شده‌اند و در برخی از استانهای دیگر کشور نیز اقدامات محدودی برای شناسایی مبتلایان به این بیماری انجام شده است.

هزینه آزمایشهای تشخیصی این بیماری بیش از یکصدهزار تومان است و امکان انجام غربالگری با توجه به‌هزینه بالای آزمایشها در جامعه وجود ندارد و بیشتر مطالعات انجام شده برروی افرادی که احتمال ابتلای آنان به این بیماری وجود داشته انجام شده است.

هزینه استفاده ازمواد غذایی جایگزین گلوتن برای بیماران مبتلا به سلیاک سنگین است

این بیماری بیشتر زمینه ژنتیکی دارد و ممکن است باعوارضی مانند دیابت تیپ یک، تیروئید، بیماری‌های کبدی، ناباروی، صرع و حتی برخی سرطانهای گوارشی همراه شود. عقب ماندگی از عوارض ابتلا به این بیماری در دوران کودکی است.

**مرور سریع سلیاک

اطلاعات اولیه

توضیح کلی
بیماری سلیاک عبارت است از یک بیماری آلرژیک در روده کوچک ، که توسط گلوتن (یک نوع پروتئین که در اغلب غلات وجود دارد) ایجاد می شود. در این بیماری ، روده کوچک نمی تواند مواد مغذی را به خوبی جذب کند. اغلب موارد بیماری سلیاک ، ارثی هستند. بیماری سلیاک مسری یا سرطانی نیست . این بیماری معمولاً به هنگام دوران شیرخوارگی یا اوایل کودکی (دو هفتگی تا یک سالگی ) آغاز می شود. امکان دارد علایم هنگامی ظاهر شوند که کودک اول بار شروع به خوردن غذاهای حاوی گلوتن می کند. در بزرگسالان ، علایم ممکن است به تدریج و در عرض چند ماه یا حتی چند سال پدیدار شوند.


علایم شایع
کاهش وزن یا آهسته شدن روند وزن گرفتن یک شیرخوار بعد از اضافه کردن غلات به رژیم غذایی
بی اشتهایی
مدفوع شل ، کم رنگ ، حجیم و بدبو؛ دفع گاز زیاد
تورم شکم ؛ درد شکم
ظاهر عمومی نشاندهنده نرسیدن مواد مغذی به حد کافی
زخم دهانی
کم خونی یا کمبود ویتامین ، همراه با خستگی ، رنگ پریدگی ، بثورات پوستی ، یا درد استخوان
قوس برداشتن مختصر پاها (پا پرانتزی ) در کودکان
خستگی مبهم ، از نفس افتادن زودهنگام
تورم پاها

علل
بیماری سلیاک یک بیماری مادرزادی است که به علت عدم تحمل به گلوتن ایجاد می شود. گلوتن پروتئینی است که در اغلب غلات وجود دارد.
عوامل افزایش دهنده خطر
سابقه خانوادگی بیماری سلیاک
حاملگی
سایر آلرژی ها
پیشگیری
در حال حاضر نمی توان از آن پیشگیری به عمل آورد.
عواقب مورد انتظار
با رعایت یک رژیم سفت و سخت فاقد گلوتن ، می توان انتظار یک زندگی طبیعی را در اغلب بیماران داشت . روند بهبود در عرض ۳-۲ هفته آغاز می شود.

عوارض احتمالی
در موارد نادر، حذف گلوتن از رژیم غذایی با بهبودی سریع همراه نخواهد بود.

 ۴۷۶۴۵۹۸۵۴۸۸۸۹۴۵.jpg
درمان

اصول کلی
تشخیص قطعی با نمونه برداری مسجل می شود. برای این کار، نمونه بافتی کوچکی از روده کوچک برداشته می شود. امکان دارد سه بار نمونه برداری انجام شود. یک بار زمانی که گلوتن در رژیم غذایی وجود دارد، یک بار زمانی که گلوتن از رژیم غذایی حذف شده است ، و دفعه سوم زمانی که دوباره گلوتن در رژیم غذایی گنجانده می شود.
تنها انتخاب درمانی ، حذف کردن گلوتن از رژیم غذایی است .

داروها
آهن و اسیدفولیک برای کم خونی
کلسیم و مکمل های ویتامینی در صورت کمبود
امکان دارد داروهای کورتیزونی خوراکی برای کاهش پاسخ التهابی بدن در موارد حمله شدید بیماری تجویز شوند.

فعالیت
هیچ محدودیتی برای آن وجود ندارد.

رژیم غذایی
رژیم غذایی فاقد گلوتن . حذف کامل گلوتن از رژیم غذایی دشوار است . بنابراین در مدتی که با رژیم جدید به تدریج خو می گیرید صبر پیشه کنید. برنامه ریزی رژیم غذایی با کمک متخصص تغذیه انجام می پذیرد.

در این شرایط به پزشک خود مراجعه نمایید
اگر شما یا کودکتان علایم بیماری سلیاک را دارید.
اگر علایم در عرض ۳ هفته پس از آغاز رژیم فاقد گلوتن برطرف نشده باشند.
اگر کودک دوباره وزن از دست رفته را به دست نیاورد یا رشد و نمو مناسبی مطابق انتظار نداشته باشد.
اگر تب به علایم اضافه شود

سلیاک و زایمان

محققان سوئدی می‌گویند خطر زایمان زودرس و تاخیر رشد درون رحمی جنین در زنانی که تا زمان حاملگی از بیماری سلیاک خود بی‌اطلاع هستند زیاد است.

تشخیص و درمان زودهنگام این زنان پیش از حاملگی عوارض حاملگی را کمتر می‌کند.

با تشخیص زود هنگام بیماری در این زنان و شروع رژیم غذایی بدون گلوتن التهاب روده کوچک کم می‌شود. به این ترتیب با درمان التهاب روده کوچک از سوء جذب مواد غذایی در این زنان پیشگیری می‌شود.

با درمان سوء جذب عوارض حاملگی نیز در این زنان کاهش می‌یابد.

محققان بیماستان دانشگاهی اوربو در سوئد اطلاعات حاصل از ‪ ۲/۸میلیون تولد در فاصله سال‌های ‪ ۱۹۷۳تا ‪ ۲۰۰۱از مادران سالم را با ‪ ۲۰۷۸تولد از مادران مبتلا به سلیاک که بیماری فقط در ‪ ۱۱۴۹تن از آنها پیش از زایمان تشخیص داده شده بود با هم مقایسه کردند.

نتایج این مطالعه که در نشریه “‪ “gastroenterologyبه چاپ رسید نشان داد تاخیر رشد داخل رحمی، تولد نوزاد کم وزن، زایمان زودرس و کاهش وزن جفت تنها در زنانی که تا هنگام حاملگی بیماری سلیاک در آنها تشخیص داده نمی‌شود دیده شد.

در حالی که تشخیص زود هنگام این بیماری دستکم دو سال قبل از بارداری از بروز تمام عوارض ناخواسته مذکور پیشگیری می‌کند.

این مطالعه بر تشخیص زودرس این بیماری در سال‌های اولیه عمر تاکید می‌کند. این بیماری دستکم یک تا دو سال پیش از حاملگی باید تشخیص داده شود. با شروع درمان و بهبود التهاب روده از سوء تغذیه مادر باردار پیشگیری می‌شود.

در زنانی که سابقه تولد زایمان زودرس و یا تولد نوزاد کوچک دارند و از خستگی و ضعف و دردهای شکمی رنج می‌برند باید به بیماری سلیاک مشکوک شد.

۶۵۴۵۳۴۷۶۸۷۶۴۵۲۵.jpg

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطردرسلیاک
سابقه‌ خانوادگی‌ بیماری‌ سلیاک‌
حاملگی‌
سایر آلرژی‌ها

پیشگیری
در حال‌ حاضر نمی‌توان‌ از آن‌ پیشگیری‌ به‌ عمل‌ آورد.

عواقب‌ مورد انتظار

با رعایت‌ یک‌ رژیم‌ سفت‌ و سخت‌ فاقد گلوتن‌، می‌توان‌ انتظار یک‌ زندگی‌ طبیعی‌ را در اغلب‌ بیماران‌ داشت‌. روند بهبود در عرض‌ ۳-۲ هفته‌ آغاز می‌شود.

عوارض‌ احتمالی‌

در موارد نادر، حذف‌ گلوتن‌ از رژیم‌ غذایی‌ با بهبودی‌ سریع‌ همراه‌ نخواهد بود.

بیماری سیلیاک در کشورهای در حال توسعه
در دهه ۸۰ میلادی با استفاده از تست های ساده سرلوژیکی به تدریج مشخص شد که شیوع بیماری سیلیاک در کشور های مختلف خاورمیانه و شمال افریقا و هند         ( کشورهای در حال توسعه ) تقریبا به همان اندازه کشورهای غربی است . شیوع سیلیاک در مناطقی که در معرض خطر قرار دارند ۳% تا ۵% است .

تظاهرت کلینیکی سیلیاک به طور مشخصی با سن و مدت گستردگی بیماری تغییر می کند . مطالعات کلینیکی نشان داده است که ظهور این بیماری در اروپا و خاور میانه با نشانه های غیر اختصاصی یا حتی بدون نشانه های معمولی همراه است که در بعضی اوقات نشانه هی هم ندارد .

با توجه به انکه گندم یک غذای عمده و همگانی در اغلب کشورها بوده این امکان وجود دارد در پی استفاده زیاد نسبت به ان مقاومت و خود ایمنی پیدا کنند و موجب پدید امدن نشانههایی خفیف تر می گردد که این نشانه ها می توتنند با سندروم روده تحریک پذیر( Ibs ) یا اختلالات معدی روده ای شناخته نشده اشتباه شود. یک شاخص عمده سیلیاک (CD) در کشورهای جهان سوم توام بودن آن با اسهال مزمن یا کم خونی فقر آهن است .

بهترین روش برای تشخیص CD در بیمارانی که اسهال دارند تست سریولوژیکی (واکنش آنتی ژن – آنتی بادی ) و بیوپسی روده کوچک می باشد . با توجه به کمبود امکانات لازم برای تامین رژیم فاقد گندم (gloten Free ) در کشورهای خاورمیانه ارائه یک رژیم مداوم ومفید  هم برای بیماران و هم پزشکان
کار سخت است.

 ارتباط میان ابتلا به سلیاک و فصل تولد نوزاد

 احتمال ابتلا به نوعی بیماری گوارشی به نام سلیاک در کودکانی که در فصل تابستان متولد شده اند بیش از سایرین است سلیاک نوعی اختلال گوارشی نسبتا شایع است که در نتیجه حساسیت به پروتئینی به نام گلوتن که در گندم و برخی مواد غذایی دیگر مانند برنج و جو وجود دارد پدید می آید و باعث پیدایش علائمی مانند دل درد , اسهال , سوئ جذب و برخی عوارض دیررس در فرد مبتلا می گردد. نتایج مطالعات ۲۴ ساله پژوهشگران سوئدی روی ۲۱۵۱ کودک مبتلا به بیماری سلیاک نشان می دهد , شیوع این بیماری درکودکانی که در فصل تابستان به دنیا آمده اند , تا پیش از سن دو سالگی به مراتب بیش از سایر همسالان آنها است. این محققان با توجه به نتایج این پژوهش تماس با برخی عوامل محیطی که میزان آنها در طول مدت سال تغییر می کند را در بروز این بیماری دخیل می دانند.

رژیم غذایی فاقد گلوتن برای بیماران مبتلا به سلیاک


 اصول رژیم غذایی فاقد گلوتن
«مقادیر بسیار جزئی گلوتن (حتی یک مولکول) به اندازة مقادیر فراوان آن مضر است» . سلیاک نوعی بیماری گوارشی مزمن است که در افراد حساس به گلوتن بروز می‏کند. گلوتن پرتئینی است که در غلاتی مثل گندم، جو، جوی سیاه و چاودار پیدا می‏شود و با تأثیر بر پرزهای روده باعث کاهش جذب غذا و در نتیجه بروز علامتهای مختلف می‏شود. تنها درمان بیماری سلیاک رژیم غذایی فاقد گلوتن برای تمام عمر می‏باشد.
مبتلایان به سلیاک لازم است بدانند که با رعایت برنامه غذایی و حذف کامل غلات غیرمجاز ذکر شده به طور کامل بهبود می‏یابند ولیکن باید تا پایان عمر در پرهیز کامل از چنین غلاتی بوده و برنامه غذایی مناسب خویش را رعایت نمایند.
این مطالب جهت کمک به افرادی که نیازمند به رعایت رژیم فاقد گلوتن می‏باشند تهیه شده است، در این جزوه غذاهای اصلی که شما می‏توانید از آنها استفاده کنید و همچنین غذاهایی که مجاز به استفاده از آنها نیستید ذکر شده است، در انتهای آن نیز طرز تهیة نان و یک نوع شیرینی فاقد گلوتن شرح داده شده است.

آنچه مبتلایان به سلیاک باید در مورد تغذیة خود بدانند:
رژیم غذایی در بیماران مبتلا به سلیاک بسته به شدت بیماری از لحاظ پرهیز و نحوة استفاده سایر مواد غذایی متفاوت بوده و فرد باید همواره مورد پیگیری تغذیه‏ای نزد مشاوران تغذیه قرارگرفته و از لحاظ کفایت انرژی و مواد مغذی موجود در برنامة غذایی خود توسط مشاوران تغذیه اطمینان حاصل نماید. این افراد نیاز به انرژی مناسب براساس نیازهای شخصی خود داشته و باید از برنامه غذایی با پروتئین بالا (به میزان ۱۰۰ تا ۱۲۰ گرم روزانه برای بالغین و ۳ تا ۴ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن برای کودکان) برخوردار باشند. همچنین مایع بصورت روزانه توصیه می‏شود که مشاور تغذیه با توجه به وضعیت جسمانی بیمار به تدریج چربی رژیم غذایی به میزان بیشتری در نظر می‏گیرد.
فرد مبتلا به سلیاک لازم است بداند که نسبت به پروتئین کلیة غلاتی که بطور معمول از آنها نان تهیه می‏شود نظیر گندم، جو، جوی سیاه و چاودار، عدم تحمل دارد. لذا به هیچ وجه مجاز به مصرف چنین غلاتی نمی‏باشد مانند انواع نانهای معمولی، ماکارونی و اسپاگتی، انواع کیک و بیسکویت‏های معمولی و انواع کلوچه ها، همچنین مصرف کلیه محصولات غذایی که در تهیة آنها از اینگونه غلات استفاده شده است، ممنوع می‏باشد مانند سوسیس، کالباس و سوپهای آماده، حتی اگر مشکوک به استفاده از آرد این غلات در تهیه و پخت برخی از غذاها می‏باشد، باید از آنها استفاده ننماید بنابراین سوپهای آماده و سس‏هایی که در رستورانها عرضه می‏شوند و حتی سبزیجات پخته شده در رستورانها ممنوع می‏باشد.
بهتر است در هنگام خرید خوراکی‏ها به مواد غذایی مورد استفاده درتهیه آنها دقت نموده و آنهایی را که شامل غلات و آردهای ممنوعه هستند، استفاده نکنید.

غذاهایی که حاوی گلوتن می‏باشد و باید از آنها پرهیز کرد:
-تمام غذاهایی که معمولاً حاوی گندم و جو، جو دوسر و گندم سیاه یا چاودار و آرد آنها.
-انواع نان‏های معمولی، نان خشک، بیسکویت، باگت، نان سفید و سیاه.
-کلیه گوشت‏های کنسرو شده، سوسیس، کالباس، کتلت، کباب کوبیده رستورانها، شنیسل گوشت و مرغ، ماکارونی، رشته‏فرنگی، غذاهای حاوی جو، شوربا، فرنی، با آردهای فوق.
-سس سفید و سس گوجه فرنگی، نشاسته گندم.
-قهوه فوری، نسکافه، شیر شکلات، نشاسته گندم.
-کلیه شیرینی‏های تهیه شده با آرد گندم، گز، سوهان، حلوا، ترحلوا، شکلات و بعضی از انواع آب نبات، کمپوت و انواع مواد غذایی کنسرو شده و کلیه غذاهایی که با آرد غیرمجاز تهیه شود.
-چیپس سیب زمینی، کشک، مارگارین، سرکه سفید، سس‏های آماده.
-شکر قهوه‏ای، آجیل بو‏داده، دارچین.
-ویفرها و انواع بیسکویت.

نکته:
بهتر است در ماههای ابتدایی رعایت رژیم فاقد گلوتن از مصرف شیر و فرآورده‏های حاوی شیر جلوگیری کرد.
هرگاه به غذایی مشکوک بودید بهتر است مصرف نکنید.

نکته:
در صورتی که فرد مبتلا دچار اسهال می‏باشد، مصرف شیر برای دو ماه اول درمان ممنوع می‏باشد و بجای استفاده از شیر، فرد می‏تواند از ماست جهت تأمین نیازهای مواد معدنی و پروتئینی خود استفاده نماید و پس از رفع و بهبود اسهال می‏توان از شیر به تدریج در برنامه غذایی خود استفاده نماید.
چون در مبتلایان به سلیاک کمبود اسیدفولیک، آهن، ویتامین B12 و نیز کلسیم شایع می‏باشد. رژیم غذایی این افراد باید از نظر دارا بودن چنین مواد معدنی و ویتامین‏هایی غنی باشد و در صورت لزوم از قرص آهن، اسید فولیک و مولتی ویتامین استفاده شود.

 ۵۴۵۶۵۶۶۷.jpg
نمونه‏ای از رژیم فاقد گلوتن که بیمار مبتلا به سلیاک می‏تواند از آنها استفاده نماید:
آشامیدنیها:

چای، آب، شیر بدون چربی و یا کم چربی، نوشابه‏های غیرالکلی
نان‏ها، غلات و حبوبات:

نان ذرت یا تهیه شده با آرد ذرت، بلال، سیب‏زمینی، برنج، عدس، لوبیای قرمز و در حالت بهبود انواع حبوبات بصورت کامل (افراد مبتلابه سلیاک می‏توانند از ذرت و یا آرد برنج، انواع شیرینی‏ها و رشته را تهیه نموده و مصرف کنند که در پایان طرز تهیه ۲ مورد از آنها شرح گردیده است.)
پنیر و تخم مرغ:

پنیر کم چرب و پاستوریزه، تخم مرغ به هر شکل
دسرها:

میوه، بستنی خانگی، ژلاتین ساده یا با میوه، دسرهای تهیه شده با آرد ذرت
میوه و سبزی:

 میوه بصورت پخته و تازه در صورت تحمل و طبق توصیه مشاور تغذیه و نیز سبزی‏های پخته یا کنسرو شده (آلو، گوجه، عصارة آنها و میوه‏ها با پوست و هسته در ابتدا توصیه نمی‏شوند)
گوشت‏ها:

 انواع گوشت‏های بی‏چربی، کم چربی بصورت کباب شده یا بخارپز، ماهی و مرغ
سوپها:

 انواع سوپ‏های تهیه شده با آرد ذرت یا برنج و فرنی با آرد برنج
شیرینی‏ها:

 انواع شیرینی‏های تهیه شده از سیب زمینی، آرد برنج و ذرت، عسل، مربا، مارمالاد، شکر و شربت‏ها
آجیل‏جات:

بادام، پسته، گردو، فندق، آفتاب‏گردان و بطور کلی تمام آنها در صورت عدم بروز اسهال و تحت نظر مشاور تغذیه
روغن:

 روغن ذرت، روغن زیتون، آفتاب‏گردان، روغن بادام زمینی، روغن مایع
نکته:
درمیان انواع تنقلاتی که از غلات تهیه شده‏اند، برشتوک به دلیل اینکه از ذرت تهیه شده است، مجاز می‏باشد و چیپس در صورتی که از آرد غلات ممنوعه عاری باشد نیز مجاز می‏باشد. لازم به ذکر است که خمیردندانCrest  فاقد گلوتن می‏باشد.
طرز تهیة شیرینی ذرت:
آرد ذرت به میزان ۱۱۰ گرم، شکر ۱۰۰ گرم به صورت پودر شده، تخم مرغ ۳ عدد، وانیل به میزان کم در صورتی‏که از عدم وجود غلات ممنوعه در آن مطمئن باشید و یا پوست لیموترش پودر شده یا رنده شده بجای وانیل سفیده تخم مرغ را با نصف شکر خوب هم می‏زنیم. بعد زردة تخم مرغ را با نصف شکر خوب هم می‏زنیم. سپس هر دو را کاملاً با هم مخلوط می‏کنیم و کم‏کم آرد ذرت را به آن اضافه کرده و مخلوط می‏کنیم. آنگاه قالب حاوی مخلوط حاصل را در طبقة وسط فر با درجة حرارت ۱۷۵ درجه سانتیگراد به مدت ۲۰ دقیقه قرار می‏دهیم. پس از این مدت شیرینی ذرت به دست آمده آماده مصرف می‏باشد.
طرز تهیة نان ذرت و برنج:
شیر گرم ۲۰۰ سی‏سی، تخم مرغ ۱ عدد، آرد برنج ۳۷۵ گرم، بلغور ذرت ۷۵ گرم
 (باید توجه داشته باشید که بلغور ذرت زرد رنگ است که از آن باید در تهیة این نوع نان استفاده شود زیرا در بازار آرد ذرت نیز وجود دارد که به رنگ سفید می‏باشد و برخی از فروشندگان به آن نیز بلغور ذرت می‏گویند و آنرا به جای بلغور ذرت می‏فروشند)، شکر یا پودر قند ۱ قاشق مرباخوری، نمک ۱ قاشق مرباخوری، پودر خمیر ترش از نوع ریز ۷ گرم (۱ قاشق سوپخوری)، کره نرم شده ۴۰ گرم (۳ قاشق سوپخوری)، زرده تخم مرغ و کنجد در صورت تمایل جهت تزئین روی کیک.
آرد برنج و بلغور ذرت را با پودر قند یا شکر و نمک خوب مخلوط می‏کنیم. کم‏کم کره نرم شده را به آن اضافه می‏کنیم و ضمن اضافه کردن آنرا خوب هم می‏زنیم (مخلوط الف) از طرف دیگر تخم مرغ را داخل بقیه آب گرم باقیمانده ریخته و کاملاً هم زده و مخلوط می‏کنیم (مخلوط ب). مخلوط تخم مرغ و آب گرم (مخلوط ب) را به مخلوط تهیه شده قبلی (مخلوط الف) اضافه می‏کنیم و به خوبی هم می زنیم. بعد کم کم آرد برنج را به آن اضافه نموده و ضمن اضافه کردن با هم‏زدن آنرا با خمیر تهیه شده مخلوط می‏کنیم و پس از مخلوط شدن کامل آنها شیر را نیز به تدریج به آن اضافه نموده و با قاشق به خوبی هم می‏زنیم تا خمیر مورد نظر حاصل شود. کمی آرد برنج را روی قالب شیرینی بزرگی ریخته و سطح آنرا صاف می‏کنیم و سپس خمیر به دست آمده را روی قالب شیرینی پخش می‏کنیم و قالب شیرینی را در فر با حرارت ۲۰۰ درجه سانتیگراد به مدت ۳۰ دقیقه قرار می‏دهیم تا روی نان طلایی شود. پس از طلایی شدن روی نان آن را از فر بیرون آورده و استفاده می‏کنیم.
در صورت تمایل به تزئین نان مورد نظر، قبل از قرار دادن خمیر در فر روی سطح آنرا کمی با زرده تخم مرغ و کنجد، بصورت یک لایه نازک تزئین می‏کنیم سپس در فر با همان درجة حرارت و زمان قرار می‏دهیم.

منبع: http://www.pezeshk.us


مطالب مرتبط:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 
سرطان روده بزرگ 
سرطان معده 
بالون معده 
التهاب مری (ازوفاژيت) 
گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 
بیماری نقرس 
نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 
سرطان‌ کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 
سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 
کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 
پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون معده انجام دهند
در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 
برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 
شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism
بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 
هپاتیت 
بیماری کبد چرب Fatty Liver 
بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 
عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی
عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 
سندرم ژيلبرت 
بيماري کرون 
کوليت اولسروز 
کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: بیماری سلیاک, سوء جذب, اسهال مزمن, کاهش وزن, تومور روده
+ نوشته شده در  دوشنبه ششم شهریور 1391ساعت 23:8  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

روش‌های تشخیص سرطان روده

 

روش‌های تشخیص سرطان روده

روده بزرگ

 

در اغلب موارد تشخیص این سرطان چندان مشكل به‌ نظر نمی‌ رسد. با کسب اطلاع درباره ی تغییر در اجابت مزاج، درد شكم و یا خونریزی می ‌توان به انجام اقدامات تشخیصی مبادرت ورزید. از طرف دیگر، مدت زمان زیاد مورد نیاز برای تبدیل یك پولیپ به تومور بدخیم، این فرصت را به تیم درمانی می ‌دهد تا بتوانند با برداشتن پولیپ‌ها تا حد زیادی از بروز سرطان جلوگیری كنند.

مهم ترین اقدامات تشخیصی و غربالگری كه تا كنون مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته اند، شامل اقدامات ذیل است:

معاینه؛ تست خون مخفی در مدفوع (FOBT)؛ سیگموئیدوسكوپی انعطاف پذیر؛ تنقیه باریم همراه با تزریق هوا؛ كولونوسكوپی اپتیكال و مجازی؛ آزمایش DNA مدفوع و اندازه گیری ماركرهای خونی.

*سیگموئیدوسكوپی قابل انعطاف:

نمونه برداری ضایعات كوچك حین سیگموئیدوسكوپی امكان پذیر است، اما برداشتن پولیپ‌های بزرگ‌تر (بیش از سانتی‌متر) نیازمند اقدامات بیشتر با كولونوسكوپی است. سیگموئیدوسكوپ قابل انعطاف به طول 60 سانتی‌متر می ‌تواند تا خم طحالی روده (درصورت تمیز بودن روده) را مورد ارزیابی قرار دهد، بدین معنی كه تا حدود دو سوم ضایعات روده‌ای در مردان توسط این روش قابل‌دسترسی است.

*تنقیه باریم همراه با تزریق هوا:

 روش DCBE که به ‌دنبال اقدامات آمادگی روده انجام می‌ شود، روش نسبتاً بی ‌خطری بوده و امكان انجام آن در اكثر مراكز درمانی وجود دارد. گرچه بیمار حین آزمایش دردهایی را تجربه می ‌كند، اما به تسكین شدید بیمار احتیاجی نیست و بعد از آزمایش می ‌تواند به كارهای معمول زندگی ادامه دهد.  در این روش تمام روده تحت بررسی قرار می ‌گیرد و حساسیت آن در ردیابی تومور كولوركتال حدود 85 درصد است. باریوم انما تنها حدود 50 درصد ضایعات بزرگ تر از یك سانتی‌متر را ردیابی می ‌كند و در مورد پولیپ‌های كوچك تر این عدد پایین‌تر است.

علاوه بر این پاسخ‌های مثبت كاذب این تست در موارد باقی ماندن تكه مدفوع، هوا یا سایر نامنظمی‌های احتمالی مخاط روده مشاهده خواهد شد. تا كنون هیچ مطالعه مشخصی كه به تأثیر این روش بر كاهش مرگ و میر سرطان روده بزرگ دلالت كند در دسترس نیست، اما به‌ نظر می‌ رسد این تست با توجه به حساسیت بالای آن بتواند مقدار زیادی از مرگ و میرها را كاهش دهد. این روش هر 5 سال یك بار توصیه می ‌شود و برای كسانی پیشنهاد می ‌شود كه تمایل به انجام كولونوسكوپی ندارند و لازم است كه تمام روده مورد بررسی قرار گیرد.

سرطان روده بزرگ

*كولونوسكوپی:

كولونوسكوپی روش ارجح و پیشنهادی برای غربالگری است. كولونوسكوپی یعنی بررسی روده توسط کولونوسکوپ(لوله قابل انعطافی که به داخل بدن فرستاده می شود و پزشک توسط آن می تواند داخل روده را ببیند).حساسیت آن برای پولیپ‌های بزرگ تر از یك سانتی‌متر بالای 90 درصد است و تنها پولیپ‌هایی كه در بین چین‌ها یا در موقعیت آناتومیك خاصی قرار داشته باشند، ممكن است از دید پزشك در امان بمانند. در این روش علاوه برردیابی ضایعات امكان برداشتن ضایعه نیز میسر است و در واقع هم یك روش تشخیصی و هم درمانی است و بعد از سن 50 سالگی، هر ۵ تا ۱۰ سال یك بار در همه افراد توصیه می ‌شود.

كولونوسكوپی با امكان رؤیت تمام روده، مشاهده پولیپ و برداشتن آن توانسته در میزان مرگ و میر و ابتلای به سرطان روده تأثیر بارزی بگذارد.  

*كولونوسكوپی مجازی:

 كولونوسكوپی مجازی بعد از اقدامات آمادگی روده و تزریق هوا با دستگاه Spiral CT scan انجام شده و امكان مشاهده تمام مخاط روده را به ‌صورت دو بُعدی و سه بُعدی میسر می ‌كند. حساسیت آن در مطالعات مختلف بسیار متفاوت برآورد شده و در مجموع به ‌نظر می ‌رسد حساسیتی تقریباً نزدیك به كولونوسكوپی داشته باشد.

 احساس ناراحتی بیماران در این روش نسبت به كولونوسكوپی اپتیكال كمتر بوده، احتیاج به داروهای مسكن ندارد و عوارض آن نیز كمتر است. همچنین انجام آن در زمان بسیار كمتری مقدور است. منتها كلیه بیمارانی كه در آنها ضایعه‌ای یافت شود، باید متعاقباً تحت بررسی بیشتر با كولونوسكوپی اپتیكال قرار بگیرند. با این حال این روش هنوز به عنوان یك روش غربالگری توصیه نمی‌ شود، چراكه احتیاج به اقدامات آمادگی دقیق روده دارد، بسیار گران است، در همه جا در دسترس نیست و همچنین اكثر پزشكان هنوز مهارت تفسیر نتایج آن را ندارند.

منبع: www.tebyan.net


موضوعات شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 
سرطان روده بزرگ 
سرطان معده 
بالون معده 
التهاب مری (ازوفاژيت) 
گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 
بیماری نقرس 
نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 
سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 
پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون معده انجام دهند
در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 
برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 
شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism
بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 
هپاتیت 
بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 
عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی
عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 
سندرم ژيلبرت 
بيماري کرون 
کوليت اولسروز 
کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: سرطان روده, تشخیص سرطان روده, کولونوسکوپی, سرطان روده و کولونوسکوپی, سیگموئیدوسکوپی
+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم تیر 1391ساعت 12:38  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

پوليپ‌ روده

 

پوليپ‌ روده

تجمع پوليپ‌ها در روده بزرگ

روده بزرگ

برخي از بيماراني که به ما متخصصان گوارش مراجعه مي ‌کنند، ممکن است با تشخيص ‌هايي نظير پوليپ روده مواجه شوند. بيشتر اين بيماران پس از آنکه مي ‌فهمند پوليپ‌ همان توده‌هاي کوچکي است که در روده بزرگ يا راست‌ روده ظاهر مي ‌شود، دچار نگراني مي ‌شوند و تصور مي ‌کنند که سرطان گرفته‌ اند اما در يک جمله بايد گفت که اغلب پوليپ‌ها خوش ‌خيم و غيرسرطاني هستند.

پوليپ‌ها از پوشش داخلي روده بزرگ منشأ مي ‌گيرند. معمولا هيچ علامتي ندارند و اغلب به‌ طور تصادفي کشف مي ‌شوند. به‌ عنوان مثال در خلال يک آزمايش غربالگري جهت کشف سرطان روده بزرگ يا در طي‌ آزمايشي که به منظور ديگري انجام شده است. از آنجا که اين پوليپ‌ ها در صورت عدم درمان ممکن است به سرطان تبديل شوند لذا بايد آن ها را خارج کرد. همان‌ طور که گفته شد پوليپ ‌ها علايم خاصي ندارند اما گاهي اوقات مي ‌توان از تغيير در اجابت مزاج، وجود خون در مدفوع (غيرقابل رويت) و ترشحات مخاطي از مقعد به وجود پوليپ شک کرد. البته پوليپ ‌هاي روده بزرگ انواع و اقسامي دارند که در زير درباره آن ها توضيح داده خواهد شد.

پوليپ ‌هاي هيپرپلاستيک

شايع ‌ترين نوع پوليپ ‌ها، پوليپ ‌هاي هيپرپلاستيک هستند. آنها معمولا قطري حدود 5 ميلي‌ متر دارند. اين پوليپ‌ هاي ظريف معمولا براي سلامتي مضر نيستند اما اگر قطرشان بيش از يک سانتي‌ متر شود بايد خارج شده و از نظر سرطاني يا پيش‌سرطاني بودن بررسي شوند.

پوليپ ‌هاي آدنومايي

پوليپ‌هاي آدنومايي (آدنوم‌ها) نيز شيوع بالايي دارند. آنها براساس شکل ميکروسکوپي خود به سه گروه مختلف تقسيم‌ بندي مي ‌شوند: لوله‌اي، لوله‌اي- پرزي و پرزي. شايع ‌ترين آن ها آدنوم‌ هاي لوله ‌اي هستند که معمولا قطري حدود يک سانتي ‌متر دارند. آدنوم‌ هاي پرزي کمترين شيوع را دارند. بيش از نيمي از آنها حداقل يک سانتي‌ متر قطر دارند. آدنوم‌ هاي لوله ‌اي- پرزي مشخصات هر دو گروه قبلي را دارا هستند.

حدود نيمي از افراد بالاي 60 سال در برهه‌اي از زندگي خود به آدنوم مبتلا مي‌ شوند. واقعه‌ اي که با افزايش سن شيوع بيشتري مي ‌يابد.

پوليپ ‌هاي آدنومايي داراي پتانسيل سرطاني شدن هستند. معمولا هرچه اندازه پوليپ‌ افزايش يافته و مشخصات پرزي آن بيشتر شود، احتمال بدخيم شدن آن نيز افزايش مي ‌يابد.

براي پيشگيري از سرطاني شدن، بايد اين پوليپ‌ها برداشته شوند. بيشتر اوقات اين کار از طريق کولونوسکوپي صورت مي ‌گيرد. در کولونوسکوپي، يک لوله فيبر نوري باريک و قابل انعطاف از طريق مقعد به راست ‌روده وارد شده و در روده بزرگ بالا مي ‌رود. اگر تنها چند سلول پوليپ دچار سرطان شده باشند، مي‌ توان با برداشت پوليپ از طريق کولونوسکوپي، سرطان را با موفقيت درمان کرد.

اگر پزشک نگران انتشار سرطان از طريق پوليپ باشد، به شما پيشنهاد مي ‌کند قسمتي از کولون را که دچار پوليپ شده است، به همراه بافت ها و غدد لنفاوي اطراف آن از طريق جراحي خارج کند.

پوليپ‌هاي التهابي

تصور مي ‌شود اين پوليپ‌ها از آسيب يا التهاب پوشش داخلي روده بزرگ، به عنوان مثال ناشي از کوليت اولسراتيو به وجود مي ‌آيند. اين پوليپ‌ ها نادر بوده و معمولا براي سلامت مضر نيستند.

پوليپ نوجوانان

پوليپ نوجوانان نادر بوده و بيشتر در سنين کودکي روي مي ‌دهند. اين پوليپ ‌ها را مي ‌توان به سهولت از طريق کولونوسکوپي خارج کرد. پوليپ‌ هاي نوجوانان و پوليپ‌ هاي مشابه آن که در سندرم پوتز- جگر ايجاد مي ‌شوند، اختلالات ارثي هستند.

پوليپ‌هاي ارثي

پوليپ

بيشتر پوليپ‌هايي که در روده‌ بزرگ ايجاد مي ‌شوند، غير ارثي هستند اما پوليپ‌هاي ارثي نيز در بعضي خانواده‌ها روي مي‌ دهد. يکي از اختلالات مسبب پوليپ روده بزرگ که معتقدند به شدت ارثي مي ‌باشد، پوليپوز آدنومايي فاميلي نام دارد. مشخصه اين اختلال نادر، وجود تعداد بسيار زيادي پوليپ، حداقل 100 و اغلب 1000 يا بيشتر، در کل طول روده بزرگ است. اين پوليپ‌ها ممکن است علامتي ايجاد نکنند يا شايد باعث خون ‌ريزي از مقعد شوند. اين پوليپ‌ ها گاهي در روده کوچک نيز ايجاد مي‌ شوند.

اين بيماري معمولا در خلال نوجواني بروز مي‌ کند. حالتي را که در آن پوليپوز آدنومايي فاميلي با تشکيل تومورهاي خوش‌ خيم در ساير نواحي بدن، همراه باشد "سندرم گاردنر" گويند. پوليپوز آدنومايي فاميلي به ‌طور قطع به سرطان تبديل خواهد شد. اين حالت يک درصد از کل علل سرطان روده بزرگ، راست روده را شامل مي‌ شود. در بيشتر موارد، به محض تشخيص بيماري، برداشت کل روده بزرگ توصيه مي ‌شود. بايد بستگان خوني فرد مبتلا، در سنين نسبتا پايين حدود 10 تا 12 سالگي، از نظر وجود اين بيماري بررسي شوند. در صورت کشف بيماري، مبتلايان تحت بررسي و درمان مناسب قرار مي‌ گيرند.

خوشبختانه بيشترپوليپ‌ها خوش‌خيم و غيرسرطاني هستند.

طرز تشخيص

بيشتر پوليپ‌هاي روده بزرگ در خلال غربالگري روده بزرگ (از نظر سرطان) يا در طي بررسي آن به منظور يافتن علت خون‌ريزي از مقعد حين اجابت مزاج يا درد شکم کشف مي ‌شوند.

بسته به نوع پوليپ، پزشک معاينات دوره‌اي يا برداشت پوليپ را توصيه مي ‌کند. به ياد داشته باشيد پوليپ آدنومايي داراي استعداد ذاتي سرطاني شدن است. به نظر مي‌ رسد اگر نه همه موارد سرطان روده بزرگ، اما بيشتر آنها از يک پوليپ آدنومايي منشأ مي‌ گيرند. علاوه بر اين، گاهي اوقات پوليپ‌هاي روده بزرگ مي‌ توانند مشکلاتي از قبيل خون‌ريزي و انسداد را ايجاد کنند.

اصول درمان

بيشتر پوليپ‌ها پس از تشخيص خارج مي‌ گردند زيرا به اين طريق احتمال بدخيم شدن آن ها براي هميشه از بين مي ‌رود. در اغلب موارد، برداشت پوليپ‌ها عمل نسبتا ساده‌اي است.

اگر نتوان تومور را از طريق کولونوسکوپي خارج کرد، از اعمال جراحي داراي کمترين ميزان تهاجم استفاده مي ‌شود.

اگر شما قبلا به پوليپ‌هاي آدنومايي مبتلا بوده‌ايد در معرض خطر رشد پوليپ‌هاي جديد خواهيد بود. به همين دليل پزشک به شما توصيه مي ‌کند به منظور تشخيص و برداشت پوليپ‌هاي جديد به‌ طور منظم تحت معاينه قرار گيريد.

در افراد مبتلا به پوليپ هاي مادرزادي، احتمال ايجاد سرطان روده بزرگ و راست‌ روده تا سن 40 سالگي حدود 100 درصد خواهد بود. به همين دليل پزشک توصيه مي‌کند براي پيشگيري از بروز سرطان، کل روده بزرگ خارج شود. ممکن است بيمار به يک عمل جراحي ديگر به منظور ايجاد راهي جايگزين براي خروج مدفوع نياز داشته باشد.

منبع : www.tebyan.net


موضوعات شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 
سرطان روده بزرگ 
سرطان معده 
بالون معده 
التهاب مری (ازوفاژيت) 
گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 
بیماری نقرس 
نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 
سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 
کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون معده انجام دهند
در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 
برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 
شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism
بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 
هپاتیت 
بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 
عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی
عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 
سندرم ژيلبرت 
بيماري کرون 
کوليت اولسروز 
کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: پوليپ‌ روده, سرطان روده, خون در مدفوع, یبوست, غربالگري سرطان
+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم تیر 1391ساعت 12:20  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis)


مقاله اول

بیماری‌‌ دیورتیکولوز یا همان‌ بیماری‌ دیورتیکولی‌ عبارت‌ است‌ از وجود بیرون‌زدگی‌های‌ کوچک‌ کیسه‌ مانند (دیورتیکول‌) در دیواره‌ روده‌ بزرگ‌.

ديورتيکول‌ها در کولون شايع‌تر از هرجاى ديگر دستگاه گوارش هستند. ديورتيکول‌هاى کولون اکتسابى هستند و تحت عنوان کاذب طبقه‌بندى مى‌شوند، چرا که حاوى مخاط و زيرمخاطى هستند که از وراى لايه‌هاى عضلانى هرنيه شده است. دیورتیکول های حقیقی حاوی تمام لایه های دیواره روده در کولون نادر هستند.

ديورتيکول‌هاى کولون ديورتيکول‌هاى فشارى (pulsion) هستند (نه کششى [traction])، چرا که در اثر فشار داخل مجرا به بيرون رانده شده‌اند. حدوداً ۹۵% بيماران دچار ديورتيکول، درگيرى کولون سيگموئيد دارند. قسمت‌هاى نزولي، عرضى و صعودى کولون به‌ترتيب نزولى شايع‌ترين محل‌هاى بروز ديورتيکول هستند. 

ميزان وقوع ديورتيکول با افزايش سن بالا مى‌رود و به رژيم غذائى بستگى دارد.پاتوژنز ديورتيکول‌ها نيازمند نقايصى در ديواره کولون و افزايش فشار در داخل مجرا به نسبت سطح سروزى است. سوراخ‌هاى کوچک روى لايهٔ عضلانى حلقوى براى نفوذ عروق خونى تغذيه‌کننده، در بسيارى از افراد محل ايجاد ديورتيکول‌ها هستند.

 ۱. ديورتيکولوز همراه با افزايش تحرک؛ و ۲. ديورتيکولوز توده‌اى ساده. در نوع اول عضلات کولون کوتاه و ضخيم‌شده فشار کولون افزايش يافته و بيمار ممکن است دچار درد و تغيير الگوى اجابت مزاج شود به‌نظر مى‌رسد علت اين حالت هيپرتروفى فعاليتى به‌علت رژيم کم فيبر و مدفوع خشک و سفت باشد. 

علت اينکه ديورتيکول در سيگموئيد از همه‌جا شايع‌تر است براساس قانون لاپلاس توجيه مى‌شود چرا که قطر کولون در سيگموئيد از بقيه جاها کمتر است.قبلاً تصور مى‌شد که سندرم رودهٔ تحريک‌پذير يک حالت پيش ديورتيکولى است، ولى الگوهاى حرکت کولون در بيمارى ديورتيکولى و سندرم رودهٔ تحريک‌پذير متفاوت هستند.در بيماران دچار ديورتيکولوز توده‌اى ساده، نماى ظاهرى عضلات روده و فشار روده اغلب طبيعى هستند و بيماران اغلب شکايتى ندارند و ديورتيکول‌ها در سرتاسر کولون ديده مى‌شوند. احتمالاً، ناهنجارى اوليه ضعف ديوارهٔ کولون ناشى از افزايش سن يا بيمارى است. 

جالب است که سندرم اهلرز - دانلوس و سندرم مارفان - که هر دوى آنها بافت همبند غيرطبيعى را درگير مى‌کنند - با ديورتيکولوز کولون ارتباط دارند.

ديورتيکوليت


 اصول تشخيص و تشخيص افتراقى
- درد حاد شکم.- حساسيت يک‌چهارم تحتانى چپ شکم به لمس و وجود توده در آن.

- تب و لوکوسيتوز.

- علائم راديولوژيک مشخص.

- سوراخ‌شدگى آزاد يک ديورتيکوليت با پريتونيت ژنراليزه را اغلب نمى‌توان از ديگر علل سوراخ‌شدگى روده از جمله جسم خارجى و سوراخ‌شدگى حاوى مدفوع افتراق داد.

- فيستول‌ها در مردان معمولاً مثانه را درگير مى‌کنند.

ديورتيکوليت
 
 

ديورتيکوليت کولونى حاد ناشى از سوراخ‌شدگى در اثر فشار داخل مجرا است يا به‌صورت عفونت در ديورتيکول شروع مى‌شود.

مصرف کورتيکوستروئيدها يا داروهاى ضدالتهابى غيراستروئيدى ممکن است به ايجاد اين عارضه کمک کند.

با هر مکانيسمي، در هر زمان تنها يک ديورتيکول، معمولاً در کولون سيگموئيد گرفتار مى‌شود. عفونت محدود به يک ديورتيکول کوچک ممکن است نشانه‌اى ايجاد نکند، ولى هنگامى ‌که عفونت از وراى ديوارهٔ کولون به بافت دور ديورتيکولى نفوذ کند (پرى‌ديورتيکوليت)، از نظر بالينى قابل توجه مى‌شود.

سوراخ‌شدگى ريز (ميکروپرفوراسيون) ديورتيکول منجر به التهاب موضعى در ديوارهٔ کولون يا بافت‌هاى مجاور کولون مى‌شود.

سوراخ‌شدگى درشت (ماکروپرفوراسيون) منجر به آلودگى باکتريال وسيع‌تر و عفونتى جدى‌تر مانند آبسه يا پريتونيت ژنراليزه مى‌شود.

آبسه ممکن است توسط ساختارهاى مجاور محدود شود يا اينکه بزرگ شود و گسترش يابد؛ آبسه ممکن است با درمان آنتى‌بيوتيکى جذب شود يا به‌صورت خودبه‌خود به مجراى روده يا يکى از احشاء مجاور باز شود و فيستول تشکيل دهد؛ آبسه ممکن است به درناژ جراحى نياز داشته باشد؛ ممکن است به حفرهٔ صفاقى باز شود و پريتونيت چرکى ژنراليزه ايجاد کند؛ يا ممکن است مزمن شود؛ مکانيسم ديگر براى بروز پريتونيت ژنراليزه، پاره‌شدن ديورتيکول به فضاى آزاد صفاقى است که شکم را با مدفوع آلوده مى‌کند. فشار داخل مجرا مسئول اين پارگى است. خوشبختانه اين نوع ديورتيکوليت شايع نيست.

نشانه‌ها و علائم

حمله حاد شامل درد موضعى شکم است که مى‌تواند خفيف تا شديد باشد، حالت مبهم دارد، و ثابت يا کرامپى است؛
يبوست يا افزايش دفعات اجابت مزاج (يا هر دو در يک بيمار) شايع است، و دفع گاز ممکن است تا حدى سب تسکين درد شود.

التهاب مجاور مثانه ممکن است باعث سوزش ادرار شود.

تهوع و استفراغ بستگى به محل و شدت التهاب دارد.

يافته‌هاى فيزيکى به‌طور مشخص شامل تب پائين، اتساع خفيف شکم، حساسيت يک‌چهارم تحتانى چپ شکم به لمس و تودهٔ يک‌چهارم تحتانى چپ يا لگن است.

مدفوع حاوى خون نهفته، يا به درجات کمتر، خون آشکار است.


  بررسى‌هاى تصويربردارى
CTاسکن به‌تدريج جايگزين تنقيهٔ مادهٔ حاجب محلول در آب به‌عنوان بررسى تصويربردارى ابتدائى مى‌شود. يافته‌هاى CT ديورتيکوليت‌ اختصاصى نيستند؛

کولونوسکوپى و گاه تنقيه با مادهٔ حاجب بايد به‌دنبال CT انجام شوند.

تنقيهٔ باريم در مراحل اوليهٔ حملهٔ حاد ديورتيکوليت ممنوع است. چرا که باريم به‌داخل حفره صفاقى نشت مى‌کند، ولى مواد حاجب محلول در آب تحت فشار کم بى‌خطر هستند تنقيه باريم را مى‌توان يک هفته يا بيشتر پس از شروع حمله انجام داد، به‌شرطى‌ که بيمار بلافاصله بهبود يافته باشد.کولونوسکوپى يا سيگموئيدسکوپى انعطاف‌پذير نبايد در حين حملهٔ حاد انجام شوند.
  درمان
  درمان انتظارى
جزئيات درمان ممکن است بسته به شدت حمله متفاوت باشند؛ به‌طور کلي، هيچ چيزى از طريق خوراکى به بيمار داده نمى‌شود.

مکش بينى - معده‌اى شروع مى‌شود.

مايعات داخل وريدى داده مى‌شوند، و آنتى‌بيوتيک‌هاى وسيع‌الطيف سيستميک تجويز مى‌گردند. داروهاى ضدباکتريائى غيرقابل جذب خوراکى ارزش کمى دارند. پنتازوسين داروى ضددرد انتخابى است. مورفين فشار کولون را بالا مى‌برد، و مپريدين اين اثر جانبى را کمتر دارد.

با فروکش‌کردن تظاهرات حاد، به‌تدريج تغذيهٔ خوراکى آغاز مى‌شود، و مواد افزايندهٔ حجم مدفوع مانند سبوس پرداخت نشده، در صورتى‌که تنگى وجود نداشته باشد، تجويز مى‌شوند.عکس تنقيهٔ باريم حدود يک هفته پس از شروع حمله انداخته مى‌شود.

در صورت وجود خونريزى رکتال يا در صورتى‌که عکس اشعهٔ X نشان‌دهندهٔ نئوپلاسم احتمالى باشد، کولونوسکوپى الزامى است.

توصيه مى‌شود در بيماران دچار درد شکم يا تغيير الگوى اجابت مزاج که به بيمارى ديورتيکولى نسبت داده مى‌شود، نيز کولونوسکوپى انجام شود، حتى اگر عکس‌هاى باريم نشان‌دهندهٔ ديورتيکول باشند. تقريباً در ۳۰% چنين بيمارانى کولونوسکوپى يک نئوپلاسم کولون را نشان مى‌دهد.
  درمان جراحى

ديورتيکوليت‌ سکوم معمولاً با کولکتومى سمت راست درمان مى‌شود. درد شکم، توده، تب، يا لوکوسيتوزى که پس از ۴-۳ روز درمان طبى بهبود نيابد، نيز به اين معنا است که مداخله ضرورى است.

- رزکسيون اوليه با آناستوموز:برداشتن کولون بيمار و انجام آناستوموز کولون در همان زمان، اين مزيت را دارد که تمام مشکل در يک جراحى حل مى‌شود. اگر روده دچار ادم باشد يا اگر عفونت واضح در ميدان جراحى وجود داشته باشد، امکان آناستوموز بى‌خطر کولون وجود ندارد، چرا که خطر نشت از آناستوموز زياد است.

- رزکسيون اوليه بدون آناستوموز (جراحى ۲ مرحله‌اى)

- جراحى‌ سه‌مرحله‌اى:جراحى سه‌مرحله‌اى شامل يک عمل اول است که طى آن يک کولوستومى عرضى ساخته مى‌شود و آبسهٔ کنار کولون تخليه مى‌گردد؛ عمل دوم که در آن کولون چپ برداشته مى‌شود؛ و پس از آن عمل سوم که در طى آن کولوستومى پائين آورده مى‌شود. امروزه از روش سه مرحله‌اى به‌ندرت استفاده مى‌شود.برداشتن قطعى ديورتيکوليت سيگموئيد، بايد رکتوسيگموئيد را از سمت ديستال تا نقطه‌اى که تنياها به‌هم مى‌رسند، شامل شود؛ آناستوموز به رکتوم پروگزيمال انجام مى‌شود، که هميشه بدون ديورتيکول است. کولون نزولى ديستال برداشته مى‌شود.

تقريباً ۲۵% بيماران بسترى شده با ديورتيکوليت‌ نياز به درمان جراحى دارند.
تقريباً در يک‌سوم مواردى‌که درمان طبى شده باشند، ديورتيکول عود مى‌کند. بيشتر اين عودها ظرف ۵ سال اول رخ مى‌دهند.

انديکاسيون‌هاى برداشتن غيراورژانس کولون شامل ديورتيکوليت عودکننده، ديورتيکوليت پايدار (درد، حساسيت به لمس، توده، سوزش ادرار)، سن زير ۵۰ سال و ناتوانى در ردکردن کارسينوم هستند.


مقاله دوم 

شرح بیماری


  • بیماری‌‌ دیورتیکولوز یا همان‌ بیماری‌ دیورتیکولی‌ عبارت‌ است‌ از وجود بیرون‌زدگی‌های‌ کوچک‌ کیسه‌ مانند (دیورتیکول‌) در دیواره‌ روده‌ بزرگ‌. وجود این‌ دیورتیکول‌ها ممکن‌ است‌ علامتی‌ به‌ همراه‌ نداشته‌ باشد. 

  • دیورتیکولیت‌ نیز یعنی‌ التهاب‌ دیورتیکول‌. دیورتیکولوز مسری‌ یا سرطانی‌ نیست‌.

  • در 40%ـ30% افراد بالای‌ 50 سال‌ این‌ دیورتیکول‌ها وجود دارند. با گذشت‌ هر دهه‌ از زندگی‌ به‌ تعداد آنها افزوده‌ می‌شود.

علایم‌ شایع‌


  • علایم‌ دیورتیکولوز:

    • معمولاً بدون‌ علامت‌ است‌.

    • دل‌ پیچه‌ یا حساسیت‌ به‌ لمس‌ در طرف‌ چپ‌ شکم‌، که‌ با دفع‌ گاز یا اجابت‌ مزاج‌ بهبود می‌یابد.

    • گاهی‌ در مدفوع‌ خون‌ قرمز روشن‌ وجود دارد. دیورتیکول‌های‌ غیرعفونی‌ گاهی‌ خونریزی‌ می‌کنند و گاهی‌ یبوست‌.

  • علایم‌ دیورتیکولیت‌:

    • درد شکمی‌ همراه‌ دل‌پیچه‌ به‌ صورت‌ متناوب‌ که‌ پس‌ از مدتی‌ دایمی‌ می‌شود. امکان‌ دارد درد از همان‌ اول‌ ناتوان‌کننده‌ باشد یا شاید تا چندین‌ روز ناتوان‌ کننده‌ نباشد.

    تب‌


    تهوع‌


حساسیت‌ به‌ لمس‌ در همان‌ قسمتی‌ که‌ دیورتیکول‌ در روده‌ بزرگ‌ وجود دارد.


علل‌


  • ناشناخته‌ هستند، اما تا حدی‌ ارثی‌ است‌.

  • شواهد تازه‌ ارایه‌ شده‌ نشان‌ می‌دهند که‌ رژیم‌ غذایی‌ کم‌ حجم‌ حاوی‌ مواد غذایی‌ فرآوری‌ و پالایش‌ شده‌ (غذاهای‌ فرنگی‌) شاید در تشکیل‌ دیورتیکول‌ موثر باشد. به‌ علت‌ کم‌ حجم‌ بودن‌ غذا، در قسمت‌ سیگمویید روده‌ بزرگ‌ اسپاسم‌ ایجاد می‌شود و فشار داخل‌ این‌ قسمت‌ از رود بزرگ‌ بالا می‌رود. سرانجام‌ به‌ علت‌ وارد آمدن‌ فشار زیاد، بافت‌ پوششی‌ داخل‌ روده‌ بزرگ‌ به‌ شکل‌ کیسه‌هایی‌ کوچک‌ از دیواره‌ روده‌ بزرگ‌ بیرون‌ می‌زند.

عوامل تشدید کننده بیماری


  • رژیم‌ غذایی‌ نامناسب‌ که‌ فیبر غذایی‌ کمی‌ دارد.

  • سابقه‌ خانوادگی‌ دیورتیکولوز

  • بیماری‌ رگ‌های‌ قلب‌ یا بیماری‌ کیسه‌ صفرا

  • سن‌ بالای‌ 50 سال‌

  • چاقی‌

پیشگیری‌


  • در حال‌ حاضر نمی‌توان‌ از آن‌ پیشگیری‌ به‌ عمل‌ آورد، اما خطر را می‌توان‌ با رعایت‌ موارد زیر کم‌ کرد:

    • خوردن‌ غذایی‌ پر فیبر در تمام‌ طول‌ زندگی‌

    • نوشیدن‌ مایعات‌ زیاد

    • زور نزدن‌ به‌ هنگام‌ اجابت‌ مزاج‌

    • حفظ‌ آمادگی‌ قلبی‌ ـ عروقی‌ مناسب‌. این‌ بیماری‌ ممکن‌ است‌ با اختلات‌ عروقی‌ ارتباط‌ داشته‌ باشد.

عواقب‌ مورد انتظار


  • با شناسایی‌ زودهنگام‌ و درمان‌ عوارض‌، سرانجام‌ بیماری‌ خوب‌ است‌.

  • دیورتیکولوز تنها زمانی‌ خطرناک‌ به‌ شمار می‌رود که‌ عفونی‌ شود یا خونریزی‌ داشته‌ باشد. 

  • دیورتیکولیت‌ نیز با جراحی‌ قابل‌ معالجه‌ است‌.

عوارض‌ احتمالی‌


  • اگر دیورتیکول‌ها عفونی‌ شوند، ممکن‌ است‌ شدیداً خونریزی‌ کنند یا سوراخ‌ شده‌ و به‌ بروز پریتونیت‌ (عفونت‌ و التهاب‌ پرده‌ صفاق، پرده‌ پوشاننده‌ سطح‌ داخل‌ شکم‌ و احشاء)بیانجامند.

درمان‌


اصول‌ کلی‌


  • اقدامات‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ موارد زیر باشند: عکسبرداری‌ به‌ کمک‌ اشعه‌ ایکس‌ و تنقیه‌ باریم‌، از قسمت‌ پایینی‌ لوله‌گوارش‌؛ سیگموییدوسکپی‌ (روش‌ برای‌ بررسی‌ راست‌ روده‌ و قسمت‌ پاینی‌ روده‌ بزرگ‌ با یک‌ وسیله‌ که‌ سر آن‌ منبع‌ نور قرار دارد).

  • اگر علامتی‌ وجود نداشته‌ باشد، درمان‌ معمولاً ضرورتی‌ ندارد. 

  • در موارد خفیف‌، تغییر در رژیم‌ غذایی‌ و استفاده‌ از نرم‌کننده‌ مدفوع‌ ممکن‌ است‌ کافی‌ باشد. 

  • در موارد شدیدتر، ممکن‌ است‌ نیاز به‌ استراحت‌ در رختخواب‌، دارو، و جراحی‌ باشد.

  • سعی‌ کنید که‌ هر روز سر یک‌ ساعت‌ معین‌ اجابت‌ مزاج‌ داشته‌ باشید.

  • حداقل‌ 10 دقیقه‌ صبر کنید و زور نزنید.

  • اجابت‌ مزاج‌ را روزانه‌ از نظر خونریزی‌ کنترل‌ کنید. اگر اجابت‌ مزاج‌ سیاه‌ است‌ نمونه‌ای‌ را برای‌ آزمایش‌ ببرید.

  • برای‌ رفع‌ درد و اسپاسم‌ خفیف‌، یک‌ صفحه‌ گرم‌کننده‌ را روی‌ شکم‌ قرار دهید.

  • بستری‌ شدن‌ در بیمارستان‌ تنها به‌ هنگام‌ بروز عوارض‌

  • در صورت‌ عفونی‌ شدن‌ دیورتیکول‌ یا خونریزی‌ شدید از آن‌، عمل‌ جراحی‌ برای‌ برداشتن‌ قسمتی‌ از روده‌ بزرگ‌ انجام‌ خواهد شد.

داروها


  • آنتی‌بیوتیک‌ در صورتی‌ که‌ دیورتیکول‌ها عفونی‌ شده‌ باشند.

  • امکان‌ دارد مصرف‌ نرم‌کننده‌های‌ مدفوع‌ توصیه‌ شود.
  • در صورتی‌ که‌ نتوانید رژیم‌ غذایی‌ پرفیبر داشته‌ باشید، داروهای‌ مسهل‌ از نوع‌ حجیم‌کننده‌های‌ مدفوع‌ ممکن‌ است‌ تجویز شوند. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ از مصرف‌ داروهای‌ مسهل‌ مگر به‌ دستور پزشک‌ باید خودداری‌ کرد.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری


  • اگر تب‌ یا درد شدید دارید، در رختخواب‌ استراحت‌ کنید. با روبه‌ بهبود گذاشتن‌ علایم‌، فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های‌ عادی‌ خود را تدریجاً از سر گیرید.

رژیم‌ غذایی‌


  • یک‌ رژیم‌ غذایی‌ متعادل‌ که‌ فیبر زیاد، نمک‌ کم‌، و چربی‌ کم‌ داشته‌ باشد.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟


  • اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌تان علایم‌ دیورتیکولوز یا دیورتیکولیت‌ را دارید.

  • اگر علی‌رغم‌ درمان‌، درد شدید ادامه‌ دارد.

  • اگر در اجابت‌ مزاج‌ خون‌ ظاهر شده‌ است‌.

  • اگر تب‌، استفراغ‌، یا تورم‌ شکمی‌ به‌ هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهند.

منبع: http://vista.ir/content/

http://www.irteb.com/bimariha/conditions - 


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

سندرم ژيلبرت 

بيماري کرون 

کوليت اولسروز 

کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: درد شکم, تب, آبسه, سوراخ شدن روده, اجابت مزاج
+ نوشته شده در  شنبه هشتم بهمن 1390ساعت 23:11  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure

شقاق‌ مقعد عبارت‌ است‌ از پارگی‌ یا شکاف‌ در ناحیه‌ مقعد. این‌ بیماری‌ در تمام‌ سنین‌ و حتی‌ در شیرخواران‌ نیز رخ‌ می‌دهد. شقاق معمولا بدنبال یبوست و دفع یک مدفوع قطور و سفت و گاهی بدنبال اسهال شدید رخ می دهد . بندرت دخول از راه مقعد و یا بیماری کرون باعث شقاق می شود . شقاق توسط معاینه بالینی پزشک و مشاهده مقعد تشخیص داده می شود . 

بعد از بهبود از مرحله دردناک شدید، دیدن روده بزرگ با کولونوسکوپی خصوصا در افراد بالای پنجاه سال و درمواردی که خونریزی داشته اند توصیه می شود .شقاق اگر بیشتر از شش هفته طول بکشد فرم مزمن نامیده می شود .

شقاق باعث اسپاسم عضله اسفنکتر مقعد می شود که علاوه برایجاد درد هنگام دفع کردن به علت تماس با مدفوع ، باعث کندی بهبود شقاق نیز می شود . 

دریک چهارم افراد درطول زندگی شقاق ایجاد می شود. شقاق ممکن است با درد ، خونریزی و احساس سوزش بعد از دفع مدفوع باشد . درد ممکن است چند دقیقه تاچند ساعت طول کشیده و علایم بعد از هر بار دفع تکرار شوند . در موارد مزمن خونریزی کم بوده یا متوقف می شود ولی درد ادامه دارد . ممکن است خارش یا سوزش مقعد نیز وجود داشته با شد .

 علایم‌ شایع‌

-درد شدید به‌ هنگام‌ عبور مدفوع‌ سخت‌ یا حجیم‌. امکان‌ دارد تا یک‌ ساعت‌ نیز طول‌ بکشد. درد دوباره‌ با اجابت‌ مزاج‌ بعدی‌ بر می‌گردد.

-درد به‌ هنگام‌ نشستن‌ روی‌ یک‌ جسم‌ سخت‌

-وجود رگه‌هایی‌ از خون‌ روی‌ کاغذ توالت‌، لباس‌ زیر، یا پوشک‌ بچه‌

-خارش‌ اطراف‌ مقعد

-کودکان‌ مبتلا ممکن‌ است‌ از اجابت‌ مزاج‌ امتناع‌ کنند.


 علل‌

علت‌ دقیق‌ آن‌ نامشخص‌ است‌، اما علایم‌ معمولاً بعد از فشار آمدن‌ به‌ مقعد ناشی‌ از مدفوع‌ سفت‌ ظاهر می‌شوند.

۵۴۷۶۵۷۵۶۷۵۷۵.jpg









عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر

-یبوست‌

-اسهال مزمن

-بارداری‌های‌ متعدد

-سرطان‌ خون‌

-بیماری‌ کُرون‌

-بیماری‌های‌ نقص‌ ایمنی‌

-رابطه جنسی از راه مقعد

-سوء استفاده جنسی


پیشگیری‌

-جلوی‌ بروز یبوست‌ را با اقدامات‌ زیر بگیرید: ـ روزانه‌ حداقل‌ ۸ لیوان‌ آب‌ بنوشید. ـ غذای‌ پرفیبر مصرف‌ نمایید. ـ در صورت‌ لزوم‌، از داروهای‌ شل‌کننده‌ مدفوع‌ یا مسهل‌ها استفاده‌ نمایید.

-به‌ هنگام‌ اجابت‌ مزاج‌، فشار بیش‌ از اندازه‌ وارد نیاورید. 

عواقب‌ مورد انتظار

اغلب‌ بزرگسالان‌ در عرض‌ ۶-۴ هفته‌ با درمان‌ خوب‌ می‌شوند، به‌ نحوی‌ که‌ دیگر به‌ جراحی‌ نیازی‌ نخواهد بود. اغلب‌ شیرخواران‌ و کودکان‌ کم‌ سن‌، بعد از شل‌ کردن‌ مدفوع‌ بهبود می‌یابند.


عوارض‌ احتمالی‌

تشکیل‌ جوشگاه‌ در محل‌ زخم‌ به‌ نحوی‌ که‌ دفع‌ مدفوع‌ را با مشکل‌ روبرو کند.


تشخیص :

اقدامات تشخیصی کاملتر در مواردی لازم است که علل دیگری مانند کرون یا سوء استفاده جنسی برای ایجاد شقاق مطرح باشد و انجام این اقدامات بر حسب مورد ، توسط پزشک معالج طراحی می شود .

شقاق های معمولی عموما در پایین یابالای ( ساعت ۱۲ و ۶ ) سوراخ مقعد بوده و اگر شقاق در جای دیگری دیده شود باید به فکر علل غیر معمول مانند کرون یا سوء استفاده جنسی بود .

مصرف پمادهای مسکن ، ضد التهاب ، استروئیدها (مانند هیدروکورتیزون و بتامتازون ) و پمادهای ضد بواسیر ( آنتی همورئیدها ) در بهبود شقاق نقش ندارد .

درکودکان مبتلا به نوع مزمن شقاق که بادرمانهای طبی بهبود نیافته است شل و گشادکردن عضله اسفنکتری مقعد توسط والدین به طور روزانه و به روشی که پزشک آموزش می دهد معمولا باعث بهبود شقاق شده و نیاز به جراحی را مرتفع می سازد .

 ۵۴۶۵۴۷۶۵۷۵۶۷.jpg







درمان‌

برای‌ رد سایر علل‌ خونریزی‌ مقعدی‌ یا خونریزی‌ از راست‌ روده‌، مقعد و راست‌ روده‌ با وسایل‌ مخصوص‌ (آنوسکپ‌، سیگموییدوسکپ‌) بررسی‌ می‌شوند.

پس‌ از اجابت‌ مزاج‌، باید مقعد به‌ آرامی‌ با صابون‌ شسته‌ شود.


برای‌ برطرف‌ کردن‌ اسپاسم‌ عظلانی‌ و درد در اطراف‌ مقعد، باید حوله‌ گرم‌ روی‌ محل‌ گذاشته‌ شود.

نشستن‌ در لگن‌ حاوی‌ آب‌ گرم‌ نیز درد را تخفیف‌ می‌دهد. ارتقاع‌ آب‌ در لگن‌ باید حدود ۲۰ سانتیمتر باشد. روزانه‌ ۳-۲ بار و هر بار برای‌ ۲۰-۱۰ دقیقه‌ از این‌ روش‌ استفاده‌ می‌شود.

اگر درمان‌های‌ فوق‌ مؤثر نبود، امکان‌ دارد نیاز به‌ جراحی‌ باشد. در جراحی‌، یا زخم‌ به‌ طور کلی‌ برداشته‌ می‌شود، یا اینکه‌ در عضلاتی‌ که‌ با انقباض‌ خود باعث‌ عدم‌ بهبود زخم‌ می‌شوند تغییراتی‌ داده‌ می‌شود.


داروها

برای‌ درد خفیف‌، از داروهایی‌ مثل‌ استامینوفن‌ یا بی‌حس‌کننده‌های‌ مالیدنی‌ استفاده‌ کنید.

مالیدن‌ پماد زینک‌ اکسید یا وازلین‌ به‌ ناحیه‌ شاید باعث‌ جلوگیری‌ از احساس‌ سوزش‌ شود.


نرم‌کننده‌های‌ مدفوع‌ نیز ممکن‌ است‌ به‌ جلوگیری‌ از بروز درد به‌ هنگام‌ اجابت‌ مزاج‌ کمک‌ کنند.

امکان‌ دارد پماد لیدوکایین‌ توصیه‌ شود.

درصورت بهبود یبوست و رفع اسپاسم عضله اسفنکتر شقاق عموما بهبود می یابد . درمان اولیه متوجه بهبود یبوست و نرم کردن مدفوع و رفع اسپاسم است که بااین تمهیدات در ۹۵ درصد موارد شقاق خوب می شود .

اگر شقاق خوب نشد یا مرتبا عود کند نیاز به جراحی دارد . برای بهبود یبوست مصرف فراوان غذاهای حاوی فیبر مانند میوه جات و سبزیجات توصیه می شود . پسیلیوم و سلولز حاوی فیبر فراوان هستند که با جذب آب باعث نرم کردن مدفوع می شوند .

در کودکان مصرف روغن های معدنی مانند پارافین و نرم کننده های مدفوع نیز توصیه می شود . نشستن در وان آب گرم دوتاسه بار در روز و هر بار بمدت ۱۵-۱۰ دقیقه باعث بهبود خونرسانی و شل شدن عضله اسفنکتر شده و به ترمیم آن کمک می کند . اضافه کردن صابون مایع و شامپو توصیه نمی شود .

پمادهای نیتروگلیسرین باعث شل شدن اسفنکتر شده و با گشادکردن عروق خونرسانی رانیز بهتر می کنندو به ترمیم زخم کمک می کنند . این پمادها روزانه ۳-۲ بار به میزان یک نخود به اطراف سوراخ مقعد مالیده شده و قبل و بعد از مدفوع کردن نیز تکرار می شود . 

در موارد مزمن تزریق سم بوتولیسم به داخل اسفنکتر با فلج موقت آن بمدت ۳ ماه باعث شل شدن عضله می شود . تزریق آن توسط پزشک در مطب و بدون بی هوشی امکانپذیر است .

 

۵۴۷۶۵۷۵۶۷۵.jpg

 

دستورات دارویی و مراقبتی فیشر :

۱- رژیم پر فیبر : مصرف نان سبوسدار ، میوه جات و سبزیجات از قبیل کاهو ، آلو ، گلابی ، انجیر به میزان کافی در روز .

۲- شستشوی کافی با اب گرم پس از اجابت مزاج .

۳- نشستن در لگن آب گرم به مدت ۲۰- ۱۵ دقیقه حداقل ۳ مرتبه در روز ، البته بر حسب شدت درد و بیماری می تواند افزایش یابد .

۴- خودداری از نشستن طولانی در دستشویی موقع اجابت مزاج .

۵- استفاده از پماد بی حس کننده ( از قبیل لیدوکائین ، بنزوکائین و … ) طبق دستور پزشک بخصوص ۱۵ دقیقه قبل از اجابت مزاج و یا ۴-۳ مرتبه در روز .

۶-استفاده از پودر پسیلیوم یا دانه اسفرزه ( یک قاشق داخل لیوان آب +شکر و آب لیمو ) ۳-۲ مرتبه در روز جهت نرم شدن مدفوع .


درمان جراحی :

درمان جراحی باید فقط در مواردی که شقاق بعد از سه ماه مصرف درمانهای طبی بهبود نیافته باشد انجام شود . ندرتا جراحی شقاق باعث بی اختیاری در کنترل مدفوع و یا دفع گاز می شود که معمولا موقت است .

در صورت بروز شقاق مقعد ابتدا فیبر غذایی و مصرف میوه ها و سبزیجات و گاهی روغن های معدنی و مسهل داده می شود . اگر بعد از یکماه شقاق خوب نشد از داروهای جلدی ( پماد نیتروگلیسیرن ) یا تزریقی ( سم بوتولیسم ) استفاده می شود .

جراحی در صورت ادامه شقاق بعد از سه ماه درمان طبی و یا در مواردی که شقاق راجعه است انجام می شود . اگر فیبر غذای روزانه کافی نباشد پسیلیوم که حاوی فیبر زیادی است تجویز می شود . درمان طبی با نشستن روزانه در آب گرم تکمیل می شود .

 روش های غیر داروئی که برای زخم ناحیه مقعد پیشنهاد میشه از این قرار است:

بهترین روش عمل برای بیمارانی که دچار زخم مقعد شدن  عمل جراحی sphincterotomy هست.. برای اینکه میزان موفقیت درمان در بهترین شرایط ۹۰% هست.روش جراحب فوق الذکر باعث بهبودی سریع زخم شده و با کمترین عارضه همراه است و حتی آن را بصورت سرپائی نیز میتوان انجام داد…

گاهی جراح ترجیح میده که از روش دیلا تاسیون یا گشاد کردن با دست استفاده کنه.. که میزان موفقیتش ۴۰% هست و ممکنه باعث بی اختیاری بیمار میشه

عفونت در کریپت های مجاور باعث ایجاد التهاب مزمن شده و ادم پاپیلای آنال در مجاورت کریپت سبب بزرگی و فیبروز پاپیلا می شود, طوری که ممکن است بصورت یک ساختمان محکم سفید و پلی پوئید در آمده و در این صورت پاپیلای بزرگ شده نامیده میشود.

پاپیلاهای بزرگ شده سرطانی نبوده ولی اغلب با پولیپ های آدنوماتو انتهای روده بزرگ اشتباه میشوند. پوست مجاور در قسمت خارجی زخم آنال نیز دچار تغییرات مزمن التهابی و اختلال جریان لنفاوی میشود. یک زائده فیبروزه ممکن است در دهانه مقعد ایجاد شود که زائده پیشاهنگ (sentinel pile) نامیده میشود. زیرا مانند یک پیشاهنگ درست در قسمت تحتانی زخم قرار دارد.

۷۶۵۷۵۶۷۵۶۷.jpg

به هر حال میتونیم تریاد فیشر را به این تزتیب بگوئیم: ۱- وجود خود زخم ۲- پاپیلای بزرگ شده
۳- زائده پیشاهنگ(sentinel pile.sentinel pile را میتوان در قسمت خارجی مشاهده کرد و با باز کردن ملائم دهانه آنوس,
اغلب بخش تحتانی زخم را میتوان دید.قبل از انجام یک معاینه بسیار ملائم با انگشت که برای اطمینان از محل زخم, میزان تنگی, التهاب و غیره صورت میگیرد, بهتر است از بی حس کننده های موضعی استفاده شود. بیشتر مواقع اسپاسم شدید جلب توجه میکند.

نکاتی در درمان داروئی و غیر جراحی:

اساس درمان طبی, کم کردن قوام مدفوع است. این کار از طریق تغییرات رژِم غذائی و عوامل هیدروفیل افزایش دهنده حجم انجام شده و مصرف آب باید افزایش یابد.

استفاده از ترکیبات موضعی از قبیل ایکتامول۱۰% یا هیدروکوتیزون ۱% بوسیله یک لوله باریک به داخل کانال آنال میتواند مفید باشد.

نشستن در آب گرم پس از یک اجابت مزاج دردناک ممکن است باعث کاهش علائم و تخفیف اسپاسم شود. شیاف ها هیچ ارزشی ندارند.


فعالیت‌ فیزیکی

هیچ‌ محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد. فعالیت‌ بدنی‌ خود احتمال‌ یبوست‌ را کاهش‌ می‌دهد.


رژیم‌ غذایی‌

ترجیحاً باید غذای‌ پرفیبر و مایعات‌ به‌ مقدار فراوان‌ در رژیم‌ گنجانده‌ شود تا از یبوست‌ جلوگیری‌ شود.

*  در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمایید

اگر شما یا فرزندتان‌ علایم‌ شقاق‌ مقعدی‌ را دارید، به‌ خصوص‌ دردی‌ که‌ علی‌رغم‌ درمان‌، ادامه‌ می‌یابد.

منبع : http://www.pezeshk.us/?p=17269


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

سندرم ژيلبرت 

بيماري کرون 

کوليت اولسروز 

کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: خارش مقعدی‌, درد مقعدی‌, خونریزی مقعدی‌, یبوست, سکس مقعدی‌
+ نوشته شده در  یکشنبه دوم بهمن 1390ساعت 17:10  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid

بیماری هموروئید یا بواسیر چیست و درمان آن چگونه است ؟

شرح بیماری :

بواسیر عبارت‌ است‌ از سیاهرگ‌های‌ گشادشده‌ ( واریسی‌) در راست‌ روده‌ یا مقعد. بواسیر ممکن‌ در مجرای‌ مقعدی‌ (بواسیر داخلی‌) یا در مدخل‌ مقعد (بواسیر خارجی‌) واقع‌ شده‌ باشد. بواسیر ممکن‌ است‌ سال‌ها وجود داشته‌ باشد اما تنها با وقوع‌ خونریزی‌ بدان‌ پی‌برده‌ شود.


 

 

علایم‌ شایع‌ :

- خونریزی‌. امکان‌ دارد خون‌ قرمز روش‌ به‌ صورت‌ رگه‌هایی‌ در اجابت‌ مزاج‌ دیده‌ شود یا به‌ دنبال‌ اجابت‌ مزاج‌، خون‌ به‌ مقدار کم‌ و به‌ مدت‌کوتاهی‌ چکه‌ کند.
- درد، خارش‌ یا ترشح‌ مخاطی‌ پس‌ از اجابت‌ مزاج‌
- وجود یک‌ برجستگی‌ در مقعد
- احساس‌ این‌ که‌ پس‌ از اجابت‌ مزاج‌، راست‌ روده‌ به‌طور کامل‌ تخلیه‌ نشده‌ باشد (این‌ حالت‌ تنها در مورد بواسیر بزرگ‌ دیده‌ می‌شود).
- التهاب‌ و تورم‌

علل‌ :

- وارد آمدن‌ فشار مکرر به‌ سیاهرگ‌های‌ مقعد یا راست‌ روده‌
- رژیم‌ غذایی‌ بدون‌ فیبر
- نشستن‌ یا ایستادن‌ به‌ مدت‌طولانی‌
- چاقی‌
- یبوست‌
- کم‌شدن‌ تون‌ عضلانی‌ در سنین‌ بالا
- جراحی‌ راست‌ روده‌ یا پارگی‌ مجرای‌ تناسلی‌ به‌ هنگام‌ زایمان‌ و دوختن‌ آن‌
- بیماری‌ کبدی‌
- سرطان‌ روده‌ بزرگ‌
- مقاربت مقعدی‌
- بالا بردن‌ فشار خون‌ در سیستم‌ سیاهرگی‌ دستگاه‌ گوارش‌

پیشگیری‌ :

- برای‌ اجابت‌ مزاج‌ عجله‌ نکنید و در عین‌ حال‌ از زور زدن‌ و نشستن‌ طولانی‌مدت‌ در توآلت‌ خودداری‌ کنید.

- اگر اضافه‌ وزن‌ دارید، وزن‌ خود را کاهش‌ دهید.

- مقدار فیبر غذایی‌ را در رژیم‌ خود افزایش‌ دهید.

- روزانه‌ ۱۰-۸ لیوان‌ آب‌ بنوشید.

- به‌طور منظم‌ ورزش‌ کنید.


عواقب‌ مورد انتظار :

بواسیر معمولاً با مراقبت‌ مناسب‌ خوب‌ می‌شود، اما علایم‌ ممکن‌ است‌ افت‌ و خیر داشته‌ باشند (یعنی‌ بواسیر ممکن‌ است‌ پس‌ از یک‌ دوره‌ یبوست‌ دوباره‌ ظاهر شود). در مواردی‌ که‌ به‌ درمان‌ محافظه‌کارانه‌ خوب‌ پاسخ‌ نمی‌دهند شاید جراحی‌ مورد نیاز باشد.

عوارض‌ احتمالی‌

کم‌خونی‌ فقر آهن‌ اگر خونریزی‌ قابل‌ توجه‌ باشد.

درد شدید در اثر وجود لخته‌ خون‌ در بواسیر

عفونت‌ یا زخم‌ شدن‌ بواسیر

اصول‌ کلی‌ :

برای‌ تشخیص‌ قطعی‌ ممکن‌ است‌ یکی‌ از روش‌های‌ زیر انجام‌ شوند: آنوسکپی‌ (دیدن‌ مقعد با کمک‌ یک‌ لوله‌ کوتاه‌ به‌ نام‌ آنوسکپ‌، وسیله‌ای‌ لنزدار و دارای‌ یک‌ منبع‌ نورانی‌ در سر آن‌ است‌)،

یا پروکتوسکپی‌ (دیدن‌ راست‌ روده‌ و قسمت‌ پایینی‌ روده‌ بزرگ‌ یا وسیله‌ای‌ به‌ نام‌ پروکتوسکپ‌، که‌ وسیله‌ای‌ اپتیک‌ و دارای‌ یک‌ منبع‌ نورانی‌ در سر آن‌ است‌).

درمان‌ با هدف‌ تخفیف‌ علایم‌ صورت‌ می‌گیرد.
هیچ‌گاه‌ برای‌ اجابت‌ مزاج‌ زور نزنید.
پس‌ از اجابت‌ مزاج‌، ناحیه‌ را با ملایمت‌ پاک‌ کنید.
برای‌ تخفیف‌ درد، روزانه‌ چندین‌ بار هر بار به‌ مدت‌ ۲۰-۱۰ دقیقه‌ در آب‌ گرم‌ بنشینید.
برای‌ تخفیف‌ درد و تورم‌ ناشی‌ از وجود لخته‌ در بواسیر یا بیرون‌ زدگی‌ بواسیر، یک‌ روز در رختخواب‌ استراحت‌ کنید و روی‌ ناحیه‌ کیسه‌ یخ‌ بگذارید.

در مواردی‌ که‌ مقاوم‌ به‌ درمان‌ هستند، امکان‌ دارد نیاز به‌ جراحی‌ وجود داشته‌ باشد. 

داروها :

برای‌ درد خفیف‌، خارش‌، یا کاهش‌ تورم‌، می‌توان‌ از داروهایی‌ که‌ اختصاصاً برای‌ تخفیف‌ علایم‌ بواسیر ساخته‌ شده‌اند استفاده‌ کرد. اگر علایم‌ بواسیر به‌ هنگام‌ حاملگی‌ رخ‌ دهند، از پزشک‌ خود در مورد داروهای‌ مناسب‌ که‌ در حاملگی‌ مشکلی‌ ایجاد نکند سؤوال‌ کنید.

اگر نیاز به‌ استفاده‌ از مسهل‌ باشد، از نرم‌کننده‌های‌ اجابت‌ مزاج‌ استفاده‌ کنید.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری :

محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد. کار روده‌ با آمادگی‌ جسمانی‌ مناسب‌ بهبود می‌یابد.

رژیم‌ غذایی‌ :

- برای‌ پیشگیری‌ از یبوست‌، یک‌ رژیم‌ متعادل‌ حاوی‌ مواد غذایی‌ دارای‌ فیبر زیاد، مثل‌ میوه‌های‌ تازه‌، کلوچه‌، حبوبات‌، سبزیجات‌ و غلات‌ سبوس‌دار داشته‌ باشید.
- روزانه‌ ۱۰-۸ لیوان‌ مایعات‌ بنوشید.
- اگر اضافه‌ وزن‌ دارید، وزن‌ خود را کم‌ کنید.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

-اگر در همان‌ جایی‌ که‌ بواسیر بوده‌ است‌ یک‌ برجستگی‌ سفت‌ تشکیل‌ شود.
-اگر بواسیر باعث‌ درد شدید می‌شود که‌ با درمان‌های‌ ذکر شده‌ در بالا تخفیف‌ نیابد.
-اگر خونریزی‌ زیاد باشد (بیش‌ از مقداری‌ که‌ در قسمت‌ علایم‌ ذکر شد). البته‌ باید به‌ یاد داشت‌ که‌ خونریزی‌ ممکن‌ است‌ یکی‌ از علایم‌ اولیه‌ سرطان‌ باشد.

شیوه های جدید معالجه هموروئید (بواسیر) :

هموروئید یا بواسیر بیماری بسیار شایعی است که افراد را در سنین مختلف چه جوان و چه پیر مبتلا می کند اما بسیاری افراد به علت شرم از بیان آن و مراجعه به پزشک خودداری می کنند.

مقاله زیر به شیوه هاى جدید درمان این بیمارى مى پردازد.شما ممکن است با اسم هموروئید آشنا نباشید ولى حتماً کلمه بواسیر را شنیده اید. بایستى متذکر شد که هموروئید همان بواسیر است و یکى از بیمارى هاى شایع جراحى است و حدود ۷۵ درصد افراد به ویژه افراد بالاى ۳۰ سال در طول زندگى خود به این بیمارى مبتلا مى شوند.

• هموروئید چیست ؟

هموروئیدها بالشتک هاى عروقى طبیعى هستند که در ناحیه کانال مقعدى در قسمت ۴ سانتى مترى انتهاى روده بزرگ (راست روده) قرار دارند و در دو قسمت داخل و خارج کانال مقعد قرار دارند که به آن هموروئیدهاى داخلى و خارجى مى گویند.

هموروئیدها ارگان هاى طبیعى این ناحیه هستند که در اثر زور زدن به دنبال یبوست مزاج و یا اسهال مى توانند پرخون و متورم شده و در صورت تکرار یبوست و زور زدن موقع اجابت مزاج این بالشتک هاى عروقى متورم و دچار پارگى و زخمى شده و به صورت خونریزى و بیرون زدگى و گاهاً درد به هنگام اجابت مزاج خود را نشان دهند.

• انواع هموروئید:

هموروئیدهاى داخلى از نظر شدت علائم به چهار درجه تقسیم مى شوند.

درجه اول: خونریزى بدون بیرون زدگى
درجه دوم: خونریزى همراه بیرون زدگى که خودبه خود جا مى رود
درجه سوم: خونریزى به همراه بیرون زدگى که با دست جا مى رود
درجه چهارم: خونریزى به همراه بیرون زدگى که با دست جا نمى رود

هموروئیدهاى خارجى معمولاً به صورت یک برجستگى خارجى در بیرون ناحیه مقعد قرار داشته و اکثراً با درد و تورم همراه است.

• چه عواملى باعث ایجاد هموروئید مى شود؟

علت واقعى هموروئید مشخص نیست. ولیکن عوامل مهم و موثر در بروز آن عبارتند از:
۱- یبوست مزمن
۲- اسهال مزمن
۳- زور زدن موقع اجابت مزاج
۴- نشستن طولانى مدت در توالت
۵- افزایش سن
۶- عوامل ارثى
۷- حاملگى
۸- تحرک کم
۹- مصرف غذاهاى کم فیبر، عدم استفاده از میوه جات و سبزیجات، مصرف الکل و…

• علایم و نشانه هاى هموروئید چیست؟

- خونریزى: اولین و شایع ترین علامت خونریزى است. خونریزى هنگام اجابت مزاج است که پس از دفع مدفوع سفت ایجاد مى شود و به صورت خون روشن و تازه روى کاسه توالت مى چکد. وضعیت آن طورى است که اکثراً پس از مدفوع است و به عبارتى از مدفوع جدا است.

افراد بایستى متوجه باشند که اگر خون مخلوط با مدفوع باشد بایستى به سایر عوامل مثل سرطان ها، پولیپ ها و کولیت ها مشکوک شده و حتماً بررسى کامل کولون توسط متخصص کولورکتال انجام شود.

- خروج توده (بیرون زدگى): دومین علامت بیرون زدگى است که گاهاً بالشتک هاى هموروئیدى از مقعد خارج شده که خود به خود جا رفته و یا براى جااندازى نیاز به دستکارى دارند و گاهى آنقدر وسیع هستند که قابل جااندازى نیستند و بایستى سریع تر به جراح مراجعه شود.

- درد: سومین علامت درد است که در هموروئیدهاى درجه سوم، چهارم عارضه دار شده و یا هموروئیدهاى خارجى و مخلوط بروز مى کند.


• درمان هموروئید چگونه است ؟

اصولاً براى برطرف کردن علایم هموروئید با توجه به نوع و تشخیص پزشک متخصص در این رشته چندین روش درمانى وجود دارد.

۱- درمان طبى: که معمولاً براى هموروئیدهاى خفیف درجه اول و یا دوم توصیه مى شود که عبارت است از کنترل یبوست به وسیله مصرف رژیم غذایى پر فیبر مثل میوه جات و سبزیجات، کاهو، آلو، انجیر، نان سبوس دار، اصلاح عادت اجابت مزاج، استفاده از پمادهاى ضد هموروئید و استفاده از ملین ها و لگن آب گرم.


۲- درمان هاى سرپایى : امروزه پزشکان و بیماران درجستجوى راه هاى ساده، موثر و بدون عارضه و یا با کمترین عارضه هستند. از آنجا که روش هاى جراحى معمول با بسترى شدن بیمار، نیاز به بیهوشى، درد پس از عمل، احتمال خونریزى، ترشح، عفونت و از کارافتادگى همراه بوده و نیاز به مراقبت هاى طولانى مدت دارند، لذا تلاش هاى زیادى براى مهار بیمارى هموروئید به روش هاى متعدد سرپایى از قبیل کوتر کردن، منجمد کردن، رابر بند لیگاتور و سایر روش ها بوده است. از جمله شایع ترین این روش ها تا کنون روش بستن هموروئید با حلقه لاستیکى است.


• بستن با حلقه لاستیکى ( رابر بند):

یکى از روش هاى جدید و شایعى که طرفداران زیادى دارد بستن هموروئید با حلقه لاستیکى (رابر بند) است. این روش در مورد هموروئیدهاى درجه دوم و سوم مناسب بوده و به صورت سرپایى بدون استفاده از بى حسى و بیهوشى در مطب قابل انجام است. محدودیت هاى آن در مورد هموروئیدهاى خارجى و یا مخلوط است.
در این روش با کمک یک وسیله یک بارمصرف حلقه لاستیکى را روى قاعده هموروئید قرار داده تا به تدریج هموروئید سیاه شده و بیفتد. این روش در ایران و در بسیارى از مطب ها و درمانگاه هاى تخصصى کولورکتال انجام مى شود. مزیت این روش به سایر روش ها هزینه کم و نداشتن خطر ابتلا به بیمارى هاى عفونى است.

• روش بستن شریان هموروئید با استفاده از داپلر (DG-HAL ) :

در این روش نوین درمان، با پاکه (بالشتک) هموروئید برخورد غیرمستقیم مى شود. یعنى عروق اصلى تغذیه کننده هموروئید مسدود مى شود که نهایتاً منجر به کاهش و یا قطع جریان خون به بالشتک هموروئیدى شده و تورم آن از بین رفته، هموروئید چروکیده شده و در نتیجه علائم نیز از بین مى رود.

• درمان به روش لیزر :

یکى دیگر از روش هاى جدید براى معالجه هموروئید استفاده از لیزر است که در نهایت برش و برداشتن بافت هموروئیدى است که با امواج لیزر صورت مى گیرد که روشى گران است و مزیت چندانى نسبت به جراحى ندارد. به طور کلى امروزه گرایش به اعمال جراحى سرپایى بخصوص رابربندینگ و روش DG – HAL رو به افزایش است و استقبال جراحان از این روش رو به فزونى است، که هر دو روش مذکور در سال هاى اخیر در ایران معرفى گشته و در حال حاضر انجام مى گردد.

هیچ کس، به غیر از یک متخصص روده و مقعد، دوست ندارد در مورد بواسیر صحبت کند. اطلاعات کمی در مورد این بیماری در میان عموم وجود دارد، و از طریق رسانه های گروهی نیز اطلاعات کمی ارائه می شود، از اینرو افراد معمولاً تصور می کنند که این بیماری جزء بیماری های نادر است. درصورتی که برخلاف این تصور، افراد بسیار زیادی به آن مبتلا می شود. برطبق تحقیقاتی که در سال ۱۹۹۱ بر این بیماری انجام گرفت، مشخص شد که حدود ۱۰۰ میلیون امریکایی به آن مبتلا هستند.
مبتلایان بسیاری، احتمالاً از روی خجالت، به دنبال درمان آن برنمی آیند. برای این دسته از افراد، عمل دفع و نشستن بر سطوح سفت و سخت، بسیار دردناک و عذاب آور خواهد بود. 

آیا شما نیز در خطر ابتلا هستید؟

همه می توانند به بواسیر مبتلا شوند. در واقع بیش از نیمی از افراد پس از ۵۰ سالگی گرفتار این بیماری می شوند.

در اکثر موارد این بیماری از فشار و درد در هنگان انجام عمل دفع ایجاد می شود. از عوامل دیگر این بیماری می توان به وراثت، بالا رفتن سن، یبوست، اسهال، و عمل جنسی اشاره کرد.

وقتی کسی یکبار به این بیماری مبتلا شود، احتمال تکرار مداوم آن بسیار زیاد است. این به این دلیل است که تورم باعث ضعیف شدن دیواره های رگ ها می شود و در نتیجه آمادگی بیشتری برای تورم دوباره پیدا می کنند.


آیا راه هایی برای پیشگیری وجود دارد؟

اگر تابه حال آنقدر خوش شانس بوده اید که به این بیماری مبتلا نشوید، در اینجا راه هایی برای پیشگیری از آن آورده ایم. حتی اگر مبتلا به آن هستید، با این روش ها می توانید از ابتلا شدن دوباره در آینده جلوگیری کنید.

-موادغذایی فیبردار بیشتر بخورید: خوردن بیشتر میوه جات، سبزیجات و حبوبات باعث می شود مدفوع بزرگتر شده و آسان تر دفع شود.

-مایعات بیشتر بنوشید: خوردن مایعات زیاد، مدفوع را نرم تر می کند و فشار هنگام عمل دفع کمتر می شود.

-عمل دفع را سرموقع انجام دهید: به تاخیر انداختن عمل دفع باعث خشک و سفت شدن مدفوع می گردد و دفع آن بسیار دشوار خواهد شد.

-ورزش کنید: فعالیت بدنی باعث کاهش فشار وارد بر رگ ها شده و احتمال یبوست را نیز کاهش می دهد.

-به مدت طولانی ننشینید و نایستید: نشستن و ایستادن به مدت طولانی بر رگ ها فشار وارد می آورد. اگر کارتان طوری است که باید برای مدتی طولانی بنشینید، حتماً هر از چند گاهی بلند شده و در اطراف چرخی بزنید.

خود درمانی برای تسکین موقت :

گرچه اکثر بواسیرها به خودی خود درمان می شوند، راه هایی هست که بتوانید این فرایند درمانی را سریعتر کرده و از میزان درد خود بکاهید.

-حمام کنید: خوابیدن در وان آب گرم به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه از تورم و درد می کاهد.

-یخ بگذارید: با گذاشتن کمپرس یخ بر روی قسمت آسیب دیده می توانید از تورم آن بکاهید.

-از کرم استفاده کنید: کرم های موجود در بازار که حاوی عصاره ی فندق، هیدروکورتیزون یا سایر عوامل ضد التهاب هستند، می توانند به کاهش تورم و درد کمک کنند.

 مکمل های گیاهی :

روش دیگر برای درمان بواسیر استفاده از ترکیبات گیاهی است. یک مکمل گیاهی به نام همارون برای درمان بواسیر بسیار مفید شناخته شده و هیچ عوارض جانبی نیز ندارد.
عنصر فعال اصلی در همارون، عصاره ی تصفیه شده ی سوفورا ژاپونیکا یا درخت پاگودای ژاپنی است، که باعث نرمال کردن خاصیت نفوذپذیری رگ ها و مویرگ ها شده، دیواره های رگی را مستحکم می کند و مودغذایی لازم برای سلامت رگ ها را فراهم می کند. همارون باعث تسکین درد، خارش، حساسیت و ناراحتی بواسیر می شود.
تحقیقات انجام شده بر روی عصاره های سوفورا نشان داده است که %۹۴ از افرادی که از این ترکیب گیاهی استفاده کرده اند، فارغ از هرگونه خونریزی، خارش، تورم و التهاب بوده اند.

منبع: http://www.pezeshkan.org/?p=12637


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

سندرم ژيلبرت 

بيماري کرون 

کوليت اولسروز 

کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: بواسیر, خونریزی مقعدی, درد مقعدی, یبوست, بیماری هموروئید
+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم دی 1390ساعت 13:2  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

بيماري کرون


بيماري کرون


 بيماري کرون، يک بيماري التهابي دستگاه گوارش است که ممکن است افراد در سنين کودکي و بزرگسالي به آن مبتلا شوند. علائم شايع بيماري شامل زخم (آفت) دهان، اسهال، درد شکم، کاهش وزن و تب است. همچنين بيمار ممکن است به علائم خارج روده­اي از قبيل راشهاي پوستي، درد مفاصل، التهاب چشم، و با شيوع کمتر اختلالات کبدي مبتلا شود. اگر چه بيماري کرون يک بيماري مزمن است، درمانهاي دارويي و جراحي به کنترل بيماري کمک مي­کند تا بيمار براي مدت طولاني بدون علائم زندگي کند.

علل :علت بيماري کرون ناشناخته است. اطلاعات موجود درباره اين بيماري نشان دهنده آن است که بيماري در بين اقوام و گروه هاي خاص بيشتر از گروه هاي ديگر ديده مي شود و اين دلالت بر آن دارد که فاکتورهاي ژنتيک در بروز بيماري مي­تواند نقش داشته باشد. باور بر اين است که در افرادي که از نظر ژنتيکي، حساس هستند سيستم ايمني بدن توسط يک محرک تحريک شده و باعث التهاب در دستگاه گوارش مي شود. همچنين باکتري و غذاي موجود در دستگاه گوارش نيز در بروز بيماري نقش دارند. اين آسيب عامل اصلي بروز علائم بيماري است.

دوره بيماري :مشخصه بيماري، شعله ور شدنها (وخيم شدن بيماري )و بهبودهاي عود کننده (بهتر شدن بيماري) است. حدود 20-10 درصد بيماران بعد از اولين شعله ور شدن وارد مرحله بهبودي مي شوند. اين خصوصيات در ساير بيماران، طيف گسترده اي از پر يودهاي عود کننده با علائم خفيفي مثل اسهال و دردهاي شکمي خفيف تا پريودهايي با شيوع کمتر و علائم شديد و ناتوان کننده از قبيل درد شکم و انسداد روده را شامل مي شود.  درمان باعث خاموشي بيماري و سپس طولاني شدن دوره خاموشي بيماري مي­شود. در بيشتر موارد بيماري کرون، ترمينال ايلئوم (يک ناحيه از روده کوچک) و کولون را در گير کرده و باعث ايلئيت و کوليت مي شود.

التهاب در اين ناحيه مي تواند باعث ايجاد فيستول، سوراخ شدن ديواره روده يا تنگ شدن دستگاه گوارش و انسداد شود. بيماري کرون همچنين مي تواند باعث بوجود آمدن فيسور، زخم، آبسه و فيستول در ناحيه اطراف مقعد شود.

درمان:درمانهاي دارويي مختلفي در درمان بيماري کرون مورد استفاده قرار مي­گيرد. انتخاب دارو به ناحيه درگير در دستگاه گوارش و علائم موجود بستگي دارد.

داروهايي که عموماً استفاده مي شوند به شرح زير مي باشد:

سولفاسالازين

سولفاسالازين يکي از اولين داروهايي است که در درمان بيماري کرون محدود به کولون استفاده شده و کماکان نيز مصرف مي شود. سولفاسالازين در چند روز اول مصرف، باعث کاهش علائم شده ولي اثر کامل درماني حدوداً به چهار هفته مصرف نياز دارد. عوارض جانبي مانند واکنش هاي آلرژيک که در اقليت بيماران رخ مي دهد و همچنين سردرد که مصرف دارو را مسئله ساز کرده است.

 آمينوساليسيلات

داروهاي 5- آمينوساليسيلات (مانند آساکول و پنتاسا) همانند داروي سولفاسالازين مي باشند اما کمتر باعث سردرد و واکنشهاي آلرژيک مي شوند.

در مقايسه با سولفاسالازين اين داروها بادوز بالاتر مي توانند مصرف شوند. بعلاوه داروها طوري فرموله شده اند که با آساکول در ترمينال ايلئوم و با پنتاسا در روده کوچک آزاد شوند. اين امر باعث مي شود که دارو ناحيه درگير را هدف قرار دهد. نکته منفي در مورد دارو قيمت بالاي آن است.

آنتي بيوتيک ها

مترونيدازول و سيپروفلوکساسين داروهايي هستند که اغلب تجويز مي شوند.

گلوکوکورتيکوئيدها

استروئيدها مانند پردنيزون و بودسونيد در بيماري متوسط فعال تا شديد کرون مي تواند باعث بهبودي شود. بهر حال داروهاي استروئيدي دوره بهبودي را طولاني نمي کنند و بدنبال مصرف طولاني، عوارض جانبي جدي بدنبال خواهند داشت.

داورهاي تعديل کننده سيستم ايمني: داروهايي هستند که باعث کاهش التهاب بيماري مي شوند. آزاتيوپرين. 6- مرکاپتوپورين و متوترکسات داروهايي هستند که بطور شايع استفاده مي شوند، اگر چه داروهاي بسياري نيز در حال مطالعه هستند و گاهي اوقات مصرف مي شوند. اين داروها در بيماراني که به خط اول درمان با داروهايي مانند آنتي بيوتيکها، سولفاسالازين و 5- آمينوساليسيلات ها پاسخ نداده اند و يا بويژه افرادي که براي کنترل علائم نيازمند به مصرف استروئيدها هستند مصرف مي شود. داروهاي تعديل کننده سيستم ايمني مدت زماني طولاني (6-3 ماه) طول مي کشد تا حداکثر کارآمدي دارو بدست آيد و اغلب براي مدت زماني طولاني تجويز مي شود. شايعترين عوارض جانبي اين داروها شامل کاهش گلبولهاي سفيد خون، هپاتيت، پانکراتيت مي باشد. در نتيجه انجام منظم آزمايش خون جهت کنترل اين عوارض ضروريست.

داروي ديگري که گاهي اوقات مصرف مي شود داروي سيکلوسپورين است که ساپرس کننده قوي سيستم ايمني مي باشد. اين دارو ممکن است براي بيماران دچار فيستول هاي مقاوم به درمان استفاده شود.

Infliximab (اينفليکيسماب)

دارويي است که در درمان بيماريهاي التهابي مانند آرتريت روماتوئيد استفاده مي شود و بعد ها به اين موضوع پي برده شد که براي بيماران مبتلا بيماري التهابي روده مانند بيماري کرون نيز موثر مي باشد. اين دارو حاوي نوعي آنتي بادي است که TNF را که عقيده بر اين است که باعث پيشرفت التهاب در روده مي شود را خنثي مي کند.

اين دارو معمولاً در بيماراني که به خط اول درمان با آنتي بيوتيکها و داروهاي 5-ASA پاسخ نمي دهند استفاده مي شود. اين دارو بخصوص در بيماران مبتلا به بيماري کرون همراه با فيستول و افراد با بيماري متوسط تا شديد مقاوم بدون فيستول موثر مي باشد.

عوارض جانبي :

پاسخهاي بيولوژيک بدن را از طريق تغيير توانايي سيستم ايمني بدن تغيير مي­دهد. از اينرو در بيماران مبتلا به عفونت شديد نبايد استفاده شود.

غربالگري دقيق براي بيماري سل قبل از شروع درمان لازم است بدليل اينکه خطر عفونت فعال بيماري سل افزايش مي يابد. در صورت سابقه ابتلا به بيماري سل، درمان دارويي جهت پيشگيري از فعال شدن مجدد بيماري توصيه مي شود. بدليل افزايش خطر لنفوم، اين داروها در بيماران مبتلا به لنفوم يا بيماراني که در گذشته تحت درمان لنفوم قرار گرفته اند توصيه نمي شود. تحقيقات بيشتري در اين زمينه بايد انجام شود.

توصيه هاي تغذيه اي 

تا کنون رژيم غذايي خاصي که باعث بهبودي بيماري کرون شود شناخته نشده است. با وجود مطالعات علمي اندک، اکثر اين رژيمهاي غذايي پيشنهاد مي شوند. ممکن است مصرف بعضي از مواد غذايي خصوصاً در زمان شعله ور شدن بيماري، باعث وخيم شدن علائم بيمار شوند که منطقي است مصرف اينگونه مواد غذايي محدود شوند. داروهاي ضد التهابي غير استروئيدي (مانند بروفن و ناپروسين) بدليل اينکه بيماري را وخيم تر مي کنند نبايد مصرف شوند.

جراحي

90-85 درصد بيماران در سال اول بعد از جراحي بدون علائم هستند و تا حدود 20 درصد بيماران تا 15سال بعد از جراحي بدون علائم هستند. اگر بيماري کرون محدود به کولون بوده و کولون بيمار برداشته شود، فقط 10 درصد از بيماران عود بيماري را در عرض 10 سال تجربه خواهند کرد

درمان بيماري راجعه: اگر بيماري کرون بعد از بهبودي يا جراحي مجدداً شعله ور يا فعال شد، درمان دارويي همانند درمان دارويي اوليه بيماري کرون مي باشد. در بعضي از موارد، داروهاي ديگري براي درمان عود بيماري استفاده مي شود.

عوارض

اختلالات  روده اي بيماري کرون  و التهاب مداوم مي تواند باعث اختلالات ثانويه سلامتي شود. خوشبختانه بسياري از اين اختلالات قابل پيش بيني و پيشگيري مي باشند. در صورت بروز، اغلب اين اختلالات با موفقيت درمان مي شوند.

التهاب معده و قسمت فوقاني روده

بيماري کرون محدود به قسمت فوقاني دستگاه گوارش ممکن است به داروهايي که در درمان پپتيک اولسر استفاده مي شوند پاسخ دهد. داروهاي استروئيدي خوراکي و سرکوب کننده سيستم ايمني ممکن است در موارد شديد بيماري، جهت کنترل التهاب استفاده شوند.

ايلئيت

ايلئيت فعال در وهله اول با داروهاي 5- آمينوساليسيلات درمان مي شود. آنتي بيوتيک ها،  استروئيدها و داروهاي سرکوب کننده سيستم ايمني ممکن است در بيماران با علائم متوسط تا شديد مورد استفاده قرار گيرند. داروهاي  ضد اسهال نيز در درمان اسهال مورد استفاده قرار مي گيرند. ايلئيت شديد نياز به مراقبت نزديک، استراحت روده اي (دوري از غذاي جامد) تغذيه روده اي (تغذيه از طريق لوله بيني- معده اي) يا تغذيه از راه غير خواراکي (تعذيه وريدي) و جراحي دارد.

ايلئوکوليت و کوليت

بيماري کرون که ايلئوم و کولون يا کولون را به تنهايي درگير مي کند در خط اول با داروي سولفاسالازين يا 5-ASA درمان مي شود. در بعضي از بيماران، داروهاي آنتي بيوتيک و استروئيدي نيز در درمان استفاده مي شوند. بيمارمبتلا به  ايلئوکوليت و کوليت شديد ممکن است نياز به بستري در بيمارستان، استراحت روده اي، تغذيه روده اي يا غير خوراکي و درمان طولاني مدت با داروهاي سرکوب کننده سيستم ايمني داشته باشد. داروهاي 5-ASA معمولاً به عنوان داروي نگهدارنده خاموشي (بهبودي) در ايلئوکوليت و کوليت استفاده مي شوند.

سوء تغذيه

التهاب در دستگاه گوارش منجر به سوء تغذيه در بيماران مبتلا به بيماري کرون مي شود. اين التهاب باعث جلوگيري از جذب مواد مغذي و انرژي از مواد غذايي و مايعات مصرف شده مي شود. سوء تغذيه نتايجي مانند تاخير در رشد و بلوغ در کودکان، استئوپروز (پوکي استخوان) کاهش تحمل در جراحي و اختلالات رواني- اجتماعي را بدنبال دارد. سوء تغذيه غالباً با ارزيابي هاي منظم وضعيت تغذيه، قابل پيشگيري خواهد بود. بطور تيپيک يک پزشک يا متخصص تغذيه با مروري بر تغذيه بيمار، انجام معاينات باليني و تستهاي آزمايشگاهي به اين کمبود پي­ خواهد برد.  در اغلب بيماران مصرف مکملهاي غذايي مي تواند سوء تغذيه را جبران کند.

 عوارض استخواني

بيشتر از 30% از بيماران به کرون به بيماري استئوپروز مبتلا خواهند شد که اين امر به شکستگي هاي استخواني منجر خواهد شد. بخصوص بيماراني که براي مدت طولاني استروئيد مصرف مي کنند و خانمهاي يائسه در معرض اين عارضه هستند. سنجش منظم دانسيته استخواني مي تواند وقوع استئوپروز را در مراحل اوليه آن در اين بيماران مشخص کند.

عوارض کبدي و کيسه صفرا

بيماري کرون ميتواند به التهاب کبد منجر شود که اين عارضه با داروهايي که براي درمان روده اي بيماري کرون بکار مي روند قابل درمان خواهد بود. بيماري کرون بندرت در مجراي صفراوي التهاب ايجاد مي­کند.  

سرطان کولورکتال

در تمام بيماران مبتلا به بيماري کرون خطر گسترش سرطان کولورکتال در محل التهاب فعال افزايش مي يابد. بهر حال سرطان اتفاق نمي افتد مگر اينکه بيمار براي مدت طولاني به بيماري کرون مبتلا بوده باشد. اکثر متخصصين جهت غربالگري براي تشخيص تغييرات پيش سرطاني و سرطاني در کولون، انجام کولونوسکوپي هاي منظم را توصيه مي­کنند.

تغييرات پوستي

ضايعات التهابي متعددي در پوست بيماران مبتلا به کرون از قبيل اريتم نودوزم و پيودرما پيگما نتوزوم مي تواند ديده شود. غالباً اين ضايعات با درمان علائم شکايات روده اي اين ضايعات نيز بهبود درمان خواهند يافت، اما ممکن است يک دوره استروئيد خوراکي نيز مورد نياز باشد.

التهاب چشمي

التهاب چشمي (يووئيت يا  اسکلريت) در بيش از 5% بيماران کرون ديده مي شود. علائم يووئيت شامل مشاهده اجسام شناور، درد چشمي، تاري ديد، فتوفوبي و سردرد مي­باشد.  

يک يا هر دو چشم ممکن است درگير شود. اين اختلالات به درمان دارويي کرون پاسخ مي دهند، اما استفاده از داروهاي موضعي (قطره هاي چشمي) نيز ممکن است ضروري باشد.

زخمهاي دهاني

زخم دهاني که بعنوان آفت دهاني شناخته مي شود، اغلب در زمان شعله ور شدن بيماري کرون ديده مي شود. آنها معمولاً بين لثه ها و لب پائيني يا در طرفين يا زير زبان ديده مي شوند. اغلب دردناک هستند، ولي اغلب به داروهايي که در درمان بيماري روده اي استفاده مي شوند پاسخ مي دهند. مصرف داروهاي موضعي بر روي زخم (مانند هيدروکورتيزون يا سوکرالفات) ممکن است در درمان کمک کننده باشد.

 عوارض اطراف مقعدي

عوارض عمده شامل فيسور، زخم، فيستول، آبسه و استنوز (تنگي) مي باشد. اين عوارض ممکن است به تنهايي يا با هم اتفاق بيفتد. علائم مي تواند از درد در مقعد و ترشح چرکي تا خونريزي و يبوست متغيير مي باشد.

حدود 45-35 درصد بيماران مبتلا به بيماري کرون در طول مدت زندگي خود عوارض اطراف مقعدي را تجربه خواهند کرد. بعضي از آنها بدون درمان بهبود خواهند يافت، اما مابقي احتياج به درمان دارويي با آنتي بيوتيکها، شياف استروئيدي، داروهاي سرکوب کننده سيستم ايمني يا جراحي دارند. نشستن در آب ولرم و تميز کردن ناحيه مقعد، بهبودي را تسريع خواهد کرد.

منبع: http://ddrc.ac.ir/farsi/modules/news/article.php?storyid=9


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

سندرم ژيلبرت 

کوليت اولسروز 

کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: کرون, فیستول مقعد, اسهال خونی, خونریزی مقعدی, سرطان روده
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 15:24  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

کوليت اولسروز


کوليت اولسرو


کوليت اولسرو بيماریي است که در آن جدار داخلي کولون (روده بزرگ) دچار التهاب مي شود. سيستم ايمني بدن بطور نابجا جدار داخلي کولون را موردحمله قرار داده و باعث ايجاد التهاب، زخم، خونريزي و اسهال مي شود.

اگر چه کوليت اولسرو يک بيماري مزمن و درمان قطعي ندارد، ولي بخوبي کنترل مي شود. اکثر بيماران زندگي فعال و پرباري دارند. بيماري معمولاً با مصرف طولاني مدت دارو و  نظارت دقيق بر عوارض بيماري به خوبي کنترل مي شود.


علل:به نظر مي رسد دو عامل در ايجاد بيماري کوليت اولسرو موثر باشند. زمينه ژنتيک و عوامل محيطي

1) ژنتيک

کوليت اولسرو تمايل به تکرار در اعضاي خانواده بيمار دارد و اين موضوع دلالت به نقش عوامل ژنتيکي در بروز اين بيماري دارد. در 10% تا 25% بيماران، يکي از بستگان درجه اول وي دچار بيماري التهابي روده مي باشد.

2) محيط

عوامل محيطي فراواني از جمله عفونتها، مي توانند باعث ايجاد بيماري در افراد داراي زمينه ژنتيکي شوند.

به علل ناشناخته، بيماري کوليت اولسرو در کشورهاي اسکانديناوي و توسعه يافته شايعتر است. بيماري مردان و زنان را به يک اندازه مبتلا مي کند. شايعترين سن ابتلا به بيماري کوليت اولسرو بين 30-15 سالگي است.

واژه هاي مشترک

-      بيماري محدود به رکتوم را پروکتيت اولسرو مي نامند.

-      واژه کوليت ديستال يا پروکتو سيگموئيديت زماني مورد استفاده قرار مي گيرد که بيماري تا قسمتي از کولون سيگموئيد پيشروي کرده باشد.

-      کوليت سمت چپ زماني گفته مي شود که التهاب تا انتهاي کولون عرضي پيشروي کرده باشد.

-      زمانيکه بيماري تا کولون صعودي پيشرفت کرده ولي به سکوم نرسيده باشد اين حالت را کوليت وسيع يا شديد مي­نامند.

-      واژه پانکوليت زماني مورد استفاده قرار مي گيرد که التهاب تا سکوم پيشروي کرده باشد.

علائم:علائم بيماري کوليت اولسرو مي تواند خفيف، متوسط يا شديد باشد و در طول زمان تغيير کند. واژه شعله ور شدن يا flare up زماني بکار برده مي شود که علائم بيماري تشديد يا بيماري فعال شود. واژه خاموشي يا remission  زماني بکار برده مي شود که بيماري خاموش يا غير فعال باشد.

بيماري خفيف

علائم بيماري کوليت اولسرو خفيف شامل خونريزي متناوب از مقعد، دفع بلغم و اسهال خفيف (کمتر از 4 بار در روز)مي باشد. ممکن است دل پيچه خفيف، زور زدن دردناک و دوره هايي از يبوست نيز مشاهده شود.

بيماري متوسط

علائم بيماري شامل اسهال خوني شل (تا 10 بار در روز)، کم خوني خفيف، درد خفيف تا متوسط شکم و تب خفيف مي باشد.

بيماري شديد

در بيماران مبتلا به کوليت اولسرو شديد، قسمت وسيعي از کولون و اغلب موارد تمامي روده بزرگ درگير است. علائم بيماري شامل اسهال (بيش از 10 بار در روز)، درد شديد شکمي، تب، کم آبي و خونريزي قابل توجه که اغلب منجر به کم خوني مي گردد. کوليت اولسرو شديد مي­تواند موجب کاهش وزن سريع شود.

بيماري برق آسا

به تشديد علائم بيماري کوليت اولسرو شديد که با افزايش گلبولهاي سفيد خون، بي اشتهايي و درد شديد شکمي همراه است بيماري برق آسا گفته مي­شود.  

بيماري خارج روده اي

اغلب مفاصل بزرگ (آرتريت، ساکروايلئيت)، چشم، پوست و با شيوع کمتر ريه از مناطقي هستند که ممکن است دچار التهاب گردند. اغلب موارد مفاصل بزرگ (زانوها، ستون فقرات)، چشم (اپي اسکلريت، يووئيت)، پوست ( پيودرماگانگرنزوم ، اريتم ندوزوم) و با شيوع کمتر ريه دچار التهاب مي گردند.

اين علائم معمولاً در بيماراني که دچار عود بيماري يا فعال شدن آن مي شوند مشاهده مي گردد. ديگر موارد التهاب مي تواند در بيماران مبتلا به کوليت اولسرو که در حال خاموشي است نيز مشاهده شود. يک نوع آن آرتريت ستون فقرات است که موجب درد کمر خواهد شد از ديگر موارد، که در 5% بيماران رخ مي دهد، التهاب مجاري صفراوي است که مي تواند موجب يک بيماري کبدي به نام کلانژيت اسکلروزان اوليه شود. اين بيماري (PSC) معمولاً با اندازه گيري آنزيمهاي کبدي خون آشکار مي گردد. در بيماران مبتلا به کوليت اولسرو خطر تشکيل لخته هاي خون و انواع خاص کم خوني نيز بيشتر است.

تشخيص:تشخيص اين بيماري بر اساس علائم و نشانه هاي بيماري، معاينه فيزيکي و تاريخچه بيماري مي باشد. علاوه بر آن نتايج آزمايشات تشخيصي مانند آزمايش خون، آزمايش مدفوع، سيگموئيدوسکوپي و يا کولونوسکوپي بايد در نظر گرفته شوند.

درمان:درمان کوليت اولسرو بر اساس محل درگيري کولون، شدت التهاب، علائم و شرايط فردي تعيين مي شود. در اکثر بيماران، کوليت اولسرو با دوره هاي مکرر عود و خاموشي مشخص مي شود. در نتيجه دو هدف اصلي از درمان، دست يافتن و حفظ بيماري در مرحله غير فعال (خاموشي)است که نيازمند درمان به مدت طولاني  مي باشد. از طرف ديگر، در حدود 15% از افرادي که دچار اولين حمله بيماري شده اند. ممکن است بيماري بدون نياز به مصرف دارو در مرحله remission يا خاموشي تا آخر باقي بماند.

پروکتيت و پروکتوسيگموئيديت

پروکتيت و پروکتوسيگموئيديت معمولاً با يک يا چند دارو که به صورت تنقيه، شياف يا کف مورد استفاده قرار مي گيرند درمان مي شوند.

در برخي از بيماران ممکن است نياز به تجويز داروي خوراکي مانند سولفاسالازين و 5- آمينوساليسيلات يا داروهاي مرتبط (Pentasa, Asacol, Colazol, Lialda and Dipentum) باشد.  در بعضي موارد ممکن است درمان استروئيدي (eg. cortenema مورد استفاده قرار گيرد. اثر درماني اين داروها معمولاً بعد از 3 هفته مصرف، ظاهر مي شود و در 90% موارد علائم بيماري از بين مي رود، و حدود 70% بيماران براي مدت طولاني در مرحله خاموشي يا بدون علامت خواهند بود. ادامه درمان با داروهاي حاوي 5-ASA جهت حفظ بيماري در مرحله خاموشي توصيه مي شود، اگر چه امکان قطع درمان نيز امکانپذير است.

پانکوليت

اکثر بيماران اين گروه که گستردگي درگيري به قسمت بالاتر از سيگموئيد رسيده باشد نيازمند داروهاي خوراکي هستند. تجويز داروهاي خوراکي همزمان با مصرف داروهاي موضعي در برخي از اين بيماران مي تواند سودمند باشد. ممکن است براي بيماران با علائم متوسط تا شديد به صورت موقتي داروهاي استروئيدي (معمولاً پردنيزون) به صورت سرپايي و يا تزريقي (در بيمارستان)تجويز شود. بعد از رسيدن به مرحله بهبودي يا خاموشي، بيمار بايد يکي از داروهاي خوراکي 5-ASA را بطور منظم مصرف کند.

سولفاسالازين

سولفاسالازين يکي از قديمي ترين داروهايي است که در درمان کوليت اولسرو بکار مي رود. شايعترين عوارض جانبي دارو شامل سردرد، بثورات جلدي، تهوع وعقيمي  برگشت پذير در مردان مي باشد. اين عوارض جانبي در بيشتر از 10% بيماراني که دارو مصرف مي کنند اتفاق مي افتد. افرادي که سولفاسالازين مصرف مي کنند بايد اسيد فوليک بصورت مکمل دريافت کنند چرا که اين دارو با جذب اسيد فوليک غذا تداخل داشته و مانع جذب آن مي شود.

آمينوساليسيلات

داروهاي حاوي 5- آمينوساليسيلات معمولاً بهتر از سولفاسالازين تحمل مي شوند. لذا آنها را مي توان در دوزهاي  بالاتر تجويز کرد که در نتيجه اثر بخشي آنها نيز افزايش مي يابد. شايعترين عوارض جانبي دارو شامل سردرد، ضعف، نفخ و دل پيچه مي باشد. ريزش مو و راشهاي پوستي شيوع کمتري دارند.

کورتيکو استروئيدها

تحمل مصرف داروهاي استروئيدي بدليل عوارض جانبي زياد مشکل خواهد بود.

افزايش اشتها، افزايش وزن، اکنه، احتباس مايع، لرزش و  تغييرات خلقي و مشکلات خواب از عوارض شايع مي باشند.

مصرف دارو با دوزهاي بالا و مدت طولاني، عوارض جانبي ديگري مثل ديابت، نازکي پوست، کبود شدن آسان، ظاهر کوشينگوئيد (پهن شدن صورت و قوز پشت) پوکي استخوان، رشد بيش از حد موهاي بدن، کاتاراکت (آب مرواريد)، افزايش فشار خون، زخم معده، نکروز (مشکلات جدي مفصلي) و عفونت دربردارد. بدليل خطر اين عوارض جانبي، داروهاي استروئيدي اکثر بيماران بايد هرچه زودتر قطع گردد.

درمان حالات مقاوم بيماري

به مواردي که بيماري به داروهايي که معمولاً باعث درمان آن مي شوند پاسخ نداده يا پاسخ ضعيفي داده باشد يا بيمار به کورتيکوستروئيدها (استروئيدها) جهت کنترل علائم وابسته شود، کوليت اولسروي مقاوم گفته مي شود.

اکثر بيماران به داروهاي سرکوب کننده سيستم ايمني پاسخ مي دهند. بيشترين داروهاي مصرفي 6- مرکاپتوپورين و آزاتيوپرين و اخيراً infliximab مي باشند. دگر علائم بيماري بهبود نيابد يا برخي عوارض ايجاد شود ممکن است عمل جراحي برداشتن روده برزگ نياز باشد.

مرکاپتوپورين و آزاتيوپرين

سالهاست که آزاتيوپرين جهت درمان موارد مقاوم کوليت اولسرو بکار مي رود. اين داروها در70-60 درصد بيماران باعث بهبودي علائم شده و نياز به استروئيدها را کاهش مي دهند. حدود 6-3 ماه طول مي کشد تا حداکثر اثر اين داروها ظاهر شود. بيماراني که اين داروها را مصرف مي کنند بايد مرتباً از نظر بروز عوارض که شامل کاهش گلبولهاي سفيد خون، پانکراتيت و ندرتاً هپاتيت مي­باشد کنترل شوند.

سيکلو سپورين

سيکلوسپورين يک داروي قوي سرکوب کننده سيستم ايمني است که معمولاً بعداز پيوند اعضا مورد استفاده قرار مي گيرد.

در بيماران مبتلا به کوليت اولسرو شديد و مقاوم به درمان بستري در بيمارستان، تجويز دارو بصورت تزريقي مي تواند بسيار موثر باشد. اين دارو معمولاً به عنوان داروي نگهدارنده در درمان کوليت اولسرو کمتر مورد استفاده قرار مي گيرد.

 Infliximab

دارويي است قوي که در درمان بيماريهاي کرون و آرتريت روماتوئيد. تجويز مي شده است  و در حال حاضر در درمان کوليت اولسرو مقاوم به درمان استفاده مي شود.

تعذيه

بيماران مبتلا به کوليت اولسرو پيشرفته اغلب دچار کاهش وزن و کمبودهاي تغذيه اي مي شوند. يک تغذيه مناسب به حفظ سلامتي و وزن نرمال مي تواند کمک کننده باشد.

غذايي که باعث کوليت اولسر شود يا کمک به حفظ مرحله خاموشي بيماري کند وجود ندارد.

تنها در مواردي که مصرف غذا علائم بيماري را تشديد کند پرهيز غذايي بايد صورت گيرد.

مصرف روزانه مولتي ويتامين منطقي به نظر مي رسد. از آنجايي که قبلاً هم اشاره شد بيماراني که سولفاسالازين مصرف مي کنند بايد اسيد فوليک را به بصورت مکمل مصرف کنند.

داروهاي ضد درد حاوي (NSAID) مانند بروفن و ناپروکسن توسط بيماران مبتلا به کوليت اولسرو نبايد مصرف شود چون ممکن است علائم آنها تشديد شود يا بيماري آنها عود کند. مصرف استامينوفن مشکل ساز نخواهد بود. اگر چه بهتر است قبل از مصرف داروهاي ضد درد، با پزشک يا داروساز خود مشورت کنيد.

بيماراني که دچار اسهال و دل پيچه هستند ممکن است با مصرف ميوه تازه و سبزيجات تازه، کافئين، نوشيدني هاي گازدار و مواد حاوي سوربيتول علائم آنها کاهش يابد.

داروهاي گياهي و طبيعي

داروهاي گياهي متعددي بصورت خوراکي يا تنقيه توصيه شده است ولي ميزان اثر بخشي و بي خطر بودن آنها به اثبات نرسيده است و نبايد مصرف کرد.

درمانهاي روانپزشکي

استرس علائم بيماري را بدتر خواهد کرد. بعضي از بيماران مشاوره فردي را و بعضي مشاوره گروهي، ارتباط با ساير بيماران مشابه (گروه درماني) را ترجيح مي دهند.

عوارض:

تنگي : به معني باريک شدن کولون يا رکتوم مي باشد. در تعداد کمي از افراد مبتلا به کوليت اولسرو اتفاق مي افتد و تنگي مي تواند باعث انسداد کولون شود.

خونريزي: افراد مبتلا به کوليت اولسرو در طول مدت بيماري خونريزي را تجربه خواهند کرد. در بعضي از بيماران کوليت مي تواند بحدي شديد باشد که شريان کوچک در کولون را درگير کرده و باعث خونريزي شديد شود.

توکسيک مگاکولون:از عوارض جدي بيماران مبتلا به کوليت شديد مي باشد. زماني اتفاق مي افتد که التهاب باعث گشاد شدن کولون، نازک شدن ديواره آن و عدم پاسخ به درمان دارويي در عرض 72 ساعت شود.

سرطان کولورکتال و کوليت اولسرو:در کل در مبتلايان به بيماري کوليت اولسرو خطر سرطان کولورکتال بالا مي رود. اگر چه ريسک در افراد مختلف متفاوت است. خطر ابتلا به سرطان در کوليت اولسرو به طول مدت بيماري و وسعت درگيري کولون بستگي دارد.

خطر ابتلا به سرطان کولون در صورت وجود بيماري ثانويه کلانژيت اسکلروزان اوليه نيز افزايش مي يابد. کلانژيت اسکلروزان اوليه  يک اختلال مزمن پيشرونده است که باعث التهاب، سخت و باريک شدن مجاري داخل کبدي و صفراوي مي شود.

منبع: http://ddrc.ac.ir/farsi/modules/news/article.php?storyid=6


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

سندرم ژيلبرت 

بيماري کرون 

کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: کولیت اولسروز, کولیت اولسروز چیست, علل کولیت اولسروز, بیماری التهابی روده, تشخیص و درمان کولیت اولسروز
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 15:18  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

کولیت‌ اولسروز و تغذیه


کولیت‌ اولسروز -Ulcerative Colitis- بیماری است که در آن جدار داخلی روده بزرگ دچار التهاب می شود.

کولیت‌ اولسروز یکی از دو بیماریی است که تحت عنوان بیماری های التهابی روده -Inflammatory Bowel Diseases- یا به اختصار IBD شناخته می شوند.


در کولیت‌ اولسروز سیستم ایمنی بدن دچار اشتباه شده، جدار داخلی روده بزرگ را مورد حمله قرار می ‌دهد و باعث ایجاد التهاب، زخم، خونریزی و اسهال می ‌شود. بیماری معمولاً رکتوم -Rectum- و قسمت انتهایی کولون را درگیر می کند ولی می ‌تواند تمام کولون-Colon- را هم تحت تأثیر قرار دهد.
به علل ناشناخته این بیماری در کشورهای پیشرفته مثل آمریکای شمالی، انگلستان و اسکاندیناوی شایع تر از کشورهای در حال توسعه می باشد. کولیت‌اولسروز مردان و زنان را به یک اندازه مبتلا می کند و شایع ترین سن ابتلا بین ١۵ تا ٣٠ سالگی است.

اگرچه کولیت‌ اولسروز یک بیماری مزمن است که درمان قطعی ندارد، معمولاً با مصرف طولانی دارو و نظارت دقیق بر عوارض به خوبی کنترل می شود و بیش تر بیماران زندگی عادی و پرباری دارند.


- علل
با وجود پژوهش های بسیاری که انجام شده، علت این بیماری هنوز به خوبی شناخته نشده است. به نظر می رسد دو عامل در ایجاد این بیماری مؤثر باشند:
•  زمینه ژنتیک
•  عوامل محیطی
این دو عامل در نهایت باعث می شوند که سیستم ایمنی بدن دچار اشتباه شده و دیواره روده بزرگ -کولون- را مورد حمله قرار دهد.
ژنتیک
کولیت‌ اولسروز ممکن است در اعضای خانواده مبتلایان تکرار ‌شود و این موضوع دلالت به دخالت عوامل ژنتیکی در بروز این بیماری دارد. در 10 تا 25% بیماران دچار کولیت‌ اولسروز، یکی از بستگان درجه اول مثل والدین یا خواهر و برادر دچار بیماری التهابی روده می باشد.
محیط

در حال حاضر دانشمندان بر این باورند که عوامل محیطی زیادی از جمله عفونت‌ها می توانند باعث ایجاد بیماری در افراد دارای زمینه ژنتیکی شوند؛ ولی در حال حاضر هیچ علت مشخصی به عنوان عامل اصلی شناخته نشده است. از آنجا که حیوانات مستعد ابتلا به این بیماری در صورت پرورش در محیط ‌های عاری از میکروب‌ به آن مبتلا نمی ‌شوند، باکتری هایی که به صورت معمول در روده همه انسان ها زندگی می کنند، می توانند نقش مهمی در ایجاد کولیت ‌اولسروز داشته باشند.- مشکلات تغذیه‌ایبیماران مبتلا به حالات شدید کولیت ‌اولسروز معمولاً دچار کاهش وزن و کمبودهای تغذیه‌ای می ‌شوند. پرهیز غذایی تنها باید در مورد غذاهایی صورت گیرد که علائم بیماری را واضحاً تشدید می کند. کسانی که به هر دلیل، تغذیه‌ خود را محدود می کنند باید مولتی ‌ویتامین به صورت روزانه دریافت کنند. تغییرات خاص در رژیم غذایی می تواند برخی از علائم را بهبود بخشد. 


ویتامین‌ها و داروها
بهتر است بیماران مبتلا به کولیت‌اولسروز به صورت روزانه مولتی ‌ویتامین مصرف کنند.
بیمارانی که سولفاسالازین مصرف می کنند باید اسیدفولیک را به صورت مکمل دریافت کنند. از آنجا که اسیدفولیک از ایجاد بدخیمی های کولون جلوگیری می کند، در کسانی که مزالامین -Mesalamine- دریافت می کنند هم می تواند مفید باشد.
تغذیه‌ با لوله معده enteral feeding
تغذیه وریدی parenteral feeding
تغذیه با لوله معده و تغذیه داخل وریدی گاهی جهت درمان طولانی مدت کولیت ‌اولسروز مورد استفاده قرار می گیرد. این نوع روش های تغذیه ممکن است به طور موقت جهت بهبود وضعیت تغذیه بیمارانی که شدیداً بیمار هستند و نمی توانند برای بیش از یک هفته از راه دهان غذا بخورند استفاده ‌شوند.
تغذیه با لوله معده به کمک لوله ای که از طریق بینی وارد معده می شود و مواد مغذی بنیادی از آن مستقیماً وارد معده و سپس روده کوچک می شود، صورت می گیرد. تغذیه داخل وریدی معمولاً از طریق یک کاتتر وریدی انجام می شود که مواد مغذی را که به صورت سرم و استریل در آمده است را مستقیماً به جریان خون می ریزد. 


- سؤالات متداول و مهم
از آنجایی که بیماری ‌های التهابی روده، بیماری ‌دستگاه گوارش هستند، طبیعی است که بیماران سؤالات زیادی در مورد تغذیه و رژیم غذایی داشته باشند. هیچ شاهدی دال بر این که ماده ای در رژیم غذایی باعث ایجاد این بیماری بشود وجود ندارد، اما بیماران IBD ممکن است با مصرف برخی از موادغذایی علائمشان بدتر شود، لذا محدود کردن این مواد باعث کاهش علائم و با بهتر شدن بیماری می شود.
١. بیماری های التهابی روده - بیماری کولیت اولسروز و کرون- چه تداخلی با روند هضم غذا دارد؟
برای اینکه بدانیم رژیم غذایی چگونه روی بیماران IBD تأثیر می گذارد، بهتر است خلاصه‌ای از اینکه چگونه بدن ما غذا را هضم می کند بدانیم.
کار اصلی دستگاه گوارش در روده باریک صورت می گیرد. در روده باریک شیره‌های گوارشی از کبد و پانکراس با غذا مخلوط می ‌شود و این روند مخلوط شدن توسط حرکات دودی روده نیز تقویت می گردد. بعد از این که غذا هضم شد و به ملکول‌های کوچک تبدیل گردید، جذب مخاط روده باریک می شود و وارد خون می گردد. غذای باقیمانده و ترشحاتی که جذب روده باریک نشده‌اند به صورت مایع وارد روده بزرگ می شوند. روده بزرگ بیش تر مایعاتی را که به غذا اضافه شده مجدداً جذب می کند، که نوعی نگهداری آب یا مکانیسم بازیافت محسوب می شود. مواد زائد طی روند اجابت مزاج از بدن دفع می شود.
وقتی روده باریک دچار التهاب می شود، شبیه به حالتی که در بیماری التهابی روده اتفاق می ‌افتد، دیگر نمی ‌تواند به طور کامل هضم و جذب مواد غذایی را انجام دهد و این مواد غذایی به همراه نمک‌های صفراوی جذب نشده، می ‌تواند در مقادیر متفاوت - بسته به میزانی از روده که در اثر التهاب آسیب دیده است- وارد روده بزرگ ‌شود. این مسئله یکی از دلایلی است که باعث ایجاد سوءتغذیه در این بیماران می گردد.
این بیماران دچار بی اشتهایی هم هستند. در ضمن غذاهایی که به طور کامل هضم نشده‌اند - حتی اگر خود روده بزرگ در اثر بیماری آسیب ندیده باشد- وارد آن شده و باعث تداخل در روند جذب آب می گردند. در کولیت اولسروز فقط کولون دچار التهاب می شود و روده کوچک کار خود را به صورت عادی انجام می ‌دهد. ولی چون کولون آب را به خوبی بازجذب نمی کند موجب اسهال می گردد.
٢. آیا IBD بر اثر حساسیت غذایی ایجاد می ‌شود؟
نه. بیماران مبتلا به IBD ممکن است مانند سایر افراد جامعه به غذاهای خاصی حساسیت داشته باشند ولی ابتلا به IBD ارتباطی با حساسیت غذایی ندارد. بسیاری از افراد عدم تحمل به غذاهای خاصی دارند ولی این به معنای حساسیت به آن غذاها نیست، مثلاً عدم تحمل لاکتوز. برخی از افراد بعد از مصرف قند لاکتوز که در لبنیات وجود دارد دچار اسهال، دل‌پیچه و نفخ شکم می ‌شوند. عدم تحمل لاکتوز یک مشکل شایع در جمعیت عادی است و لذا در بیماران مبتلا به کولیت‌اولسروز هم بسیار شایع است. علائم این بیماران در صورت محدود کردن لبنیات در رژیم غذایی کاهش می یابد، ولی کمبود دریافت لبنیات ممکن است باعث کاهش دریافت کلسیم گردد. در صورت محدود کردن لبنیات در رژیم غذایی کلسیم باید به صورت مکمل به بیمار داده شود. (اگر با مصرف لبنیات علائمش بدتر می شود، یا با حذف لبنیات حالش بهتر می شه، لبنیات رو حذف کن ومکمل کلسیم را توصیه کن)
٣. آیا غذاهای خاص التهاب روده را بدتر می کند؟
نه. اگر چه برخی از غذاها علائم بیماری را تشدید می کنند، ولی شاهدی دال بر این که التهاب روده را افزایش دهند وجود ندارد. واضح است که هر غذای آلوده‌ای که باعث مسمومیت غذایی یا عفونت روده ای شود می تواند علائم IBD را تشدید ‌کند.
۴. آیا رژیم غذایی خاصی برای بیماران IBD وجود دارد؟
هیچ رژیم غذایی یا برنامه خوراکی که بتوان به همه بیماران IBD توصیه کرد وجود ندارد. توصیه‌های غذایی باید مربوط به هر شخص باشد. این رژیم برای هر فرد بسته به نوع بیماری که دارد و قسمتی از روده که درگیر شده است باید تعیین گردد. به علاوه این بیماری ثابت نیست و ممکن است در طول زمان تغییر کند، لذا تغذیه بیمار نیز تحت تأثیر این تغییرات قرار می گیرد. نکته کلیدی آن است بیماران باید یک رژیم سالم و متعادل داشته باشند. عادات تغذیه‌ای سالم البته برای هر فردی لازم است و خصوصاً برای بیماران IBD ضروری است.
۵. از چه غذاهایی باید پرهیز کرد؟
قوانین یا توصیه‌هایی که شامل همه بیماران باشد، وجود ندارد.
اگر غذای خاصی وجود دارد که باعث تشدید مشکلات گوارش می شود، سعی کنید از آن دوری نمایید.  بهتر است آن غذای خاص به مدت چند هفته از رژیم غذایی حذف شده و علائم کنترل گردد، در صورتی که علائم بهتر شد و با شروع مجدد آن ماده غذایی مجدداً تشدید پیدا کرد، این موضوع می تواند نشان دهنده عدم تحمل نسبت به آن ماده خاص باشد و بهتر است مصرف آن را در رژیم غذایی محدود نمود.
در واقع رژیم غذایی مناسب تنها این نیست که تعدادی از غذاها را مصرف نکنید، بلکه باید مواد غذایی مورد نیاز بدن خود را نیز تأمین کنید. با بررسی برنامه غذایی بیمار، یک متخصص تغذیه می ‌تواند متوجه شود که آیا این رژیم غذایی نیازهای او را بسته به سن، جنس و جثه تأمین می کند یا نه، و اگر تأمین نمی ‌کند رژیم بیمار را به گونه‌ای تغییر دهد که مواد مغذی مورد نیازش را تأمین کند. این کار می ‌تواند از طرق مختلف مثل افزایش حجم غذا، تغییر محتوی غذایی یا اضافه کردن مکمل های غذایی صورت گیرد.
در حقیقت حجم بالای غذا نیست که رژیم مناسب را تعیین می کند، رژیم غذایی روزانه باید شامل مقادیر کافی از کالری، پروتئین و مواد مغذی باشد. یک رژیم متعادل باید شامل مواد غذایی از همه گروه‌های غذایی باشد.
۶. آیا بیماران IBD باید نکته خاصی را در مورد دریافت مایعات رعایت کنند؟
بله. در صورت اسهال مزمن همیشه احتمال کم آبی وجود دارد. اگر در هنگام اسهال مایعات کافی به بدن نرسد، ممکن است عملکرد کلیه ها مختل گردد. به همین علت بیماران IBD و سایر بیماری ‌هایی که اسهال مزمن ایجاد می کنند بیش تر دچار سنگ کلیه می شوند. به علاوه از دست دادن نمک بدن باعث احساس حالت ضعف می ‌شود. به همین علت بیماران دچار IBD باید خصوصاً در هوای گرم که مقدار زیادی مایع و نمک به صورت عرق از پوست دفع می شود مقادیر فراوانی مایع مصرف کنند. سعی کنید مایعات را آرام آرام بنوشید تا همراه آن هوا وارد شکم شما نگردید و دچار نفخ و ناراحتی نشوید. ٧. آیا تغذیه در بیماران IBD نقش مهمی دارد؟
بله، همین طور است. بیماران IBD خصوصاً آن هایی که کرون دارند و روده کوچک آن ها درگیر است به علل متعددی مستعد به سوءتعذیه هستند؛ کمبود اشتها که خود در اثر تهوع، درد شکم و تغییر مزه غذا ایجاد می شود.
بیماری ‌های مزمن نیاز بدن را به کالری و انرژی افزایش می دهند. خصوصاً این حالت در مواقع تشدید بیماری صادق است.
IBD خصوصاً کرون معمولاً باعث سوءهضم و سوءجذب پروتئین، چربی، کربوهیدرات، آب و تعداد زیادی از ویتامین‌ها و مواد معدنی می ‌شود. بنابراین خیلی از موادی را که شخص می خورد ممکن است به خوبی جذب بدن نشود. تغذیه مناسب یکی از راه هایی است که بدن بتواند سلامت خود را حفظ کند. بنابراین هر تلاشی باید صورت گیرد تا بدن دچار سوءتغذیه نشود.
تغذیه مناسب یکی از کلیدهای اصلی کنترل IBD به دلائل متعدد است:
•  داروها اثر بهتری در افرادی که از لحاظ تغذیه در وضعیت مناسبی هستند، دارند.
•  وقتی پروتئین‌ها و سایر مواد مغذی در IBD از دست می ‌رود، بنابراین باید غذای بیش تری جهت جبران به بیمار برسد و تأمین این هدف در زمانی که بیماری تشدید می شود بسیار مشکل است.
•  کمبود پروتئین، کالری و سایر مواد مغذی ممکن است موجب تأخیر رشد در بچه‌ها و نوجوانان شود.
•  از دست رفتن وزن در زنان و دختران می تواند باعث اختلالات هورمونی و در نتیجه اختلال سیکل‌های قاعدگی و حتی قطع موقت قاعدگی گردد.
نکته مهم: کسانی که بیماری قبل از بلوغ در آن ها ایجاد شده است، ممکن است دچار تأخیر در رشد شوند. اگر دریافت مواد غذایی مناسب نباشد، این تأخیر رشد بیش تر خواهد شد.
بنابراین عادات غذایی مناسب و دریافت کالری کافی بسیار مهّم است. کنترل بیماری با داروها و ندرتاً جراحی در کسانی که تغذیه مناسبی دارند بسیار مؤثرتر است.
٨. بهترین کار برای جلوگیری از دل پیچه و دل درد بعد از غذا چیست؟
در دوره‌های عود بیماری خوردن غذا می تواند موجب دل درد و دل پیچه شود، رعایت اصول زیر می تواند باعث کاهش این حالت شود:
- غذا را در اندازه‌های کم و در وعده‌های بیش تر مصرف کرد؛ به عنوان مثال به جای ٣ وعده غذا ۶ وعده غذا در روز با حجم کم تر استفاده نمود.
- غذاهای چرب و سرخ کرده را در رژیم غذایی کم تر استفاده کرد؛ کره، مارگارین، خامه و سس. در صورتی که جذب چربی ناکامل باشد، ممکن است باعث تولید گاز و اسهال شوند.
این علائم معمولاً در کسانی که قسمت های زیادی از روده کوچک آن ها درگیر است، ایجاد می شود.
- اگر بیمار عدم تحمل به لاکتوز - قند موجود در شیر-  دارد، باید از شیر و فرآورده‌های آن کم تر استفاده کند. برخی از مردم علاوه بر اینکه IBD دارند، نمی توانند به صورت مناسب لاکتوز را هضم کنند. علت آن است که سطح داخلی روده کوچک آن ها فاقد یک آنزیم لاکتاز است. هضم نامناسب لاکتوز موجب درد شکم، دل پیچه، نفخ و اسهال می گردد. از آنجا که علائم کمبود لاکتوز شبیه به علائم IBD است، افتراق این دو از هم بر اساس علائم مشکل است و یک تست ساده عدم تحمل شیر می ‌تواند این مطلب را مشخص کند. اگر شکی وجود داشت باید مصرف شیر محدود گردد. مکمل‌های لاکتاز می ‌تواند به بسیاری از لبنیات اضافه شود تا از بروز علائم جلوگیری گردد. به هر حال بهتر است که حتماً مقداری از لبنیات را شخص استفاده کند، چون این مواد غنی از مواد مغذی خصوصاً کلسیم و پروتئین هستند - اگر فردی کمبود لاکتاز دارد می تواند از قرص‌های لاکتاز قبل از مصرف غذاهای لبنی استفاده کند.
- ٣/٢ کسانی که کرون و درگیری روده باریک دارند دچار تنگی در قسمت انتهایی روده باریک یا ایلئوم-Ileum- می‌باشند. در این بیماران غذای کم فیبر با باقیمانده کم و مایعات می تواند در کاهش علائم و درد شکم کمک کننده باشد.
مصرف مواد غذایی پرفیبر مثل فندق، تخمه، ذرت و سبزیجات را محدود کنید. اگر روده در اثر بیماری باریک شده باشد، این مواد می تواند باعث دل پیچه شود. موادغذایی پرفیبر به طور کامل در روده باریک هضم نمی شوند و در صورت ورود به روده بزرگ باعث تحریک و انقباض آن شده و اسهال ایجاد می کنند، لذا غذاهای کم فیبر توصیه می ‌شود.
این رژیم‌ها معمولاً موقتی هستند و تا زمانی که تنگی روده به دارو جواب دهد یا تنگی با جراحی برداشته شود ادامه می یابند.
شما باید محدودیت‌ زیادی در رژیم‌های غذایی خود ایجاد نکنید چون محدودیت زیاد می ‌تواند تعادل در دریافت مواد غذایی را دچار مشکل کند.
- بیمارانی که دچار اسهال و دل‌پیچه هستند در صورتی که مصرف میوه، سبزی ، کافئین - موجود در قهوه و برخی نوشیدنی های گازدار- نوشیدنی ‌های شیرین و سوربیتول - یک نوع قند مصنوعی که در آبنبات‌ها و آدامس‌های بدون قند بکار می رود- را کاهش دهند، علائم آن ها کاهش می ‌یابد.
با وجود همه این تدابیر برخی از بیماران باز هم ممکن است دچار دل درد و دل پیچه بعد از غذا باشند. در این موارد داروها می ‌توانند کمک کنند. به عنوان مثال پردنیزولون و سایر کورتیکو استروئیدها می توانند به علت کاهش التهاب روده باعث شوند که عضو، عمل خود را بهتر انجام دهد. مصرف قرص‌های ضد اسپاسم - انقباض- و ضد اسهال،  ١۵ تا ٢٠ دقیقه قبل از غذا هم می تواند باعث کاهش علائم و بهبود تغذیه گردد. این داروها خصوصاً در زمانی که بیماری خفیف است، مفید می ‌باشند ولی در موارد شدید باید از مصرف آن ها خودداری کرد. 
٩. آیا جایی برای مصرف غذاهای آماده یا تنقلات در بیماران IBD وجود دارد؟
بچه‌های دچار IBD مشکلات خاصی دارند و تغذیه مناسب از اهمیت بالایی در آن ها برخوردار است. والدین گاهی اوقات فکر می ‌کنند که غذاهای آماده نقشی در تغذیه سالم ندارد، در صورتی که این عقیده می ‌تواند درست نباشد. بعضی از غذاهای آماده حاوی مواد مغذی و کالری فراوان هستند. به عنوان مثال پیتزا دارای پنیر فراوان است که کلسیم، ویتامین D و پروتیئن فراوان دارد، سس گوجه فرنگی حاوی ویتامین‌های A و C است و خمیر آن غنی از ویتامین B می ‌باشد. این موضوع شامل سایر غذاهای آماده مثل همبرگر یا چیزبرگر هم می ‌شود، اگر چه همه این غذاها دارای چربی و نمک بیش از حد معمول هستند. ژله‌های محتوی شیر و بستنی منبع خوبی از کلسیم، پروتئین و کالری هستند.
١٠. آیا بیماران دچار IBD غذا را به حالت عادی جذب می کنند؟
گاهی اوقات بله. کسانی که تنها روده بزرگ آن ها دچار التهاب است، غذا را به درستی جذب می ‌کنند. اما بیماران کرونی که روده باریک آن ها گرفتار است، امکان دارد دچار اختلالاتی در هضم شوند.
  آن ها ممکن است غذای کافی بخورند ولی به اندازه کافی جذب نکنند. در واقع ۴٠% بیماران کرون کربوهیدرات ها را به خوبی جذب نمی کنند. آن ها ممکن است پرهوایی، نفخ و اسهال را در کنار کمبود مواد غذایی ضروری تجربه کنند. اختلال جذب چربی ‌ها مشکل دیگری است که حداقل ٣/١بیماران کرون به آن مبتلا می ‌شوند.
کسانی که ایلئوم آن ها درگیر بیماری است یا برداشته شده است بسته به وسعت آن در ریسک هستند. اگر فقط ٣٠ تا ۶٠سانتیمتر آخر ایلئوم دچار التهاب شده باشد، جذب همه مواد غذایی به جز ویتامین B12 عادی خواهد بود. اگر بیش تر از این مقدار از روده دچار التهاب باشد، جذب چربی ها هم مختل می ‌شود. اگر قسمت بالای روده هم درگیر باشد، اختلال جذب بدتر هم می شود و احتمال کمبود بسیاری از مواد مغذی، مواد معدنی و خیلی از ویتامین‌ها وجود دارد.
١١. آیا لازم است ویتامین‌ها به صورت قرص تجویز شود، اگر لازم است کدام ویتامین‌ها هستند؟
این موضوع بسته به میزان و مکان بیماری دارد. همان طور که گفته شد ویتامین B12 در ایلئوم انتهایی جذب می شود. بنابراین کسانی که به علت کرون دچار التهاب این قسمت از روده هستند یا در اثر جراحی این بخش از روده آن ها برداشت شده است،  نمی ‌توانند ویتامین  B را به صورت خوراکی از راه غذا یا دارو به اندازه کافی جذب کنند. برای جلوگیری از کمبود این ویتامین، که با اندازه‌گیری آن در خون مشخص می شود، باید تزریق ماهانه ویتامین B12 در داخل عضله صورت گیرد.
بیمارانی که سولفاسازین-Sulfasalazine، آساکول‌ -Asacol- و پنتازا - Pentaza-  مصرف می کنند معمولاً دچار کمبود اسیدفولیک می شوند. این بیماران باید قرص فولات دریافت کنند.
برای بیش تر بیمارانی که IBD دارند بهتر است، مولتی ویتامین به صورت مداوم مصرف کنند. اگر دچار سوءهضم هستند یا عمل جراحی روده شده‌اند، سایر ویتامین‌ها مثل ویتامین D نیز مورد نیاز است. ۶٨% بیماران کرون دچار کمبود ویتامین D هستند که شایع ترین نوع کمبود ویتامین در این بیماران محسوب می ‌شود. ویتامین D برای سلامت استخوان و متابولیسم کلسیم ضروری است. این ویتامین برای کسانی که در نواحی با آفتاب کم زندگی می کنند یا بیماری آن ها فعال است، ضروری می ‌باشد.
ویتامین‌های A، K، D، E محلول در چربی بوده و جذب آن ها سخت‌تر از سایر ویتامین‌هایی است که در آب محلول می ‌باشند، لذا جذب آن ها در صورتی که به صورت شربت تجویز شوند، بهتر از قرص است.
١٢. آیا ماده معدنی خاصی توصیه می شود؟
اکثر بیماران IBD کمبود موادمعدنی ندارند، ولی فقرآهن در بیماران کولیت اولسروز و کرون دیده می شود. علت کم خونی، خونریزی و التهاب کولون است. تشخیص این بیماری بر اساس اندازه گیری آهن خون صورت می گیرد و با تجویز آهن خوراکی به صورت قرص یا شربت درمان می شود که به صورت معمول mg ٣٠٠ یک تا سه بار در روز - بسته به میزان کمبود و تحمل بیمار- تجویز می شود. آهن خوراکی رنگ مدفوع را سیاه رنگ می کند و این می ‌تواند با خونریزی روده اشتباه شود.
کمبود پتاسیم و منیزیم هم ممکن است مشاهده شود. کمبود پتاسیم به علت اسهال و استفراغ یا در اثر مصرف پرونیزولون ایجاد می ‌شود. پتاسیم به صورت قرص یا سایر اشکال در دسترس است. کمبود منیزیم که در اسهال مزمن، درگیری شدید روده باریک یا در کسانی که قسمت بزرگی از روده  آن ها برداشته شده است ایجاد می ‌شود و می ‌تواند به صورت مصرف خوراکی اکسید منیزیم جبران شود.
مواد معدنی نادر -Trace Elements- موادی هستند که مقادیر بسیار کمی از آن ها جهت انجام برخی اعمال بیولوژیک بدن ضروری می باشند. کمبود این مواد در بیماران کرون خصوصاً آن هایی که قسمت بزرگی از روده آن ها درگیر است و تغذیه مناسبی ندارند مشاهده می شود.
 کمبود کلسیم و بیماری ‌های استخوان در IBD:
کمبود کلسیم - چه به صورت تنها چه همراه با کمبود ویتامین D- و بیماری ‌های استخوان در IBD مشاهده می ‌شود. بیماران IBD ممکن است کلسیم کافی در رژیم غذایی خود دریافت نکنند چرا که ممکن است لبنیات را به علت عدم تحمل به لاکتوز یا تصور اینکه نسبت به آن عدم تحمل دارند مصرف نکنند، یا به اندازه کافی Ca به صورت خوراکی مصرف کنند ولی به علت بیماری روده کوچک یا به علت این که قسمتی از روده کوچک آن ها در اثر جراحی برداشته شده است به اندازه کافی آن را جذب نکنند. در ضمن برخی از داروهایی که در IBD مصرف می ‌شوند ممکن است برای استخوان مضر باشند.
 پردنیزولون یا سایر استروئیدها باعث می ‌شوند که تشکیل استخوان جدید به تأخیر بیفتد یا اینکه باعث تسریع تخریب استخوان کهنه می شوند. همچنین این داروها با جذب Ca تداخل دارند. به علاوه خود بیماری کرون به نظر می رسد که باعث نازک شدن استخوان و استئوپروز می شود. بنابراین بررسی میزان استحکام استخوان -Bone Densitometry- برای کسانی که در معرض خطر هستند توصیه می ‌شود.
 اگر نمی شود داروی پرونیزولون را قطع کرد باید دُز مصرف آن را کم کرد یا آن را به صورت متناوب مصرف کرد تا این عوارض کاهش یابد. لذا بیماران باید کلسیم مورد نیاز خود را از طریق مواد خوراکی به صورت روزانه دریافت کنند یا به صورت مکمل برای آن ها تجویز شود.
تحقیقات در زمینه این که آیا داروهایی که جهت پوکی استخوان به علل دیگر مثلاً یائسگی استفاده می ‌شوند، می تواند در حل این مشکل در بیماران IBD هم مفید باشد ادامه دارد.
این داروها شامل بی فسفات ها مثل فوزاماکس -Fosamax، کلسی تونین و فلوراید می باشد.
١٣. حمایت تغذیه‌ای -Nutritional support- چیست؟
از آنجا که IBD خصوصاً کرون در اثر حمایت تغذیه‌ای می تواند بهبود یابد ممکن است ضروری باشد تا مایعات حاوی مواد مغذی به صورت مستقیم به داخل معده آن ها وارد شود. این نوع تغذیه، تغذیه روده ای -Entral Nutrition- نام دارد.
این روش تغذیه معمولاً از طریق یک لوله که از بینی به سمت معده هدایت می شود صورت می ‌گیرد. این نوع تغذیه می ‌تواند از طریق گاستروستومی نیز صورت گیرد. گاستروستومی یک عمل جراحی است که در آن راهی از معده به سطح شکم باز می شود و لوله تغذیه‌ای از طریق این راه وارد معده می ‌شود.
برخی بیماران این روش را ترجیح می دهند چون گذراندن لوله از بینی باعث ناراحتی آن ها می ‌شود.
تغذیه کامل وریدی TPN-Total parentral nutrition- از طریق کاتتری در داخل یک رگ بزرگ معمولاً در قفسه سینه، صورت می گیرد. چون در این روش غذا دیگر وارد روده نمی شود، باعث می شود روده ها استراحت کنند ولی عوارض و هزینه بیش تری در پی دارد. 
١۴. تغییرات رژیم غذایی جهت جلوگیری از عود بیماری لازم است؟
به علل ناشناخته انواع خاصی از فیبرهای غذایی باعث جلوگیری از عود بیماری می ‌شوند ولی مطالعات بیش تر در این زمینه مورد نیاز است.
١۵. چه مطالب جدیدی در مورد تغذیه بیماران مبتلا به IBD وجود دارد؟
• روغن ماهی و دانه‌های گیاهی - در رژیم غذایی یا به صورت مکمل- جهت کمک به کاهش التهاب روده مورد استفاده قرار گرفته است.
• کربوهیدرات های پیچیده که توسط روده کوچک هضم  نمی شوند مثل Psyllium stimulate، باکتری ‌های کولون را تحریک می ‌کند تا اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه تولید کنند. این اسیدهای چرب به مخاط کولون کمک می ‌کنند تا خودش را ترمیم کند.
• L-گلوتامات ممکن است کمک کند تا برخی ضایعات اولیه روده کوچک در مراحل اولیه ترمیم شود. چون این ماده جداره روده باریک را تغذیه می کند.
• پروبیوتیک ها می توانند به عنوان یک کمک کننده در درمان استفاده شوند؛ پروبیوتیک‌ها باکتری های خوبی هستند که می ‌توانند تعادل را بین باکتری ‌های مختلف که در حالت طبیعی در روده هر کسی زندگی می کنند، برقرار کند.
لاکتوباسیلوس‌ها و ماست می توانند جهت کمک به بهبود روده مفید باشند.
• جلوگیری از بدخیمی ها به کمک سلینوم و کلسیم، اسید فولیک و داروهای حاوی 5-ASA موضوع جدیدی است و مطالب زیادی در این زمینه اخیراً به چاپ رسیده است.
 به طور خلاصه با وجود اینکه موادغذایی نقشی در بوجود آمدن IBD ندارد، ولی یک رژیم غذایی مناسب که حاوی موادمعدنی فراوان باشد، می تواند باعث زندگی سالم‌تر گردد.

ویتامین‌ها و داروها
بهتر است بیماران مبتلا به کولیت‌اولسروز به صورت روزانه مولتی ‌ویتامین مصرف کنند.
بیمارانی که سولفاسالازین مصرف می کنند باید اسیدفولیک را به صورت مکمل دریافت کنند. از آنجا که اسیدفولیک از ایجاد بدخیمی های کولون جلوگیری می کند، در کسانی که مزالامین -Mesalamine- دریافت می کنند هم می تواند مفید باشد.
تغذیه‌ با لوله معده enteral feeding
تغذیه وریدی parenteral feeding


تغذیه با لوله معده و تغذیه داخل وریدی گاهی جهت درمان طولانی مدت کولیت ‌اولسروز مورد استفاده قرار می گیرد. این نوع روش های تغذیه ممکن است به طور موقت جهت بهبود وضعیت تغذیه بیمارانی که شدیداً بیمار هستند و نمی توانند برای بیش از یک هفته از راه دهان غذا بخورند استفاده ‌شوند.

تغذیه با لوله معده به کمک لوله ای که از طریق بینی وارد معده می شود و مواد مغذی بنیادی از آن مستقیماً وارد معده و سپس روده کوچک می شود، صورت می گیرد. تغذیه داخل وریدی معمولاً از طریق یک کاتتر وریدی انجام می شود که مواد مغذی را که به صورت سرم و استریل در آمده است را مستقیماً به جریان خون می ریزد.


- سؤالات متداول و مهم
از آنجایی که بیماری ‌های التهابی روده، بیماری ‌دستگاه گوارش هستند، طبیعی است که بیماران سؤالات زیادی در مورد تغذیه و رژیم غذایی داشته باشند. هیچ شاهدی دال بر این که ماده ای در رژیم غذایی باعث ایجاد این بیماری بشود وجود ندارد، اما بیماران IBD ممکن است با مصرف برخی از موادغذایی علائمشان بدتر شود، لذا محدود کردن این مواد باعث کاهش علائم و با بهتر شدن بیماری می شود.
١. بیماری های التهابی روده - بیماری کولیت اولسروز و کرون- چه تداخلی با روند هضم غذا دارد؟
برای اینکه بدانیم رژیم غذایی چگونه روی بیماران IBD تأثیر می گذارد، بهتر است خلاصه‌ای از اینکه چگونه بدن ما غذا را هضم می کند بدانیم.
کار اصلی دستگاه گوارش در روده باریک صورت می گیرد. در روده باریک شیره‌های گوارشی از کبد و پانکراس با غذا مخلوط می ‌شود و این روند مخلوط شدن توسط حرکات دودی روده نیز تقویت می گردد. بعد از این که غذا هضم شد و به ملکول‌های کوچک تبدیل گردید، جذب مخاط روده باریک می شود و وارد خون می گردد. غذای باقیمانده و ترشحاتی که جذب روده باریک نشده‌اند به صورت مایع وارد روده بزرگ می شوند. روده بزرگ بیش تر مایعاتی را که به غذا اضافه شده مجدداً جذب می کند، که نوعی نگهداری آب یا مکانیسم بازیافت محسوب می شود. مواد زائد طی روند اجابت مزاج از بدن دفع می شود.
وقتی روده باریک دچار التهاب می شود، شبیه به حالتی که در بیماری التهابی روده اتفاق می ‌افتد، دیگر نمی ‌تواند به طور کامل هضم و جذب مواد غذایی را انجام دهد و این مواد غذایی به همراه نمک‌های صفراوی جذب نشده، می ‌تواند در مقادیر متفاوت - بسته به میزانی از روده که در اثر التهاب آسیب دیده است- وارد روده بزرگ ‌شود. این مسئله یکی از دلایلی است که باعث ایجاد سوءتغذیه در این بیماران می گردد.
این بیماران دچار بی اشتهایی هم هستند. در ضمن غذاهایی که به طور کامل هضم نشده‌اند - حتی اگر خود روده بزرگ در اثر بیماری آسیب ندیده باشد- وارد آن شده و باعث تداخل در روند جذب آب می گردند. در کولیت اولسروز فقط کولون دچار التهاب می شود و روده کوچک کار خود را به صورت عادی انجام می ‌دهد. ولی چون کولون آب را به خوبی بازجذب نمی کند موجب اسهال می گردد.
٢. آیا IBD بر اثر حساسیت غذایی ایجاد می ‌شود؟
نه. بیماران مبتلا به IBD ممکن است مانند سایر افراد جامعه به غذاهای خاصی حساسیت داشته باشند ولی ابتلا به IBD ارتباطی با حساسیت غذایی ندارد. بسیاری از افراد عدم تحمل به غذاهای خاصی دارند ولی این به معنای حساسیت به آن غذاها نیست، مثلاً عدم تحمل لاکتوز. برخی از افراد بعد از مصرف قند لاکتوز که در لبنیات وجود دارد دچار اسهال، دل‌پیچه و نفخ شکم می ‌شوند. عدم تحمل لاکتوز یک مشکل شایع در جمعیت عادی است و لذا در بیماران مبتلا به کولیت‌اولسروز هم بسیار شایع است. علائم این بیماران در صورت محدود کردن لبنیات در رژیم غذایی کاهش می یابد، ولی کمبود دریافت لبنیات ممکن است باعث کاهش دریافت کلسیم گردد. در صورت محدود کردن لبنیات در رژیم غذایی کلسیم باید به صورت مکمل به بیمار داده شود. (اگر با مصرف لبنیات علائمش بدتر می شود، یا با حذف لبنیات حالش بهتر می شه، لبنیات رو حذف کن ومکمل کلسیم را توصیه کن)
٣. آیا غذاهای خاص التهاب روده را بدتر می کند؟
نه. اگر چه برخی از غذاها علائم بیماری را تشدید می کنند، ولی شاهدی دال بر این که التهاب روده را افزایش دهند وجود ندارد. واضح است که هر غذای آلوده‌ای که باعث مسمومیت غذایی یا عفونت روده ای شود می تواند علائم IBD را تشدید ‌کند.
۴. آیا رژیم غذایی خاصی برای بیماران IBD وجود دارد؟
هیچ رژیم غذایی یا برنامه خوراکی که بتوان به همه بیماران IBD توصیه کرد وجود ندارد. توصیه‌های غذایی باید مربوط به هر شخص باشد. این رژیم برای هر فرد بسته به نوع بیماری که دارد و قسمتی از روده که درگیر شده است باید تعیین گردد. به علاوه این بیماری ثابت نیست و ممکن است در طول زمان تغییر کند، لذا تغذیه بیمار نیز تحت تأثیر این تغییرات قرار می گیرد. نکته کلیدی آن است بیماران باید یک رژیم سالم و متعادل داشته باشند. عادات تغذیه‌ای سالم البته برای هر فردی لازم است و خصوصاً برای بیماران IBD ضروری است.
۵. از چه غذاهایی باید پرهیز کرد؟
قوانین یا توصیه‌هایی که شامل همه بیماران باشد، وجود ندارد.
اگر غذای خاصی وجود دارد که باعث تشدید مشکلات گوارش می شود، سعی کنید از آن دوری نمایید.  بهتر است آن غذای خاص به مدت چند هفته از رژیم غذایی حذف شده و علائم کنترل گردد، در صورتی که علائم بهتر شد و با شروع مجدد آن ماده غذایی مجدداً تشدید پیدا کرد، این موضوع می تواند نشان دهنده عدم تحمل نسبت به آن ماده خاص باشد و بهتر است مصرف آن را در رژیم غذایی محدود نمود.
در واقع رژیم غذایی مناسب تنها این نیست که تعدادی از غذاها را مصرف نکنید، بلکه باید مواد غذایی مورد نیاز بدن خود را نیز تأمین کنید. با بررسی برنامه غذایی بیمار، یک متخصص تغذیه می ‌تواند متوجه شود که آیا این رژیم غذایی نیازهای او را بسته به سن، جنس و جثه تأمین می کند یا نه، و اگر تأمین نمی ‌کند رژیم بیمار را به گونه‌ای تغییر دهد که مواد مغذی مورد نیازش را تأمین کند. این کار می ‌تواند از طرق مختلف مثل افزایش حجم غذا، تغییر محتوی غذایی یا اضافه کردن مکمل های غذایی صورت گیرد.
در حقیقت حجم بالای غذا نیست که رژیم مناسب را تعیین می کند، رژیم غذایی روزانه باید شامل مقادیر کافی از کالری، پروتئین و مواد مغذی باشد. یک رژیم متعادل باید شامل مواد غذایی از همه گروه‌های غذایی باشد.
۶. آیا بیماران IBD باید نکته خاصی را در مورد دریافت مایعات رعایت کنند؟
بله. در صورت اسهال مزمن همیشه احتمال کم آبی وجود دارد. اگر در هنگام اسهال مایعات کافی به بدن نرسد، ممکن است عملکرد کلیه ها مختل گردد. به همین علت بیماران IBD و سایر بیماری ‌هایی که اسهال مزمن ایجاد می کنند بیش تر دچار سنگ کلیه می شوند. به علاوه از دست دادن نمک بدن باعث احساس حالت ضعف می ‌شود. به همین علت بیماران دچار IBD باید خصوصاً در هوای گرم که مقدار زیادی مایع و نمک به صورت عرق از پوست دفع می شود مقادیر فراوانی مایع مصرف کنند. سعی کنید مایعات را آرام آرام بنوشید تا همراه آن هوا وارد شکم شما نگردید و دچار نفخ و ناراحتی نشوید. ٧. آیا تغذیه در بیماران IBD نقش مهمی دارد؟
بله، همین طور است. بیماران IBD خصوصاً آن هایی که کرون دارند و روده کوچک آن ها درگیر است به علل متعددی مستعد به سوءتعذیه هستند؛ کمبود اشتها که خود در اثر تهوع، درد شکم و تغییر مزه غذا ایجاد می شود.
بیماری ‌های مزمن نیاز بدن را به کالری و انرژی افزایش می دهند. خصوصاً این حالت در مواقع تشدید بیماری صادق است.
IBD خصوصاً کرون معمولاً باعث سوءهضم و سوءجذب پروتئین، چربی، کربوهیدرات، آب و تعداد زیادی از ویتامین‌ها و مواد معدنی می ‌شود. بنابراین خیلی از موادی را که شخص می خورد ممکن است به خوبی جذب بدن نشود. تغذیه مناسب یکی از راه هایی است که بدن بتواند سلامت خود را حفظ کند. بنابراین هر تلاشی باید صورت گیرد تا بدن دچار سوءتغذیه نشود.
تغذیه مناسب یکی از کلیدهای اصلی کنترل IBD به دلائل متعدد است:
•  داروها اثر بهتری در افرادی که از لحاظ تغذیه در وضعیت مناسبی هستند، دارند.
•  وقتی پروتئین‌ها و سایر مواد مغذی در IBD از دست می ‌رود، بنابراین باید غذای بیش تری جهت جبران به بیمار برسد و تأمین این هدف در زمانی که بیماری تشدید می شود بسیار مشکل است.
•  کمبود پروتئین، کالری و سایر مواد مغذی ممکن است موجب تأخیر رشد در بچه‌ها و نوجوانان شود.
•  از دست رفتن وزن در زنان و دختران می تواند باعث اختلالات هورمونی و در نتیجه اختلال سیکل‌های قاعدگی و حتی قطع موقت قاعدگی گردد.
نکته مهم: کسانی که بیماری قبل از بلوغ در آن ها ایجاد شده است، ممکن است دچار تأخیر در رشد شوند. اگر دریافت مواد غذایی مناسب نباشد، این تأخیر رشد بیش تر خواهد شد.
بنابراین عادات غذایی مناسب و دریافت کالری کافی بسیار مهّم است. کنترل بیماری با داروها و ندرتاً جراحی در کسانی که تغذیه مناسبی دارند بسیار مؤثرتر است.
٨. بهترین کار برای جلوگیری از دل پیچه و دل درد بعد از غذا چیست؟
در دوره‌های عود بیماری خوردن غذا می تواند موجب دل درد و دل پیچه شود، رعایت اصول زیر می تواند باعث کاهش این حالت شود:
- غذا را در اندازه‌های کم و در وعده‌های بیش تر مصرف کرد؛ به عنوان مثال به جای ٣ وعده غذا ۶ وعده غذا در روز با حجم کم تر استفاده نمود.
- غذاهای چرب و سرخ کرده را در رژیم غذایی کم تر استفاده کرد؛ کره، مارگارین، خامه و سس. در صورتی که جذب چربی ناکامل باشد، ممکن است باعث تولید گاز و اسهال شوند.
این علائم معمولاً در کسانی که قسمت های زیادی از روده کوچک آن ها درگیر است، ایجاد می شود.
- اگر بیمار عدم تحمل به لاکتوز - قند موجود در شیر-  دارد، باید از شیر و فرآورده‌های آن کم تر استفاده کند. برخی از مردم علاوه بر اینکه IBD دارند، نمی توانند به صورت مناسب لاکتوز را هضم کنند. علت آن است که سطح داخلی روده کوچک آن ها فاقد یک آنزیم لاکتاز است. هضم نامناسب لاکتوز موجب درد شکم، دل پیچه، نفخ و اسهال می گردد. از آنجا که علائم کمبود لاکتوز شبیه به علائم IBD است، افتراق این دو از هم بر اساس علائم مشکل است و یک تست ساده عدم تحمل شیر می ‌تواند این مطلب را مشخص کند. اگر شکی وجود داشت باید مصرف شیر محدود گردد. مکمل‌های لاکتاز می ‌تواند به بسیاری از لبنیات اضافه شود تا از بروز علائم جلوگیری گردد. به هر حال بهتر است که حتماً مقداری از لبنیات را شخص استفاده کند، چون این مواد غنی از مواد مغذی خصوصاً کلسیم و پروتئین هستند - اگر فردی کمبود لاکتاز دارد می تواند از قرص‌های لاکتاز قبل از مصرف غذاهای لبنی استفاده کند.
- ٣/٢ کسانی که کرون و درگیری روده باریک دارند دچار تنگی در قسمت انتهایی روده باریک یا ایلئوم-Ileum- می‌باشند. در این بیماران غذای کم فیبر با باقیمانده کم و مایعات می تواند در کاهش علائم و درد شکم کمک کننده باشد.
مصرف مواد غذایی پرفیبر مثل فندق، تخمه، ذرت و سبزیجات را محدود کنید. اگر روده در اثر بیماری باریک شده باشد، این مواد می تواند باعث دل پیچه شود. موادغذایی پرفیبر به طور کامل در روده باریک هضم نمی شوند و در صورت ورود به روده بزرگ باعث تحریک و انقباض آن شده و اسهال ایجاد می کنند، لذا غذاهای کم فیبر توصیه می ‌شود.
این رژیم‌ها معمولاً موقتی هستند و تا زمانی که تنگی روده به دارو جواب دهد یا تنگی با جراحی برداشته شود ادامه می یابند.
شما باید محدودیت‌ زیادی در رژیم‌های غذایی خود ایجاد نکنید چون محدودیت زیاد می ‌تواند تعادل در دریافت مواد غذایی را دچار مشکل کند.
- بیمارانی که دچار اسهال و دل‌پیچه هستند در صورتی که مصرف میوه، سبزی ، کافئین - موجود در قهوه و برخی نوشیدنی های گازدار- نوشیدنی ‌های شیرین و سوربیتول - یک نوع قند مصنوعی که در آبنبات‌ها و آدامس‌های بدون قند بکار می رود- را کاهش دهند، علائم آن ها کاهش می ‌یابد.
با وجود همه این تدابیر برخی از بیماران باز هم ممکن است دچار دل درد و دل پیچه بعد از غذا باشند. در این موارد داروها می ‌توانند کمک کنند. به عنوان مثال پردنیزولون و سایر کورتیکو استروئیدها می توانند به علت کاهش التهاب روده باعث شوند که عضو، عمل خود را بهتر انجام دهد. مصرف قرص‌های ضد اسپاسم - انقباض- و ضد اسهال،  ١۵ تا ٢٠ دقیقه قبل از غذا هم می تواند باعث کاهش علائم و بهبود تغذیه گردد. این داروها خصوصاً در زمانی که بیماری خفیف است، مفید می ‌باشند ولی در موارد شدید باید از مصرف آن ها خودداری کرد. 
٩. آیا جایی برای مصرف غذاهای آماده یا تنقلات در بیماران IBD وجود دارد؟
بچه‌های دچار IBD مشکلات خاصی دارند و تغذیه مناسب از اهمیت بالایی در آن ها برخوردار است. والدین گاهی اوقات فکر می ‌کنند که غذاهای آماده نقشی در تغذیه سالم ندارد، در صورتی که این عقیده می ‌تواند درست نباشد. بعضی از غذاهای آماده حاوی مواد مغذی و کالری فراوان هستند. به عنوان مثال پیتزا دارای پنیر فراوان است که کلسیم، ویتامین D و پروتیئن فراوان دارد، سس گوجه فرنگی حاوی ویتامین‌های A و C است و خمیر آن غنی از ویتامین B می ‌باشد. این موضوع شامل سایر غذاهای آماده مثل همبرگر یا چیزبرگر هم می ‌شود، اگر چه همه این غذاها دارای چربی و نمک بیش از حد معمول هستند. ژله‌های محتوی شیر و بستنی منبع خوبی از کلسیم، پروتئین و کالری هستند.
١٠. آیا بیماران دچار IBD غذا را به حالت عادی جذب می کنند؟
گاهی اوقات بله. کسانی که تنها روده بزرگ آن ها دچار التهاب است، غذا را به درستی جذب می ‌کنند. اما بیماران کرونی که روده باریک آن ها گرفتار است، امکان دارد دچار اختلالاتی در هضم شوند.
  آن ها ممکن است غذای کافی بخورند ولی به اندازه کافی جذب نکنند. در واقع ۴٠% بیماران کرون کربوهیدرات ها را به خوبی جذب نمی کنند. آن ها ممکن است پرهوایی، نفخ و اسهال را در کنار کمبود مواد غذایی ضروری تجربه کنند. اختلال جذب چربی ‌ها مشکل دیگری است که حداقل ٣/١بیماران کرون به آن مبتلا می ‌شوند.
کسانی که ایلئوم آن ها درگیر بیماری است یا برداشته شده است بسته به وسعت آن در ریسک هستند. اگر فقط ٣٠ تا ۶٠سانتیمتر آخر ایلئوم دچار التهاب شده باشد، جذب همه مواد غذایی به جز ویتامین B12 عادی خواهد بود. اگر بیش تر از این مقدار از روده دچار التهاب باشد، جذب چربی ها هم مختل می ‌شود. اگر قسمت بالای روده هم درگیر باشد، اختلال جذب بدتر هم می شود و احتمال کمبود بسیاری از مواد مغذی، مواد معدنی و خیلی از ویتامین‌ها وجود دارد.
١١. آیا لازم است ویتامین‌ها به صورت قرص تجویز شود، اگر لازم است کدام ویتامین‌ها هستند؟
این موضوع بسته به میزان و مکان بیماری دارد. همان طور که گفته شد ویتامین B12 در ایلئوم انتهایی جذب می شود. بنابراین کسانی که به علت کرون دچار التهاب این قسمت از روده هستند یا در اثر جراحی این بخش از روده آن ها برداشت شده است،  نمی ‌توانند ویتامین  B را به صورت خوراکی از راه غذا یا دارو به اندازه کافی جذب کنند. برای جلوگیری از کمبود این ویتامین، که با اندازه‌گیری آن در خون مشخص می شود، باید تزریق ماهانه ویتامین B12 در داخل عضله صورت گیرد.
بیمارانی که سولفاسازین-Sulfasalazine، آساکول‌ -Asacol- و پنتازا - Pentaza-  مصرف می کنند معمولاً دچار کمبود اسیدفولیک می شوند. این بیماران باید قرص فولات دریافت کنند.
برای بیش تر بیمارانی که IBD دارند بهتر است، مولتی ویتامین به صورت مداوم مصرف کنند. اگر دچار سوءهضم هستند یا عمل جراحی روده شده‌اند، سایر ویتامین‌ها مثل ویتامین D نیز مورد نیاز است. ۶٨% بیماران کرون دچار کمبود ویتامین D هستند که شایع ترین نوع کمبود ویتامین در این بیماران محسوب می ‌شود. ویتامین D برای سلامت استخوان و متابولیسم کلسیم ضروری است. این ویتامین برای کسانی که در نواحی با آفتاب کم زندگی می کنند یا بیماری آن ها فعال است، ضروری می ‌باشد.
ویتامین‌های A، K، D، E محلول در چربی بوده و جذب آن ها سخت‌تر از سایر ویتامین‌هایی است که در آب محلول می ‌باشند، لذا جذب آن ها در صورتی که به صورت شربت تجویز شوند، بهتر از قرص است.
١٢. آیا ماده معدنی خاصی توصیه می شود؟
اکثر بیماران IBD کمبود موادمعدنی ندارند، ولی فقرآهن در بیماران کولیت اولسروز و کرون دیده می شود. علت کم خونی، خونریزی و التهاب کولون است. تشخیص این بیماری بر اساس اندازه گیری آهن خون صورت می گیرد و با تجویز آهن خوراکی به صورت قرص یا شربت درمان می شود که به صورت معمول mg ٣٠٠ یک تا سه بار در روز - بسته به میزان کمبود و تحمل بیمار- تجویز می شود. آهن خوراکی رنگ مدفوع را سیاه رنگ می کند و این می ‌تواند با خونریزی روده اشتباه شود.
کمبود پتاسیم و منیزیم هم ممکن است مشاهده شود. کمبود پتاسیم به علت اسهال و استفراغ یا در اثر مصرف پرونیزولون ایجاد می ‌شود. پتاسیم به صورت قرص یا سایر اشکال در دسترس است. کمبود منیزیم که در اسهال مزمن، درگیری شدید روده باریک یا در کسانی که قسمت بزرگی از روده  آن ها برداشته شده است ایجاد می ‌شود و می ‌تواند به صورت مصرف خوراکی اکسید منیزیم جبران شود.
مواد معدنی نادر -Trace Elements- موادی هستند که مقادیر بسیار کمی از آن ها جهت انجام برخی اعمال بیولوژیک بدن ضروری می باشند. کمبود این مواد در بیماران کرون خصوصاً آن هایی که قسمت بزرگی از روده آن ها درگیر است و تغذیه مناسبی ندارند مشاهده می شود.
 کمبود کلسیم و بیماری ‌های استخوان در IBD:
کمبود کلسیم - چه به صورت تنها چه همراه با کمبود ویتامین D- و بیماری ‌های استخوان در IBD مشاهده می ‌شود. بیماران IBD ممکن است کلسیم کافی در رژیم غذایی خود دریافت نکنند چرا که ممکن است لبنیات را به علت عدم تحمل به لاکتوز یا تصور اینکه نسبت به آن عدم تحمل دارند مصرف نکنند، یا به اندازه کافی Ca به صورت خوراکی مصرف کنند ولی به علت بیماری روده کوچک یا به علت این که قسمتی از روده کوچک آن ها در اثر جراحی برداشته شده است به اندازه کافی آن را جذب نکنند. در ضمن برخی از داروهایی که در IBD مصرف می ‌شوند ممکن است برای استخوان مضر باشند.
 پردنیزولون یا سایر استروئیدها باعث می ‌شوند که تشکیل استخوان جدید به تأخیر بیفتد یا اینکه باعث تسریع تخریب استخوان کهنه می شوند. همچنین این داروها با جذب Ca تداخل دارند. به علاوه خود بیماری کرون به نظر می رسد که باعث نازک شدن استخوان و استئوپروز می شود. بنابراین بررسی میزان استحکام استخوان -Bone Densitometry- برای کسانی که در معرض خطر هستند توصیه می ‌شود.
 اگر نمی شود داروی پرونیزولون را قطع کرد باید دُز مصرف آن را کم کرد یا آن را به صورت متناوب مصرف کرد تا این عوارض کاهش یابد. لذا بیماران باید کلسیم مورد نیاز خود را از طریق مواد خوراکی به صورت روزانه دریافت کنند یا به صورت مکمل برای آن ها تجویز شود.
تحقیقات در زمینه این که آیا داروهایی که جهت پوکی استخوان به علل دیگر مثلاً یائسگی استفاده می ‌شوند، می تواند در حل این مشکل در بیماران IBD هم مفید باشد ادامه دارد.
این داروها شامل بی فسفات ها مثل فوزاماکس -Fosamax، کلسی تونین و فلوراید می باشد.
١٣. حمایت تغذیه‌ای -Nutritional support- چیست؟
از آنجا که IBD خصوصاً کرون در اثر حمایت تغذیه‌ای می تواند بهبود یابد ممکن است ضروری باشد تا مایعات حاوی مواد مغذی به صورت مستقیم به داخل معده آن ها وارد شود. این نوع تغذیه، تغذیه روده ای -Entral Nutrition- نام دارد.
این روش تغذیه معمولاً از طریق یک لوله که از بینی به سمت معده هدایت می شود صورت می ‌گیرد. این نوع تغذیه می ‌تواند از طریق گاستروستومی نیز صورت گیرد. گاستروستومی یک عمل جراحی است که در آن راهی از معده به سطح شکم باز می شود و لوله تغذیه‌ای از طریق این راه وارد معده می ‌شود.
برخی بیماران این روش را ترجیح می دهند چون گذراندن لوله از بینی باعث ناراحتی آن ها می ‌شود.
تغذیه کامل وریدی TPN-Total parentral nutrition- از طریق کاتتری در داخل یک رگ بزرگ معمولاً در قفسه سینه، صورت می گیرد. چون در این روش غذا دیگر وارد روده نمی شود، باعث می شود روده ها استراحت کنند ولی عوارض و هزینه بیش تری در پی دارد. 
١۴. تغییرات رژیم غذایی جهت جلوگیری از عود بیماری لازم است؟
به علل ناشناخته انواع خاصی از فیبرهای غذایی باعث جلوگیری از عود بیماری می ‌شوند ولی مطالعات بیش تر در این زمینه مورد نیاز است.
١۵. چه مطالب جدیدی در مورد تغذیه بیماران مبتلا به IBD وجود دارد؟
• روغن ماهی و دانه‌های گیاهی - در رژیم غذایی یا به صورت مکمل- جهت کمک به کاهش التهاب روده مورد استفاده قرار گرفته است.
• کربوهیدرات های پیچیده که توسط روده کوچک هضم  نمی شوند مثل Psyllium stimulate، باکتری ‌های کولون را تحریک می ‌کند تا اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه تولید کنند. این اسیدهای چرب به مخاط کولون کمک می ‌کنند تا خودش را ترمیم کند.
• L-گلوتامات ممکن است کمک کند تا برخی ضایعات اولیه روده کوچک در مراحل اولیه ترمیم شود. چون این ماده جداره روده باریک را تغذیه می کند.
• پروبیوتیک ها می توانند به عنوان یک کمک کننده در درمان استفاده شوند؛ پروبیوتیک‌ها باکتری های خوبی هستند که می ‌توانند تعادل را بین باکتری ‌های مختلف که در حالت طبیعی در روده هر کسی زندگی می کنند، برقرار کند.
لاکتوباسیلوس‌ها و ماست می توانند جهت کمک به بهبود روده مفید باشند.
• جلوگیری از بدخیمی ها به کمک سلینوم و کلسیم، اسید فولیک و داروهای حاوی 5-ASA موضوع جدیدی است و مطالب زیادی در این زمینه اخیراً به چاپ رسیده است.
 به طور خلاصه با وجود اینکه موادغذایی نقشی در بوجود آمدن IBD ندارد، ولی یک رژیم غذایی مناسب که حاوی موادمعدنی فراوان باشد، می تواند باعث زندگی سالم‌تر گردد.

منبع: http://bmarz.persianblog.ir/post/191


مطالب وبلاگ شامل:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

التهاب مری (ازوفاژيت) 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 

سرطان روده بزرگ 

سرطان معده 

گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 

بیماری نقرس 

نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 

سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 

کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 

پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

بالون معده 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 

در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 

برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش دوم

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia - بخش اول

بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 

شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism

بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 

هپاتیت 

عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 

عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی

سندرم ژيلبرت 

بيماري کرون 

کوليت اولسروز 


برچسب‌ها: کولیت اولسروز چیست, علل کولیت اولسروز, تغذیه و کولیت اولسروز, علت کولیت اولسروز, بیماری التهابی روده
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 12:39  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

سندرم روده تحریک پذیر

سندرم روده تحریک پذیر

 سندرم روده تحریک پذیر حالتی است که در آن حرکات غیر ارادی روده ها کم یا زیاد شده و نظم طبیعی خود را از دست می دهد. این حالت با استرس روحی شدیدتر می شود و سبب بروز دلدرد و علائم گوارشی دیگر می شود.
نامهای دیگر این سندرم عبارتند از کولیت عصبی، کولیت فانکشنال، کولیت موکوسی و آی بی اس IBS می باشد.
حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد مردم جامعه دچار این سندرم می باشند.

علت سندرم روده تحریک پذیر چیست؟

در این سندرم ماهیچه های صاف روده ها گاهی بطور غیر طبیعی انقباضهای طولانی و شدیدتر از معمول پیدا می کنند. گاهی این انقباضات نابهنگام می باشند. علت اختلال انقباض ماهیچه ها مشخص نیست. با استرس روحی این اختلال شدیدتر می شود. هیچگونه ژن در این رابطه کشف نشده است. بیش از ده درصد مردم جامعه گرفتار این سندرم می باشند و زنان ۳ تا ۵ برابر مردان دچار این سندرم می شوند. بیماران معمولا جوان یا میانسال هستند و علائم آنها معمولا سالها ادامه می یابد بدون اینکه عارضه خطرناکی متوجه بیمار شود. حدود ۸۰ درصد بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر، اختلالات خفیف روحی دارند و هنگام استرس های روحی علائم روده ای شدید می شود.

علائم روده تحریک پذیر چیست؟

تغییرات اجابت مزاج بصورت اسهال غیر خونی و یا یبوست متناوب است.
دلدرد که با استرس بیشتر می شود. این دلدرد معمولا آنقدر شدید نیست که مانع انجام کارهای روزمره بیمار شود. محل آن در همه شکم بخصوص در اطراف ناف است. وقتی دلدرد شدیدتر است معمولا اختلال اجابت مزاج بصورت تکرر دفعات دفع و باریک بودن مدفوع و شل شدن آن و دفع موکوس (مواد خلط مانن) نیز وجود دارد. با اجابت مزاج دلدرد موقتا قدری کمتر می شود و گاهی بیمار بعد از غذا خوردن مجبور به رفتن برای دفع مدفوع می شود.
قاروقور کردن شکم
احساس نفخ و پری در شکم و دفع گاز بیشتر از حد معمول.
دلهوره و دلشوره و اضطراب و احساس بی اشتهایی بدون اینکه بیمار کاهش وزن پیدا کند.
عدم وجود کمبود آب بدن خونی نبودن اسهال
خوب بودن حال عمومی بیمار با اینکه سالها از ناراحتی گوارشی شکایت می کند.

عوارض سندرم روده تحریک پذیر چیست؟

سندرم روده تحریک پذیر با اینکه سالهای سال بیمار را اذیت می کند ولی عارضه خطرناکی ندارد. این سندرم شخص را مستعد سرطان روده نمی کند و هیچگاه به کوایت اولسراتیو تبدیل نمی شود. تنگی روده هم هرگز ایجاد نمی شود. گاهی بعلت یبوست شدید و طولانی بیمار دچار بواسیر یا شقاق می شود. شایان ذکر است که بیماران مبتلا به سندرم تحریک پذیر مصونیت خاصی نسبت به بیماریهای دیگر گوارشی ندارد و از این نظر مانندافراد سالم جامعه اند.

پزشک چگونه سندرم روده تحریک پذیر را تشخیص می دهد؟

بیشترین قسمت تشخیص با شرح حال و معاینه بیمار صورت میگیرد. آزمایشهای مختلف خون و مدفوع در این سندرم نرمال هستند. آزمایش خاصی وجود ندارد که وجود این سندرم را ثابت کند.
بیشتر افراد نیاز به اندوسکوپی ندارند ولی در افراد بالاتر از ۴۰ سال باید سرطان روده بزرگ رد شود لذا انجام کولونوسکوپی یا عکس روده بزرگ ضروری است. در افراد کمتر از ۴۰ سال، کولونوسکوپی و عکس برداری از روده ها جهت تایید یا رد بیماریهای دیگر مثلا کولیت اولسراتیو یا کرون انجام می گیرد. چون بیماری کمبود لاکتاز هم علائمی مانند علائم این بیماری ایجاد می کند لذا به همه بیماران توصیه می شود ۳ هفته از مصرف شیر و غذاهای محتوی لاکتوز خودداری کنند و سپس این مواد غذایی را بخورند تا چنانچه کمبود لاکتاز وجود داشته باشد تشخیص داده شود.

آیا سندرم روده تحریک پذیر قابل معالجه است؟

این سندرم قابل معالجه است ولی تصور اینکه این سندرم با یک دوره درمان کاملا بهبود یابد و برای همیشه عود نکند، درست نیست این سندرم سالها می ماند و با استرسها علائم عود خواهند کرد چنانچه بیمار همکاری لازم را با پزشک معالج داشته باشد. می تواند یک زندگی معمولی لذت بخش و موثر، مانند افراد دیگر جامعه، داشته باشد. و در حقیقت هدف درمان هر بیماری دیگر نیز همین است.
بیمار باید به گفته های غیر کارشناسانه افراد غیر مسئول و خرافات توجه نکند و رژیم غذای غیر علمی نگیرد و خودسرانه دارو مصرف نکند. درمان این بیماری چند قسمت اصلی دارد.

الف- مسایل روحی:

شخص مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بایستی کمتر در معرض عوامل استرس زا قرار گیرد مثلا شغل پر از استرس نداشته باشد، خود بیمار نسبت به عوامل استرس واکنش ملایمی نشان دهند. بایستی تاکید کرد علت اصلی این سندرم روحی نیست بلکه مسایل روحی علائم را تشدید می کنند.

ب- رژیم غذایی:

همه بیماران بخصوص آنهائیکه یبوست علامت اصلی آنهاست رژیم غذایی سرشار از الیاف (فیبر) استفاده کنند. این بدان معنی است که سالاد و میوه مصرف کنند. نان سبوس دار مانند نان سنگک یا نان خانگی یا نان جو بهتر است نان تهیه شده از آرد بدون سبوس است گرچه عده ای از بیماران با شروع مصرف این رژیم غذایی دچار تشدید علائم می شوند ولی این افراد هم بدانند که با ادامه این رژیم پس از چند هفته علائم فروکش کرده و بهتر خواهد شد و هرگز بعلت بدتر شدن موقتی علائم این رژیم را کنار نگذارند. غذاهای چرب مانند کره، غذاهای سرخ شده، زرده تخم مرغ و غیره مصرف نشود افراد مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بهتر است همانند افراد دیگر جامعه غذاهای معمولی مصرف نمایند و برای آنها غذای ویژه ای در منزل تهیه نشود تا دیگران به عنوان علیل و مریض به آنها نگاه نکنند.

ج-داروها:

پزشک معالج بر اساس علائم بیمار داروهای مختلفی ممکن است تجویز کند. اسفرزه بصورت پودر یا دانه در همه بیماران بخصوص آنهاییکه اسهال و یبوست متناوب دارند مفید است گاهی سبوس گندم تجویز می شود. داروهایی مانند کلیدینیوم – سی و یا بلا دونا پ ب و یا داروهائی مشابه آنها موقتا برای کنترل دلدرد تجویز می شود. گاهی داروهای ضد افسردگی به مقدار کم تجویز می شود. شایان ذکر است داروهای ضد افسردگی اعتیاد آور نیستند. همه داروهای ذکر شده فقط با تجویز پزشک قابل مصرف هستند و مصرف خودسرانه آنها می تواند خطراتی در بر داشته باشد. در سندرم روده تحریک پذیر اسهال هیچگاه خونی نیست. ولی گاهی بعلت یبوست بیمار دچار بواسیر و یا شقاق می شود و در این دو حالت ممکن است خون قرمز روشن همراه با مدفوع شود. در چنین حالتی درمان اختصاصی بواسیر یا شقاق انجام می گیرد.

بیمار مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بایستی سعی کند روحیه ای شاداب داشته باشد و از اینکه علائم روده ای او مدتهای طولانی تداوم داشته اند دچار یاس نشود زیرا نا امیدی و اضطراب موجب تشدید علائم و ایجاد سیکل معیوب می نماید. سیندرم روده تحریک پذیر درمان جراحی ندارد. هیچگونه گرفتاری خارج روده ای (مثلا استخوانی یا کبدی) در این سندرم وجود ندارد.

منبع: http://www.pezeshk.us/?p=5432

 مطالب مرتبط:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

سرطان مری 
سرطان روده بزرگ 
سرطان معده 
بالون معده 
التهاب مری (ازوفاژيت) 
گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 
بیماری نقرس 
نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 
سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 
کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 
پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون معده انجام دهند
در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 
برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 
شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism
بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 
هپاتیت 
بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 
عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی
عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 
سندرم ژيلبرت 
بيماري کرون 
کوليت اولسروز 
کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: سندرم روده تحریک پذیر چیست, علائم سندرم روده تحریک پذیر, علل سندرم روده تحریک پذیر, عوارض سندرم روده تحریک پذیر, درمان سندرم روده تحریک پذیر
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 12:28  توسط دکتر مسیب برزکار  | 

سرطان روده بزرگ

سرطان روده بزرگ  چیست ؟

در این بیماری سلولهای سرطانی در داخل بافت روده شروع به تکثیر می کنند. اگر چه این سرطان از جمله معمولترین سرطانهای بشر به حساب می آید اما بدلیل بهبود روشهای غربالگری و تشخیصی ، تعداد موارد جدید این بیماری و مرگ ناشی از آن بطور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است.

این بیماری در هر سنی بروز می یابد اما میزان بروز در سن بالای ۵۰سال بیشتر است.زمانیکه در مراحل اولیه تشخیص داده می شود.این سرطان درمانپذیر است اما تشخیص آن در این مراحل هیچگونه علامتی ندارد.

روده برزگ بخشی از سیستم گوارشی شامل مری، معده، روده های بزرگ و کوچک
می باشند. روده باریک از انتهای معده شروع شده و به روده بزرگ ختم می شود و سپس روده بزرگ نیز از آنجا تا محل مقعد ادامه می یابد، روده بزرگ شامل دو بخش است. بخش اول اصطلاحاً کولون نامیده می شود. که حدود ۱۸۰ سانتی متر طول دارد. بخش دوم نیز راست روده است که طول آن به ۱۵ تا ۲۵ سانتی متر می رسد.

اطلاعات عمومی درباره سرطان روده بزرگ:

نکات کلیدی این مبحث

* سرطان روده بزرگ بیماری است که در آن سلولهای بدخیم ( سرطانی ) در بافت روده بزرگ تشکیل می شوند . * سن و تاریخچه بیماری در ریسک بوجود آمدن سرطان روده بزرگ نقش دارند .   * علائم احتمالی سرطان روده بزرگ شامل تغییرات در اجابت مزاج و یا وجود خون در مدفوع است .

* آزمایشاتی که انتهای روده بزرگ ( رکتوم ) و یا بافت روده بزرگ و یا خون د رمدفوع را بررسی می کند در تشخیص و یافتن سرطان روده بزرگ مورد استفاده قرار میگیرد .

* فاکتورهای مخصوصی در انتخاب درمان و پیش آگهی تاثیر دارد ( شانس بهبودی )

سرطان روده بزرگ بیماری است که در آن سلولهای بدخیم سرطانی در بافت روده بزرگ تشکیل می شوند . روده بزرگ قسمتی از جهاز هاضمه را در بدن انسان تشکیل میدهد جهاز هاضمه در پروسه جذب مواد غذایی ( ویتامین ها ،  مواد کانی ، کربوهیدراتها ، چربیها ، پروتئین ها و آب ) از غذاهای مختلف و همچنین دفع مواد زائد از بدن فعالیت می کند .

جهاز هاضمه از مری – معده – روده کوچک و روده بزرگ تشکیل شده است  ۶ فوت اولیه روده بزرگ را کولون و ۶ اینچ انتهای روده بزرگ را راست روده و کانال مقعد نامیده می شوند کانال مقعد به مقعد ختم می شود ( سوراخی که روده بزرگ را به خارج از بدن متصل می سازد ) .

* سن و تاریخچه بیماری در ریسک بوجود آمدن سرطان روده بزرگ نقش دارند :

فاکتورهای ریسک شامل :

* سن بالای ۵۰ سال

* تاریخچه سرطان روده بزرگ یا راست روده د ر فامیل

* تاریخجه سرطان روده بزرگ و راست روده ، تخمدان ، رحم و سرطان پستان در هر شخص

* تاریخچه ابتلاء به پولیپ در روده بزرگ

* تاریخچه ابتلاء به کولیت السروز ( زخمهای متعدد در سلولهای پوششی روده بزرگ )

* بعضی از بیماریهای ارثی مانند پولیپ های آدنوماتو فامیلی و سرطان فامیلی غیر پولیپی روده بزرگ ( سندرم لینچ )

* علائم احتمالی سرطان روده بزرگ شامل تغییرات در اجابت مزاج ویا وجود خون در مدفوع

این علائم و همچنین سایر علائم ممکن است بعلت سرطان روده بزرگ و یا بعلت بیماریهای دیگر بوجود آید .

- تغییرات در اجابت مزاج

- خون ( خون قرمز یا خون تیره ) در مدفوع

- اسهال ، یبوست و یا احساس عدم تخلیه کامل دستگاه گوارش

- کاهش در قطر یا کالیبر مدفوع

- ناراحتی عمومی شکم ( دفع درد ناک گاز شکم ، نفخ ، احساس پری  و یا دردهای دل پیچه ای ) ( شکم درد عمومی )

-کاهش وزن بدون علت

- خستگی ثابت

- استفراغ

آزمایشاتی که انتهای روده بزرگ ( رکتوم ) و یا بافت روده بزرگ و یا خون در مدفوع را بررسی می کند در تشخیص و یافتن سرطان روده بزرگ مورد استفاده قرار میگیرند :

-تست خون نهفته در مدفوع :

 نمونه کمی از مدفوع که درمحفظه ای قرار می گیرد به دکتر یا آزمایشگاه تحویل داده می شود . این تست خون نهفته در مدفوع را آزمایش می کند .

-معاینه مقعد توسط انگشت دست ( توسط پزشک ) پزشک و یا پرستار پس از پوشیدن دستکش و آغشتن آن به ژل مخصوص انگشت را داخل مقعد بیمار کرده و بدنبال توده یا نقاط غیر طبیعی میگردد و از مدفوع بدست آمده آزمایش خون نهفته بعمل می آورد .

- تنقیه باریم :

روشی که در آن با ریم مایع به داخل روده بزرگ از طریق مقعد تنقیه میگردد با ریم یک فلز سفید نقره ای است که در تصویر دستگاه گوارش پائینی توسط اشعه ایکس کمک کننده است .

- سیگموئیدوسکوپی :

دستگاهی است که توسط آن دکتر ( لوله نازک نوری ) انتهای روده بزرگ را برای یافتن پولیپ ، تومور و یا نقاط غیر طبیعی مورد آزمایش قرار میدهد اگر در حین آزمایش پولیپ و یا بافت غیر طبیعی یافت شود پزشک می تواند آنها را بردارد و جهت آزمایش بهتر از میکروسکوپ استفاده نماید .

- کولونسکوپی :

بررسی سراسری داخلی روده بزرگ توسط کوئونکسوپ ( لوله نازک نوری ) که از مقعد وارد می شود اگر در طول آزمایش پزشک پولیپ و یا نقاط غیر طبیعی یافت شود جهت آزمایش توسط میکروسکوپ برداشته خواهد شد .

- نمونه برداری ( بیوپسی ) :

 برداشتن سلولها و یا بافت ها جهت آزمایش در زیر میکروسکوپ

* فاکتورهای مخصوصی در انتخاب درمان و پیش آگهی  ( شانس بهبودی ) تاثیر دارد :

انتخاب درمان ها و پیش آگهی ( شانس بهبودی ) بستگی به مرحله بندی سرطان ( آیا سرطان فقط لایه داخلی پوششی روده بزرگ یا تمام ضخامت روده بزرگ یا به سایر نقاط بدن گسترش یافته باشد ) و همچنین وضعیت سلامتی بیمار دارد .

مراحل سرطان روده بزرگ staging :

نکات کلیدی این مبحث

* پس از اینکه سرطان روده بزرگ تشخیص داده شد بمنظور اینکه آیا سرطان روده بزرگ محدود به روده بزرگ و یا به سایر نقاط بدن انتشار پیدا کرده است آزمایشاتی بعمل می آید .

* مراحل مختلف سرطان روده بزرگ عبارت است :

- مرحله ۰   ( سرطان این سیتو )

- مرحله ۱

- مرحله ۲

-مرحله ۳

- مرحله ۴

پس از اینکه سرطان روده بزرگ تشخیص داده شد بمنظور اینکه آیا سرطان روده بزرگ محدود به روده بزرگ و یا به سایر نقاط بدن انتشار پیدا کرده است آزمایشاتی بعمل می آید . فرایند ی که در آن مشخص میشود که آیا سرطان روده بزرگ محدود بوده و یا به نقاط بدن انتشار یافته است را مرحله بندی سرطان می نامیم . اطلاعاتی که از فرایند مرحله بندی بدست می آید مرحله بیماری را مشخص می کند دانستن مرحله بیماری در اتخاذ درمان مناسب بسیار مهم است .

مرحله های سرطان روده بزرگ در پائین جهت استفاده ذکر شده است:

مرحله صفر

 - در مرحله صفر سرطان فقط در سطحی ترین سلولهای پوششی روده بزرگ یافت می شود مرحله صفر سرطان این سیتو نیز گفته می شود .

مرحله یک I

در مرحله یک انتشار سرطان به جزء لایه های پوششی سطحی به لایه دوم و سوم روده بزرگ نیز انتشار پیدا کرده و دیواره داخلی  روده نیز درگیر شده است ولی سرطان به خارج از دیواره روده بزرگ یا خارج از روده بزرگ انتشار نیافته است معادل مرحله یک را در طبقه بندی دوک A می گویند.

مرحله دو II

در مرحله دوم سرطان از دیواره روده بزرگ تقریبا خارج شده ولی غدد لنفاوی را گرفتار نکرده است ( عدد لنفاوی ساختمانهای لوبیائی شکل هستند که درسرتاسر بدن یافت می شوند و کار آنها فیلتر کردن مواد در داخل مایع لنف می باشد و کمک به بدن در مقابله با عفونت و بیماری را می نمایند ) مرحله دو بیماری در طبقه بندی دوک B می گویند .

مرحله سوم III

در مرحله سه سرطان غدد لنفاوی را درگیر کرده است ولی به سایر نقاط بدن گسترش نیافته است این مرحله معادل مرحله دوک C می باشد .

مرحله چهارم IV

در مرحله چهارم سرطان به نقاط دیگر بدن مثل کبد ی یا ریه گسترش پیدا کرده است و این مرحله معادل  دوک D می باشد .

عود سرطان روده بزرگ:

سرطان عود کرده روده بزرگ به سرطانی گفته می شود که پس از درمان مجددا عود یا برگشت نماید . عود سرطان روده بزرگ ممکن است در روده بزرگ و یاسایر نقاط بدن مثل کبد ، ریه ، و یا هر دو باشد .

درمان انتخابی در یک نگاه کلی:

نکات کلید ی این مبحث

 * درمان های مختلفی در بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ وجود دارد

* سه نوع درمان استاندارد عبارتند از

* جراحی

* شیمی درمانی

* رادیو تراپی یا پرتو درمانی

* درمانهای دیگری که در فرم تجربیات جدید بالینی بکار می رود عبارتند از :

* درمانهای بیولوژیک

درمانهای مختلفی در بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ وجود دارد :

درمانهای مختلف در دسترس بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ هستند .  بعضی از آنها استاندارد هستند ( درمانهای رایج ) و بعضی از آنها بصورت تجربیات درمانی بالینی مورد استفاده قرار میگیرند .  قبل از شروع درمان بیماران ممکن است که رغبت خود را در قسمت تجربیات جدید درمانی بالینی نشان دهند . در درمان بصورت تجربیات درمانی بالینی که در حقیقت مطالعه تحقیقاتی از داروی جدیدتر و یا تغیر در داروهای قبلی استفاده می شود و در صورت موفقیت روش جدید جای روش استاندارد گذشته را میگیرد .

سه نوع درمان استاندارد مورد استفاده قرار می گیرد عبارتند از :

جراحی :

جراحی ( برداشتن سرطان توسط عمل جراحی ) شایع ترین نوع درمان است که در همه مراحل کانسر کولون بکار می رود پزشک ممکن است سرطان را به یکی از روشهای زیر خارج نماید .

جراحی محدود و محلی :

 اگر سرطان درمرحله بسیار اولیه تشخیص داده شود ممکن است عمل جراحی بدون باز کردن شکم توسط پزشک انجام شود که این از طریق عبور لوله از طریق مقعد به داخل روده بزرگ و عمل جراحی از این طریق انجام میگیرد به این طریق برداشتن ضایعه محلی می گویند .  اگر سرطان در یک پولیپ تشخیص داده شود به این عمل جراحی پولیپکتومی اطلاق میگردد .

رزکسیون  اگر اندازه سرطان بزرگتر باشد پزشک عمل کولکتومی ( برداشتن سرطان بهمراه مقادیری از باقت سالم اطراف آن ) را انجام میدهد سپس پزشک ممکن است آناستوموز ( دوختن دو طرف سالم روده بزرگ به یکدیگر ) را انجام دهد . معمولا پزشک غدد لنفاوی نزدیک روده بزرگ را جهت احتمال درگیری توسط سرطان بیرون آورده  و در زیر میکروسکوپ آزمایش خواهد نمود .

رزکسیون بهمراه کولستومی : 

 اگر پزشک قادر به دوختن دو سر روده بزرگ به یکدیگر را نداشته باشد منفذی  به خارج از بدن تعبیه کرده  تا مواد زائد ازآن دفع گردد این روش کلستومی نامیده می شود . د ربعضی مواقع کلستومی موقتی است وتا زمانیکه روده بزرگ ترمیم شود ادامه می یابد ولی اگر تمام کولون توسط جراح برداشته شود ممکن است کلستومی دائمی شود .

اگر چه پزشک سرطان را تاجایی که امکان دارد و دردید او قرار گرفته بیرون خواهد آورد ولی گاهی به بیماران پیشنهاد شیمی درمانی پس از عمل جراحی داده می شود تا اگر سلول سرطانی باقیمانده از بین برده شود . این روش درمان مکمل نامیده می شود .

شیمی درمانی :

شیمی درمانی استفاده از داروها جهت کشتن سلولهای سرطانی است . شیمی درمانی ممکن است از طریق دهان یا از طریق تزریق وریدی و یا تزریق عضلانی باشد که به این نوع درمان ها . درمان جامع گفته می شود بدلیل اینکه داروها اول وارد گردش خون شده سپس به اقصی نقاط بدن رفته و میتوانند سلولهای سرطانی را در تمام نقاط بدن مورد تهاجم قرار دهند .

( رادیو تراپی ) پرتو درمانی :

پرتو درمانی ازطریق استفاده از اشعه ایکس و سایر پرتو ها جهت کشتن و یا کوچک کردن توده های سرطانی بکار می روند . پرتو درمانی ممکن است بصورت پرتو درمانی خارجی ( استفاده از دستگاه رادیو تراپی در خارج از بدن ) و یا پرتو درمانی داخلی باشد پرتو درمانی داخلی از طریق استفاده از رادیو ایزوتوپ های مختلف ( موادی که پرتو زا می باشند ) از طریق لوله های پلاستیکی کوچک در داخل بدن و در محل تجمع سلولهای سرطانی بکار می رود سرطان روده بزرگ ممکن است از طریق رادیو تراپی خارجی درمان گردد .

پس از درمان آزمایش خونی که در آن آنتی ژن کارسینو امبیریوینک ( CEA ) (( ماده ای در خون است که ممکن است در بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ افزایش یابد )) بهمراه سایر موارد اندازه گیری می شوند تا از عود بیماری پزشک اطلاع حاصل نماید .

درمانهای دیگری در فرم تجربیات و درمانهای جدید بالینی بکار می روند که عبارتند از :

درمان بیولوژیکی :

درمان بیولوژیک نوعی درمان است که در آن توانائی تحریک سیستم ایمنی بدن در مقابله با سرطان بعنوان درمان بکار می رود . موادی که توسط بدن و یا در آزمایشگاه ساخته شده جهت تقویت و یا ذخیره نمودن دفاع طبیعی بودن  در مقابله با بیماریها بکار می روند . به درمان بیولوژیکی ممکن است متغیر پاسخ بیولوژیکی و ایمنی درمانی نیز اطلاق گردد .

در این قسمت ممکن است درمانهای دیگری در فرم تجربیات و درمانهای جدید بالینی بکار رفته باشد که فعلا ممکن است درمانهای انجام شده توضیح داده نشده باشد .

درمان انتخابی به توسط مرحله بیماری:

مرحله صفر سرطان روده بزرگ :

درمان مرحله صفر ممکن است شامل انواع جراحی های زیر باشد .

* جراحی محلی محدود ( جراحی سرطان بدون باز کردن شکم ) و یا پولیپکتومی ( برداشتن پولیپ ) رزکسیون آناستوموز ( نوعی جراحی که توسط آن سرطان برداشته شده و دو انتهای روده بزرگ بهم دوخته می شود ) این عمل در زمانی انجام می شود که توده سرطانی حجیم باشد و امکان جراحی محلی محدود وجود نداشته باشد .

مرحله یک I سرطان روده بزرگ :

درمان مرحله یک I  سرطان روده بزرگ معمولا شامل موارد زیر می شود :

* رزکسیون / آناستوموز ( نوعی جراحی که توسط آن سرطان برداشته شده و دو انتهای روده بزرگ بهم دوخته می شود ) .

مرحله دو II سرطان روده بزرگ :

درمان مرحله دوم کانسر روده بزرگ شامل موارد زیر می شود :

* رزکسیون / آناستوموز

* درمانهای جدید تجربی بالینی شامل شیمی درمانی ، پرتو درمانی و درمانهای بیولوژیک بعد از جراحی

مرحله III سرطان روده بزرگ :

درمان مرحله سوم روده بزرگ شامل موارد زیر می شود :

* رزکسیون / آناستوموز با یا بدون شیمی درمانی

* درمانهای جدید تجربی بالینی

مرحله IV سرطان روده بزرگ :

درمان مرحله چهارم روده بزرگ شامل موارد زیر می شود

* رزکسیون / آناستوموز

* جراحی شامل برداشتن قسمتی از اعضای دیگر بدن مثل کبد ، ریه و تخمدانها در صورتیکه سرطان گسترش پیدا کرده باشد .

* شیمی درمانی

* درمانهای  جدید تجربی بالینی با استفاده از شیمی درمانی و یا درمانهای بیولوژیک

* پرتو درمانی ممکن است در بعضی بیماران بعنوان درمان تسکینی مورد استفاده قرار گیرد ( علائم بیماری را تخفیف دهد )

درمان انتخابی برای سرطان عود کرده روده بزرگ:

درمان سرطان عود کرده روده بزرگ بستگی به محل برگشت ( عود ) و همچنین وضعیت سلامتی عمومی بیمار را دارد . درمان سرطان عود کرده ممکن است شامل موارد زیر باشد .

* جراحی و برداشتن سرطان در کبد ، ریه و یا تخمدان در صورت گسترش به این نواحی

* عمل جراحی و برداشتن سرطان روده بزرگ ، در صورتیکه محل عود روده بزرگ باشد .

* شیمی درمانی بعنوان درمان تسکینی ( جهت برطرف کردن و تخفیف علائم )

* درمانهای جدید تجربی بالینی با استفاده از درمانهای بیولوژیک و یا شیمی درمانی

***اطلاعات تکمیلی:

عوامل خطر:

عوامل زیر ممکن است شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را در فرد افزایش دهد.

 سن: 

اکثر افراد مبتلا به این بیماری سن بالای ۵۰ سال دارند اما این بیماری در هر سنی اتفاق می افتد.

رژیم غذایی:

 بین این بیماری و رژیم غذایی پر از چربی و پر انرژی و کم فیبر، رابطه مستقیم وجود دارد.

پولیپ ها:

این بیماری بصورت رشد توده های خوش خیم در جدار  روده تعریف می شود که معمولاً بعد از سن ۵۰ سالگی شایع است . بنظر می رسد که در این ساختار شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را افزایش می دهد.

تاریخچه شخصی :

 کسانیکه قبلاً سرطانهای روده بزرگ داشته اند یا خانمهایی که مبتلا به سرطان تخمدان، رحم، یا پستان بوده اند. شانس بیشتری جهت ابتلا به این بیماری دارند.در حال حاضر در بعضی از موارد این سرطان، ژنهای مسؤول شناسایی شده اند. لذا قبل از بروز سرطان، چنین افرادی را از نظر حامل ژن بودن مورد بررسی قرار می دهند.

کولیت اولسروز :

 در این بیماری پوشش جدار روده بزرگ دچار لتهاب شده است.افراد مبتلا به این بیماری شانس بیشتری جهت ابتلا دارند.

علائم و نشانه ها :
علائم این بیماری ممکن است شبیه به سایر علائم نظیر عفونتها، بواسیر و بیماریهای التهابی روده باشد. بنابراین مراجعه به پزشک به منظور ارزیابی بهتر، لازم و ضروری می باشد. از آنجایی که در مراحل اولیه این بیماری با موفقیت قابل درمان است. در صورت مشاهده هر کدام از علائم زیر به پزشک مراجعه نمائید.

- وجود هرگونه تغییر در عادات دفعی روده نظیر اسهال، یبوست یا کاهش قطر مدفوع که بیش از یک روز طول بکشد.

- خونریزی از راست روده یا وجود خون در مدفوع

- دردهای قولنجی معده

- استفراغ

- ضعف و خستگی

-  یرقان و زردی پوست یا صلبیه ( سفیدی چشم )

در بعضی از موارد ممکن است فرد مبتلا به سرطان بوده اما هیچگونه علامتی نداشته باشد. بنابراین غربالگری در افراد پر خطر مثل افراد بالای ۵۰ سال ضروری می باشد.

·غربالگری و تشخیص:

استفاده از روشهای غربالگری معمولی در بیمارانی که هرگونه فاکتور خطری داشته باشند یا اینکه علائم مذکور را داشته باشند توصیه می شود.

از جمله روشهای تشخیصی که برای غربالگری این سرطان مورد استفاده قرار می گیرد.
می توان به آزمایشات ذیل اشاره نمود.

معاینه راست روده:

 در این معاینه پزشک با انگشت خون راست روده را معاینه می کند تا وجود هرگونه مورد را بررسی کرده و در صورت وجود مواد در داخل راست روده آنها را از نظر آغشته بودن با خون مورد بررسی قراردهد.

پروکتوسکوپی :

در این روش از طریق دستگاههای خاصی بصورت مستقیم داخل راست روده و قسمتهای تحتانی روده بزرگ مورد مشاهده قرار می گیرد. از طریق این روش نیمی از سرطانها قابل تشخیص هستند. در این روش ممکن است بیمار احساس فشار کند اما دردی را احساس نخواهد کرد.

کولونوسکوپی: 

 از طریق این روش نیز با ابزارهای خاصی، مشاهده کلی روده بزرگ و راست روده ممکن می شود. در این حالت نیز فرد دردی را احساس نخواهد کرد.

در صورت وجود هرگونه توده در طول این قسمتها نیاز است که بخشی از توده برداشته شود تا در زیر میکروسکوپ از نظر وجود بافت یا سلولهای سرطانی مورد بررسی قرار گیرد. این عمل را بیوپسی می نامند.

پیش آگهی و درمان سرطان روده، به مرحله بیماری ( به این معنا که سلولهای سرطانی فقط بافت پوششی روده را یا تمامی جدار آنرا را درگیر کرده اند) و شرایط سلامتی عمومی فرد بیمار بستگی دارد.

بعد از درمان به منظور اندازه گیری نوعی آنتی ژن در خون آزمایش خون داده شده و عکسبرداری انجام می گیرد تا مشخص شود که آیا سرطان عود کرده است یا خیر.

· مراحل سرطان:

عود سرطان به معنای برگشت دوباره آن بعد از درمان می باشد. ممکن است عود دوباره در روده بزرگ یا سایر قسمتهای بدن نظیر کبد یا ریه رخ دهد. اگر عود بصورت درگیری تنها یک ناحیه از بدن باشد باید جراحی انجام شود. اما در صورت درگیری بیش از یک ناحیه و انتشار سرطان در قسمتهای مختلف بدن ممکن است از روشهای دیگری نظیر شیمی درمانی یا رادیوتراپی استفاده شود.

· روشهای درمانی:

بطور کلی سه روش درمانی جهت درمان سرطان روده بزرگ وجود دارد که شامل جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی است. روش دیگر درمانی نیز وجود دارد که در آن از روشهای بیولوژی برای درمان استفاده می شود. البته استفاده از این روشها در حد مطالعات بالینی است.

 جراحی :

جراحی شایعترین روش درمانی در تمامی مراحل سرطان به حساب می آید. این روش به طرق مختلف انجام شده و براساس نظر پزشک و مرحله سرطان، روشهای جراحی متفاوت می باشد.

عوارض جانبی جراحی :

 عوارض جانبی جراحی به محل تومور و نوع جراحی بستگی دارد. معمولاً در چند روز اول بعد از جراحی بیمار احساس ناراحتی دارند ولی معمولاً درد با دارو قابل کنترل می باشد. مدت زمان بهبود بعد از عمل جراحی از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است.

پرتو درمانی : 

در این روش از اشعه X  با انرژی بالای برای کشتن سلولهای سرطانی و کوچک نمودن اندازه تومور استفاده می شود. تولید اشعه می تواند خارج از بدن و بوسیله ماشینهای خاص یا در داخل بدن و از طریق موادی که تولید کننده اشعه هستند، صورت گیرد. پرتو درمانی به تنهائی یا همراه با جراحی و شیمی درمانی انجام می گیرد.

عوارض جانبی پرتو درمانی :

 شایعترین عوارض جانبی پرتودرمانی شامل خستگی ، واکنش پوستی در محل برخورد اشعه با پوست و کاهش اشتها می باشد. بعلاوه ممکن است این روش منجر به کاهش گلبولهای سفید خونی که از بدن در برابر عفونتها محافظت می کنند شود. بعضی از این عوارض قابل کنترل و قابل درمان هستند و در بسیاری از موارد این عوارض دائمی نمی باشند.

شیمی درمانی:

 این روش از داروها به منظور کشتن سلولهای سرطانی استفاده می شود. اکثر داروهای ضد سرطانی بصورت تزریق داخلی در بدن یا داخل عضلات مورد استفاده قرار می گیرند. اما بعضی دیگر نیز به فرم خوارکی قابل مصرف هستند. شیمی درمانی یک روش درمانی سیستمیک به حساب می آید به این معنا که دارو از طریق جریان خون به هر قسمتی از بدن می رود تا سلولهای سرطانی را بکشد. در این روش داروها به صورت دوره ای تجویز می شوند. یعنی دوره درمانی با یک دوره استراحت ادامه می یابد و بعد از آن از نو دروه درمانی شروع می شود. در صورتیکه سلولهای سرطانی کبد را درگیر کرده باشند،می توان دارو را مستقیماً به شریانهای تغذیه کننده کبد تزریق نمود.

بعد از آنکه جراح تمامی سلولها و بافت سرطانی را از طریق جراحی برداشت، یک دوره شیمی درمانی نیز داده می شود تا سلولهای سرطانی باقیمانده نیز در صورت وجود از بین بروند.

عوارض جانبی شیمی درمانی :

 داروهای شیمی درمانی معمولاً سلولهای با سرعت تکثیر بالا را مورد هدف قرار می دهند. از آنجایی که در بدن علاوه بر سلولهای سرطانی بافتهایی نظیر سلولهای خونی، بافت پوششی سیستم گوارشی و سلولهای فولیکول مو نیز از سرعت تکثیر بالایی برخوردار هستند، لذا ممکن است این بافتها نیز مورد هدف داروهای شیمی درمانی قرار بگیرد. در نتیجه عوارض جانبی شامل : عفونتها ، خستگی، ریزش موی موقتی، زخمهای دهانی و یا سایر علایم است.

از جمله مهمترین عوارض جانبی داروهای شیمی درمانی کاهش کلی سلولهای خونی
می باشد. از آنجایی که داروهای شیمی درمانی مغز استخوان را به شدت تحت تأثیر قرار می دهند، ممکن است کم خونی (بصورت کاهش انرژی انجام کارها)، کاهش پلاکتهای خونی ( بصورت خونریزی) یا کاهش گلبولهای سفید ( بصورت افزایش استعداد ابتلا به عفونتها ) ایجاد شود.

معمولاً همه کسانی که از این روش درمانی استفاده می کنند به تمامی این علائم مبتلا نمی شوند. به علاوه در طی دوره استراحت و بعد از قطع درمان تمامی این علایم برطرف می شوند.

درمانهای بیولوژیکی :

 در این روش ، بدن به تنهایی در برابر سرطانها مقابله می کند. در این روش از موادی استفاده می شود که توسط بدن یا اینکه در آزمایشگاهها ساخته می شوند تا مکانیسمهای طبیعی دفاعی بدن در برابر بیماریها جهت دهی ، تقویت و حفظ شوند. نام دیگر این روش ایمنی درمانی می باشد.

درمان زمانی جواب می دهد که سرطان در همان مراحل اولیه شناسایی شود. بسیاری از مردم از اینکه راههای پیشگیری از این بیماری جدی تا چه حد ساده است، بی خبر می باشند. اطلاعات خود را در مورد نحوه زندگی و رژیم غذایی بالا ببرید.
سرطان روده به رشد بی رویه سلول های بدخیم در داخل روده و یا مقعد اطلاق میشود. معمولا زنگ خطر از بزرگ شدن بواسیر و یا رشد پلیپ هایی در داخل روده، به صدا در می آید. بواسیر معمولا بدون اینکه هیچ گونه علامت خاصی داشته باشد به سرطان تبدیل می شود.
هرچند این سرطان دارای نشانه های زیادی نیست، اما علائم زیر بیانگر وجود سرطان در روده و یا سایر بیماری های خطرناک در روده و یا مقعد می باشند:

یبوست و یا اسهال ( برای یک مدت طولانی)

وجود خون در و یا بر روی مدفوع

نفخ و درد شکم، احساس پر بودن شکم

احساس خستگی بیش از اندازه

احساس وجود گاز در معده به طور مکرر

خالی نشدن شکم به طور کامل در هنگام دفع مدفوع

خستگی دائمی

کاهش وزن بدون وجود هیچ گونه دلیلی
رشد بیماری معمولا در ۴ مرحله انجام می پذیرد:

مرحله یک: رشد پلیپ هایی در دیواره روده

مرحله دو: سرایت سلول های سرطانی به سایر بافت های نزدیک به روده (گسترش بیماری)

مرحله سه: سرایت به گره های لنفاوی دور روده

مرحله چهار: سرایت به سایر قسمت های بدن

در حالی که دلیل قطعی سرطان روده شناخته نشده است اما اعتقاد بر این است که وراثت و محیط زیست از فاکتورهای مهم ابتلا به بیماری می باشند. این سرطان هم در مردان و هم در زنان دیده شده و تمام افراد بالای ۵۰ سال به نوعی در معرض ابتلا به آن قرار دارند. کسانی که یکی از افراد خانواده شان دارای بیماری های روده ای و یا تورم مخاط روده بزرگ بوده است دارای ریسک بیشتری برای ابتلا می باشند.
امید به درمان در مرحله اولیه بسیار بالاست. اما در مراحل بعدی درصد بهبودی تا حد بسیار زیادی کاهش پیدا می کند.
هر فرد ۵۰ ساله و بالای آن باید حتما آزمایش مدفوع بدهد و هر ۵ سال یکبار نیز “سیگموایداسکوپی” شود. در این آزمایش از یک تیوپ نازک که دارای چراغی در نوک آن می باشد برای امتحان لایه های داخلی راست روده و قسمت های انتهایی روده که معمولا بیشترین درصد سلول های سرطانی و پلیپ ها در آن جا رشد می کنند، استفاده می شود. آزمایش به هیچ وجه دردناک نبوده و در مطب پزشک هم می توان آرا انجام داد. در هر حال کلیه آزمایشات می بایست تحت نظر پزشک انجام شود.
هر ۵ تا ۱۰ سال نیز باید از طریق اشعه X از روده های شما عکسبرداری شود. در این روش ابتدا از طریق داروهای خاصی عمل تنقیه انجام شده تا هوا وارد روده ها شود و سپس عکسبرداری انجام می شود. این عکس ها می توانند تمام مشکلات احتمالی موجود در روده ها را نشان دهند. این آمایش معمولا در مطب دکتر انجام شده و نیازی به بیهوشی ندارد.
عکسبرداری از روده معمولا تنها در موارد پر خطر تجویز می شود. این تست تمام قسمت های روده را به پزشک نشان داده و در صورت لزوم امکان نمونه برداری از پلیپ های مشکوک را نیز فراهم می آورد. این آزمایش معمولا در بیمارستان انجام می شود و برای اینکه بیمار احساس ناراحتی نکند ملزم به خوردن داروهای مسکن است.
یک روش تقریبا جدید برای تشخیص سرطان وجود دارد که بسیار سریعتر و کم درد تر از عکسبرداری و استفاده از اشعهX  و تنقیه می باشد. این روش CTکلوگرافی نام دارد. در این حالت برای ۲ دقیقه به داخل روده ها هوا تزریق می شود و عکس های گرفته شده چیزی در حدود ۱۰ دقیقه بعد آماده می شوند. کل آزمایش نیز بیش از دو دقیقه به طول نمی انجامد. در این تست از یک فرستنده مارپیچ CT به همراه یک نرم افزار ویژه استفاده می شود. اختراع این دستگاه یک پیشرفت قابل توجه در حیطه شناسایی سرطان روده به شمار می رود.
اکثر پلیپ ها را می توان به راحتی خارج نمود و نیازی به جراحی نیست. در مراحل اولیه رشد سرطان، آن قسمت از روده که سرطانی شده را می توان از طریق جراحی از بدن خارج کرد. زمانیکه سرطان در داخل شکم و انتهای روده قرار داشته باشد عمل کلستومی انجام می شود. در طی این عمل یک شکاف در محل وجود سرطان ایجاد می شود و سپس آنرا از بدن بیرون می اورند. بیمار ممکن است در موارد حادتر به شیمی درمانی، پرتو درمانی و یا جراحی احتیاج پیدا کند.
تحقیقات نشان می دهد که افرادی که دارای اضافه وزن هستند و نسبت به سایرین کم تحرک تر می باشند در معرض خطر بالاتری در ابتلا به این بیماری قرار دارند. اثبات شده که پایین آوردن وزن و ورزش کردن ریسک ابتلا به بیماری را به نصف کاهش می دهد.
رژیم غذایی پر چرب میزان جریان زرداب صفرا به روده را افزایش می دهد، همانطور که می دانید این اسید در بدن برای هضم غذا استفاده می شود. محققین به این نتیجه دست پیدا کرده اند که میزان بیش از حد این اسید، سلول های سرطانی را به فعالیت وا می دارد و نهایتا ریسک رشد سرطان را زیاد می کند. دانشمندان پیشنهاد می کنند که سعی کنید روزانه بیش از ۳۰% کالری مصرفی خود را از چربی ها نگیرید.

استفاده از رژیم غذایی که سرشار از مواد فیبردار باشد می تواند سلاح مناسبی در مقابل سرطان روده باشد. فیبر قسمتی از مواد غذایی است که در حین فرایند هضم تجزیه نمی شود و به راحتی از دستگاه های گوارشی عبور می کند. فیبرها آبی که در حین عملیات گوارش آزاد می شود را جذب می کنند. این کار باعث می شود تا سوخت و ساز بدن روند هماهنگ تری پیدا کند. هرچه غذا مدت زمان کمتری در بدن باقی بماند، مواد زیان آور مدت زمان کمتری پیدا می کنند تا بتوانند به بدن آسیب برسانند. این مواد زیان آور به کمک فیبرها خیلی سریعتر دفع می شوند. بهترین منبع فیبر حبوبات، غلات، سبزیجات و میوه ها می

منبع: http://www.pezeshk.us/?p=2776

مطالب مرتبط:

بیماری ریفلاکس و علل آن 

سندرم روده تحریک پذیر 

سرطان مری 
سرطان معده 
بالون معده 
التهاب مری (ازوفاژيت) 
گاستریت یا ورم معده 

بیماری سلیاک Celiac Disease 

سیروز کبدی 
بیماری نقرس 
نقش میوه و سبزی در پیشگیری از سرطان 

میکروب هلیکوباکترپیلوری Helicobacter Pylori 

توصیه های تغذیه ای در سرطان کبد 

بیماری کبد چرب Fatty Liver 

سرطان‌ کبد 

کیسه‌ صفرا و بیماری های آن 
سنگ کيسه صفرا 

رژیم غذایی در سنگ های کیسه صفرا(1) 

رژیم غذائی درسنگ های کیسه صفرا(2) 

روش‌های تشخیص سرطان روده 
کی به سرطان گوارش شک کنیم؟ 
پوليپ‌ روده 

دیابت Diabetes بخش اول 

دیابت بخش دوم 

دیابت بخش سوم 

توصیه های بعد از گذاشتن بالون معده 
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون معده انجام دهند
در چه بیمارانی نباید بالون معده گذاشت ؟ 
برای چه بیمارانی گذاشتن بالون معده مفید است ؟ 

چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
چربی خون بالا ( هیپرلیپیدمی ) Hyperlipidemia 
بيماري دیورتیکولوز (Diverticulosis) 
شقاق‌ مقعد یا فیشرآنال Anal Fissure 

بیماری کم کاری تیروئید (هیپو تیروئیدی) - Hypotyroidism
بیماری هموروئید ( بواسیر ) Hemorrhoid 
هپاتیت 
بیماری‌ گریوز/ پركاری‌ تیرویید 
عمل تومور بزرگ روده از طریق کولونوسکوپی
عمل تومور بزرگ معده از طریق آندوسکوپی 
سندرم ژيلبرت 
بيماري کرون 
کوليت اولسروز 
کولیت‌اولسروز و تغذیه 


برچسب‌ها: سرطان روده بزرگ, علل سرطان روده, علت سرطان روده بزرگ, علائم سرطان روده بزرگ, تشخیص و درمان سرطان روده بزرگ
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390ساعت 12:5  توسط دکتر مسیب برزکار  |